tag:blogger.com,1999:blog-56392786900429649462012-02-02T11:03:39.401+02:00ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.comBlogger1841100tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-45858291736888839622012-01-29T14:52:00.002+02:002012-01-29T14:54:47.092+02:00στο σύμπαν (ή αλλιώς αυτόν τον μικροσκοπικό μικρόκοσμο που περιβάλλει τον καθένα μας) είχα καιρό να βρεθώ στον αγαπημένο μου μπλογκοχώρο...<br />μου λείψατε ..... ευχές σε όλους ...να΄στε καλά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4585829173688883962?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-48797068276843818852011-08-28T23:14:00.002+03:002011-08-28T23:22:00.238+03:00....."από την αυγή του κόσμου οι πυρκαγιές πάντα προσέλκυαν τους ανθρώπους, λένε μάλιστα κάποιοι ότι πρόκειται για κάτι σαν εσωτερικό, ασυνείδητο κάλεσμα, μια ενθύμηση της αρχικής φωτιάς, σαν να μπορούσαν οι στάχτες να φέρουν ανάμνηση αυτού που έκαψαν, κι έτσι εξηγείται, σύμφωνα μ΄αυτή τη θέση, η γοητευτική έκφραση με την οποία κοιτάζουμε και την απλή φωτιά όπου ζεσταινόμαστε ή το φως ενός κεριού στο σκοτάδι του δωματίου. Αν ήμασταν τόσο ασύνετοι ή τόσο τολμηροί όσο οι νυχτοπεταλούδες , και άλλα λεπιδόπτερα, και ριχνόμασταν στη φωτιά όλοι μας, σύσσωμο το ανθρώπινο είδος, ίσως τότε μια τεράστια ανάφλεξη , μια τέτοια λάμψη , περνώντας απ΄τα κλειστά βλέφαρα του Θεού, να τον ξυπνούσε από το ληθαργικό του ύπνο, πολύ αργά για να μας γνωρίσει , είναι η αλήθεια, ωστόσο εγκαίρως για να δει την αρχή του τίποτα, όταν θα ΄χουμε πια εξαφανιστεί."......... <br /> <br />Ζοζέ Σαραμάγκου <br />ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΗΣΟΥΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4879706827684381885?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-29221113745479642011-02-19T20:47:00.002+02:002011-02-19T20:49:21.775+02:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/VYsofGuDuPM?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><br /><br /> ....για την εκπληξη που εξακολουθει να μου προκαλει....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2922111374547964?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-90071120205092202112011-01-22T17:39:00.002+02:002011-01-22T17:53:00.234+02:00απογευμα...<br /><br />διασχίζοντας κεντρική επαρχιακη οδό...<br />στις δυο πλευρες πανύψηλα γυμνα δεντρα......<br />σκοτεινια απο βαρια συννεφα... δεν εχει νυχτωσει ακομα αλλα το φως ειναι λιγοστο και ολοενα και χανεται....<br />τα δεντρα γερνουν... τα ξερα κλαδια τους μαλλον ...από δυνατο αερα.. οι ψηλοτερες και μακρυτερες κορυφες αγγιζουν σχεδον το εδαφος πλαι τους...ολα προς την ιδια κατευθυνση.....<br />ξερα φυλλα, κομματια ξυλου, καλαμιές, θάμνοι ...ολα παρασυρμενα απο το δυνατο φυσημα γινονται κουβαρια στον ενδιαμεσο ουρανο και περνούν από μπροστα σου ανταριασμένα...<br />την προσοχή σου τραβα ενας τεραστιος καδος...μα οχι ... απο κοντύτερα διακρίνεις οτι ειναι μια γλαστρα.... εχοντας ήδη απαλλαγει απο το φυτο που φιλοξενούσε, ταξιδευει σκορπίζοντας το λιγοστο χωμα που της απέμεινε.....<br />το συντομο διαλειμμα τελειωνει... η γλαστρα χανεται στον πανικο μαζι με τα υπόλοιπα (δεν λες παλι καλα που την απεφυγες με το αυτοκινητο , αλλιως θα ετρεχες για τζαμια τωρα)....ξανα στο γκριζο , σκουρο πια, του τοπιου... <br />λειτουργουν οι φανοστατες αριστερα και δεξια της οδου...κατι γινεται τωρα... και οι πρωτοι οδηγοι που σκανε στον οριζοντα μολις αναψαν την χαμηλη σκαλα στα αμαξια τους...<br />χαθηκε το χειμερινο ονειρο... στον ερχομο της εσπερινης ωρας... σκοταδι πια με την τεχνητή φωταγωγία.....<br />ολα τωρα ειναι το ιδιο.... βροχη, ανεμος,συννεφα,μαγεια...ολα μια μουντζουρα με ακαθοριστα φωτακια.....<br /> καλό βραδυ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-9007112020509220211?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-86198236727383768702010-12-26T11:56:00.002+02:002010-12-26T12:00:16.424+02:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/xjPgoljkERU?fs=1" frameborder="0"></iframe><br /><br />αυτο ήταν το πιο ωραιο μου δωρο Χριστουγεννων φετος...<br /><br /><br />ευχομαι σε ολους χαρα.....<br />χαμογελο ζεστο ... να το βλεπετε παντα σε αγαπημενα προσωπα... και να το αφηνετε να σχηματιζεται και στην δικη σας μουριτσα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8619823672738376870?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-11446073380152282792010-10-09T21:15:00.003+03:002010-10-09T21:28:42.845+03:00Στένεψαν οι ορίζοντες... πολύ...εκεί ανάμεσα στους φοίνικες...πόσο ειναι ?<br />δεκαπέντε μέτρα? είκοσι? θα το μετρήσω με βήματα...θαρρώ 30 είναι...<br /><br />και το φόντο? χορτάρι...άγριο καλοκαιρινό δαμασμένο από το λιοπύρι και την παραίτηση...<br />παραμέσα? το ποτάμι...που μόνο το ακούς να βρυχάται αργόσκολο κατά την θερινή του σιέστα.....δεν το βλέπεις εκτός μόνο από τις κορυφές των καλαμιώνων και τις ιτιές που το κατακλύζουν... δεν το βλέπεις...μόνο το ακούς... μαρτυρία η βοή του και πότε ποτε ενόχληση...<br />και ακόμα πιο πίσω στο στενό σου ορίζοντα οι αντικρυνοί λόφοι... πράσινοι!!! Ω! τι θέαμα! πράσινοι με μικρά ελατάκια και πευκα σπαρμένοι... λάμπουν στο πρωτο φως της αυγής καθώς σκάει ο ήλιος στις κορυφές τους...<br /><br />και κει πέρα από ολα...πάνω απ΄όλα... πίσω απ΄ολα... το απέραντο γαλάζιο του ουρανού.... αυτού του ουρανού που έρχεται να σμίξει με τον ορίζοντά σου... σε καλοδέχεται ...σου γελάει παιχνιδιάρικα... σε καθησυχάζει.... και ξάφνου αυτός ο δικός σου ορίζοντας, ω!τι χαρά δεν είναι πια τόσο στενός...τόσο ασφυχτικά περιορισμένος σαν πιεστικός δακτύλιο... <br />ξάφνου αυτος ο ορίζοντας ειναι γαλάζιος... ειναι φωτεινός , είναι απέραντος... <br /> χαμογέλα!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1144607338015228279?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-17175319635369147552010-10-02T06:26:00.002+03:002010-10-02T06:49:12.024+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/TKamdS6CgVI/AAAAAAAAAXU/en76V8n0--4/s1600/%CE%B7+%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CF%88%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CF%8C%CF%87%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%85.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/TKamdS6CgVI/AAAAAAAAAXU/en76V8n0--4/s320/%CE%B7+%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CF%88%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CF%8C%CF%87%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%85.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5523285015238181202" /></a><br />το καλοκαιρι που μας περασε???<br />για να δουμε ... ευτυχως και μερικά καλά...<br />οπως αυτο που βλεπετε......<br />πάλι δωρο ήταν, πάλι πολυδιαφημισμενο , οπότε το εβλεπα με δυσπιστία και έμεινε κάμποσο αδιάβαστο.... τελικά με εντυπωσίασε...<br /><br />"...ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος,...ένα πολύ πολύ σιγανό σσσσσ...ήταν ενα μπουμπούκι τριαντάφυλλου με τον μίσχο σπασμένο στην άκρη, που έπεφτε στον πάγκο ης κουζίνας....έμεινα με το κουταλάκι στον αέρα συνεπαρμένη.΄Ηταν υπέροχο. Μα τι ακριβώς ήταν υπέροχο; Δεν μπορούσα να συνέλθω..ήταν απλώς ενα μπουμπούκι τριαντάφυλλου στην άκρη ενός σπασμένου μίσχου, που είχε πέσει πάνω στον πάγκο. Και λοιπόν;<br />Kατάλαβα όταν πλησίασα και κοίταξα το ακίνητο μπουμπούκι του τριαντάφυλλου, που είχε ολοκληρώσει την πτώση του. Ηταν κάτι το οποιο εχει να κανει με τον χρόνο, όχι με τον χώρο. Ασφαλώς ειναι πάντα όμορφο, ένα μπουμπούκι τριαντάφυλλου που πέφτει με χάρη. Είναι τόσο καλλιτεχνικό: ευχαρίστως θα το ζωγράφιζα! Αλλά τούτο δεν εξηγεί THE movement.H κίνηση , αυτό που νομίζουμε πως έχει σχέση με το χώρο...<br /><br />Καθώς έβλεπα τούτο τονν μίσχο και αυτο το μπουμπούκι να πέφτει διαισθάνθηκα , εγώ η ίδια , για ένα χιλιοστο του δευτερολέπτου , την ουσία της ομορφιάς. Ναι , εγώ, μια πιτσιρίκα δωδεκάμισι χρονών, είχα σήμερα το πρωί αυτή την ανήκουστη τύχη, ενώ πληρούνταν όλες οι προυποθέσεις: άδειο μυαλό, ήσυχο σπίτι, όμορφα τριαντάφυλλα, πτώση ενός μπουμπουκιού.....ωραίο ειναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε τη στιγμή που συμβαίνει. Είναι ο εφήμερος σχηματισμός των πραγμάτων, ενώ ατικρίζουμε συνάμα και την ομορφιά και τον θάνατο.<br />Ω, είπα μεσα μου, αυτό σημαίει πως έτσι πρέπει να περάσουμε τη ζωή μας; Πάντα σε ισορροπία ανάμεσα στην ομορφιά και τον θάνατο, στην κίνηση και την εξαφάνισή της;<br /><br />΄Ισως αυτό σημαίνει να είσαι ζωντανός: να κυνηγάς τις στιγμές που πεθαίνουν."<br /> <br /> Μιριέλ Μπαρμπερί<br /> Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1717531963536914755?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-69875337933790756442010-09-26T21:38:00.003+03:002010-09-26T21:53:38.162+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/TJ-T06nzrmI/AAAAAAAAAXE/SMLt6yjSmiE/s1600/DSC00456.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/TJ-T06nzrmI/AAAAAAAAAXE/SMLt6yjSmiE/s320/DSC00456.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521294205478219362" /></a><br />εγώ δεν το λεω κατασκευή... το λέω δένω κόμπους... ίσως ετσι βρω τον τρόπο να λυσω τους δικούς μου... εκεί στο στομαχι... λίγο πιο πανω ... στο λαιμό... και ακόμα παραπάνω... στους λαθυρινθους κόμπων του μυαλου μου... <br /><br />το κεντρικό φίλντισι ειναι από κοχύλι κάποιου καλοκαιριού αθωότητας των παιδικών μου χρόνων...<br /><br />ειναι που δεν πεταω τιποτα ποτέ...<br />για καποιο λογο πιστευω στην ανακύκλωση της ύλης ... με τον δικό μου τρόπο...σε ότι σε συνδεει με στιγμή χαράς , αξίζει να δίνεις ζωή... έστω και κρατώντας το χρονια σε ενα συρτάρι... ειναι η θύμηση που θα το ξαναφερει παλι πίσω... όλα εκείνα τα χρονια δεν χανονται... γεμίζουν με μιας εκείνη την στιγμούλα που θα το ανοιξεις το και θα το κρατήσεις στα χέρια σου... θα κλείσεις τα ματια και θα ονειρευτεις........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6987533793379075644?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-42441917402855365752010-03-27T21:37:00.004+02:002010-03-28T10:12:10.813+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S68BJ13KILI/AAAAAAAAAWk/q4fvJEzcLKQ/s1600/______008.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S68BJ13KILI/AAAAAAAAAWk/q4fvJEzcLKQ/s320/______008.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453578942357840050" /></a><br />...που με απασχολησαν ολο το πρωινο, σήμερα...μη πω και το μισο απογευμα....αλλά χαλάλι τους.... <br /><br />η συνταγή τώρα...<br /><br /><strong>υλικά</strong><br />1/2 κιλό ζάχαρη<br />8 αυγά<br />1 φαρίνα κόκκινη γιωτης<br />1 κιλό αλευρι για ολες τις χρήσεις- όσο πάρει (κατά προτίμηση γιωτης για αφρατα, ή ανάλογα με τα γουστα αλλατίνη για πιο τραγανά)<br />1 ποτήρι γάλα<br />250 γρ. βουτυρο γάλακτος<br />1 αμμωνία<br />5 βανίλιες<br />1 μπεικιν πάουντερ<br /><br /><strong>οδηγίες</strong><br />χωρίζω τα αυγά, κρόκους-ασπράδι σε δύο μπωλ.<br />χτυπάω τα ασπράδια μαρέγκα.<br />Σε άλλο μπωλ χτυπάω καλά το βουτυρο με την ζάχαρη, προσθέτω τους κρόκους και συνεχίζω το χτύπημα.<br />προσθέτω τις βανίλιες , το μπεικιν και τα ασπράδια μαρέγκα.<br />Σε ενα κατσαρολάκι ζεσταινω το γάλα (όχι καυτό) και διαλύω μέσα την αμμωνία.Προσθέτω το διάλυμα στο μίγμα και ανακατεύω καλά. Ρίχνω την φαρίνα και το αλευρι λιγο λίγο, προσέχοντας να γινει μια αραιή ζύμη. Ζυμώνω καλά και αφήνω γίνει καμιά ωρίτσα.<br />Προθερμαίνω το φουρνο και πλάθω τα κουλουράκια στα σχήματα που μ΄αρέσουν , κατά προτίμηση "S" , στρογγυλά,κοτσίδες,μαιάνδρους και σαλιγκάρια τα δικά μου τοποθετώντας σε καλά βουτυρωμένα ταψιά. ψήνω στους 220 περίπου ενα δεκάλεπτο η φουρνιά.<br />καλή επιτυχία :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4244191740285536575?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-55923748601633936172010-03-10T19:57:00.005+02:002010-03-10T20:05:00.417+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5ffJtYjBOI/AAAAAAAAAWc/JFnEO8hV6bs/s1600-h/P1010056.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5ffJtYjBOI/AAAAAAAAAWc/JFnEO8hV6bs/s320/P1010056.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447067632222274786" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5fe1ENsIuI/AAAAAAAAAWU/rG0HU2Uxxoo/s1600-h/P1010074.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5fe1ENsIuI/AAAAAAAAAWU/rG0HU2Uxxoo/s320/P1010074.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447067277573497570" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5fejfB0aJI/AAAAAAAAAWM/u-pHqU32hoo/s1600-h/P1010022.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5fejfB0aJI/AAAAAAAAAWM/u-pHqU32hoo/s320/P1010022.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447066975533820050" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5feWsOFG-I/AAAAAAAAAWE/9x69M9TkAOc/s1600-h/P1010006.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5feWsOFG-I/AAAAAAAAAWE/9x69M9TkAOc/s320/P1010006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447066755736607714" /></a><br />αυτή που έχασα, λόγω του ατυχήσαντος ποδαριού μου... ευτυχώς (?) οι καλοί φίλοι φρόντισαν να με εφοδιάσουν με αρκετό φωτογραφικό υλικό... <br /><br /> Ακροκόρινθος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5592374860163393617?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-32139684093764498622010-03-10T19:47:00.002+02:002010-03-10T19:54:49.514+02:00"Να είσαι προσεκτικός <br />σαν να διασχίζεις παγωμένο νερό,<br />να επαγρυπνείς σαν πολεμιστής<br />σε εχθρικό έδαφος.<br /><br />Να είσαι ευγενικός<br />σαν καλεσμένος σε ξένο σπίτι,<br />να ρέεις σαν ρυάκι.<br /><br />Να είσαι δεκτικός<br />σαν γυάλινο ποτήρι,<br />να είσαι κατεργάσιμος<br />σαν κομμάτι ξύλο.<br /><br />Μην ψάχνεις και μην προσδοκάς.<br /><br />Να έχεις υπομονή,<br />να περιμένεις ώσπου η λάσπη σου<br />να κατακαθίσει και <br />το νερό σου να λαγαρίσει.<br /><br />Να έχεις υπομονή και να περιμένεις.<br /><br />Η λάσπη σου θα κατακαθίσει.<br /><br />Το νερό σου θα λαγαρίσει."<br /><br />Προσέγγιση του συγγραφέα ,(να τελειωσω την ανάγνωση πρώτα και θα επανέλθω) πάλι απο το Ταο , ποίημα 15.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3213968409376449862?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-20263079980443928902010-03-10T19:37:00.003+02:002010-03-10T19:44:00.723+02:00"Να πράττεις χωρίς να κάνεις,<br />να εργάζεσαι χωρίς να προσπαθείς,<br />να σκέφτεσαι το μεγάλο σαν μικρό<br />και τα πολλά σαν λίγα.<br /><br />Να αντιμετωπίζεις τη δυσκολία <br />όσο ακόμη ειναι εύκολο,<br />να επιτυγχάνεις τα σημαντικά<br />βήμα βήμα.<br /><br />Μην ψάχνεις και θα βρεις,<br />αν αντιμετωπίζεις πρόβλημα<br />όρμησε καταπάνω του.<br /><br />Μην προσκολλάσαι στις ανέσεις <br />και όλα θα είναι άνετα".<br /><br />Η προσέγγιση και ερμηνεία του ποιήματος 63 του Ταο (Τε Τσινγκ) από τον συγγραφέα του βιβλίου που με απασχολεί το τελευταίο 15μερο... περισσοτερα για το βιβλίο το ίδιο προσεχώς.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2026307998044392890?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-90856049318230160832010-03-07T21:13:00.003+02:002010-03-07T21:22:45.873+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5P7IN9uzMI/AAAAAAAAAV8/0_DtjTP2B3U/s1600-h/ermis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5P7IN9uzMI/AAAAAAAAAV8/0_DtjTP2B3U/s320/ermis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445972493027167426" /></a><br /><br />...όπως ΄Ερωτας (με την πρώτη ματιά)<br /><br />"Το άγαλμα χρονολογείται από το 343 π.Χ. και είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου.<br />Είναι το μόνο αυθεντικό έργο του Πραξιτέλη που έχει διασωθεί. Βρέθηκε στην Ολυμπία, απείραχτο στο βάθρο του, αρκετά μέτρα κάτω από την γη και έχει ύψος 2.10 μ. Ήταν αφιερωμένο από τους Ηλείους και Αρκάδες στο ιερό Άλτις, για να εορτάσουν την συνθήκη ειρήνης. Αργότερα είχε τοποθετηθεί στον ναό της Ήρας, όπου και ευρέθηκε το 1877.<br />Το έργο, "το διαμάντι της Ολυμπίας", παριστάνει τον Ερμή, τον αγγελιοφόρο των Θεών, με τον μικρό Διόνυσο να προσπαθεί να πάρει κάτι από το χέρι του.<br />Η ιστορία έχει ως εξής: η Σεμέλη, μητέρα του Διόνυσου, πέθανε από τον τρόμο της, όταν ο Δίας της παρουσιάστηκε με τους κεραυνούς και όλη του την λάμψη, μπροστά της. Ήταν όμως έγκυος και ο Δίας παίρνοντας το βρέφος, το έστειλε στις νύμφες της Κρήτης, με τον Ερμή. Όταν το μωρό άρχισε να κλαίει, ο Ερμής για να το καθησυχάσει, του έδειξε κάποιο γυαλιστερό αντικείμενο. <br /><br />Αυτήν την σκηνή απεικονίζει το έργο, το οποίο παρουσιάζει τον Ερμή νωθρό, αλλά αρρενωπό, να ακουμπάει στον κορμό ενός δένδρου. Στα χείλια του, τα οποία αφήνουν μία ελαφρά σκιά, διακρίνεται η αρχή ενός χαμόγελου. Η λεπτότητα του στόματος έρχεται σε αντίθεση με την δυνατή του μύτη. Τα μαλλιά του Ερμή είναι άτακτα και κάνουν να φαίνεται το δέρμα του πιο απαλό και πιο λείο. Η απαράμιλλη τέχνη του Πραξιτέλη, στο να αφαιρεί την σκληράδα από το μάρμαρο, κάνοντας το, το ίδιο με την όψη της σάρκας, οφείλεται στην μεγάλη δεξιοτεχνία του, στην χρήση φωτός και σκιάς. Ο Πραξιτέλης για να δώσει ζωντάνια στο άγαλμα, σκοπίμως δεν κρατάει τις αναλογίες. Εάν κανείς το παρατηρήσει από τ' αριστερά, φαίνεται λυπημένο, από τα δεξιά φαίνεται γελαστό, όταν δε το κοιτάξεις από μπροστά, ήρεμο"<br /><br /><br />....................ότι και να πεις για αυτό είναι ελάχιστο.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-9085604931823016083?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-40282279829343019832010-03-07T20:52:00.006+02:002010-03-07T21:23:21.928+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5P2GcnD31I/AAAAAAAAAV0/RFUMLC2aQuo/s1600-h/kentauroi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5P2GcnD31I/AAAAAAAAAV0/RFUMLC2aQuo/s320/kentauroi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445966965040734034" /></a><br /><br />"ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΚΕΝΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ <br /><br />Οι Κένταυροι υπήρξαν πλάσματα της φαντασίας των αρχαίων Ελλήνων. Μυθολογικά τέρατα, "μισοί άνθρωποι, μισοί άλογα, φυλή βάρβαρη, απόκοτη, που καυχιότανε για τη δύναμή της". Αυτά τα λόγια βάζει στο στόμα του θρυλικού ήρωα Ηρακλή, ο Σοφοκλής στην τραγωδία του "Τραχίνιες". <br /><br />Ο Όμηρος στην Ιλιάδα τους ονομάζει "Φρήρες" και τους περιγράφει σαν τριχωτούς ανθρώπους, αποκρουστικούς στην όψη, ενώ στην Οδύσσεια τους παρομοιάζει με τους Σάτυρους. <br /><br />Σε πάμπολλα θαυμάσια καλλιτεχνικά δημιουργήματα της αρχαιότητας, εμφανίζονται σαν διπλόμορφα τέρατα, με κεφάλι, χέρια και στήθος ανθρώπου και πόδια, ουρά και μισό κορμό αλόγου. <br /><br />Η γέννηση των παράδοξων αυτών πλασμάτων δημιούργησε πολλούς μύθους. Ο επικρατέστερος αναφέρει ότι ο Ιξίωνας, βασιλιάς των Λαπιθών, αφού δολοφόνησε άγρια τον πατέρα της μνηστής του, κυνηγημένος και περιφρονημένος από θεούς και ανθρώπους, βρήκε καταφύγιο στο παλάτι του βασιλιά των θεών, του Δία. Αχάριστος όμως και ασεβής καθώς ήταν, επιχείρησε να βιάσει τη σύζυγο του προστάτη και ευεργέτη του, την Ήρα. Οργισμένος για το άδικο ο Δίας, τον τιμώρησε παραδειγματικά. Έδωσε τη μορφή της μεγαλόπρεπης Ήρας σε μια Νεφέλη και ο τυφλωμένος από το ερωτικό πάθος Ιξίωνας ζευγάρωσε μ' αυτήν. Έπειτα ο Δίας τον έδεσε σε πυρωμένο τροχό που γύριζε ασταμάτητα στον αέρα. <br /><br />Από την ένωση τουΙξίωνα με τη Νεφέλη γεννήθηκε ο Κένταυρος, πλάσμα αποκρουστικό, που όμοιό του, λέει ο Πίνδαρος, δεν υπήρχε στην πλάση. Φρικιαστικό τέρας, που και οι Χάριτες αρνήθηκαν να παραβρεθούν στη γέννησή του. Από την ένωση του Κένταυρου με τις φοράδες της Μαγνησίας γεννήθηκαν οι Ιπποκένταυροι, με μισό σώμα ανθρώπου και μισό αλόγου. Ένας άλλος μύθος λέει ότι οι Κένταυροι είχαν πατέρα τους το μυθικό φτερωτό άτι, τον Πήγασο. Μια διαφορετική εκδοχή θέλει τους Κένταυρους να γεννιούνται από το σπέρμα του Δία που έπεσε στη Γη, όταν ο βασιλιάς των αθανάτων επιχείρησε αποτυχημένα να βιάσει τη θεά του έρωτα, την Αφροδίτη.Πιο κοντά στην ετυμολογία της λέξης Κένταυρος (από το ρήμα "κεντώ" και το όνομα "ταύρος") είναι η ακόλουθη εκδοχή. Κάποιος βασιλιάς της Θεσσαλίας είχε πολλά βόδια. Όταν ένας "οίστρος" (αλογόμυγα) άρχισε να ενοχλεί τα ζώα, η αγέλη σκόρπισε πανικόβλητη. Ο βασιλιάς τότε ανέθεσε σε άνδρες καβαλάρηδες να συγκεντρώσουν την αγέλη. Οι καβαλάρηδες, κεντώντας τα ζώα με τη βουκέντρα, επανέφεραν την αγέλη. Οι ιππείς αυτοί ονομάστηκαν Κένταυροι. <br /><br />Ο μύθος των Κενταύρων ήταν διαδομένος σε πολλά μέρη της Ελλάδας, από τη Θράκη, μέχρι την Πελοπόννησο, τη Ρόδο και την Κύπρο. <br /><br />Οι Έλληνες πίστευαν ότι οι Κένταυροι ήταν άγριοι, μοχθηροί, επιθετικοί, ζηλόφθονοι, πολεμοχαρείς. Η δύναμή τους ήταν τεράστια. Μετακινούσαν ογκόλιθους, βράχια και πελώριους κορμούς δέντρων, τα οποία εκσφενδόνιζαν στους εχθρούς τους. Αγαπούσαν όμως και τα γλέντια, το πιοτό και τις διασκεδάσεις. Πανέμορφες θνητές και αγνές νύμφες των ποταμών και των δασών έπεφταν θύματα του ερωτικού πόθου των Κενταύρων. <br /><br />Υπήρχε όμως και μια δεύτερη φυλή Κενταύρων, οι οποίοι κατάγονταν κατευθείαν από τους Ολύμπιους θεούς. Οι Κένταυροι αυτοί ήταν πρόσχαροι, δίκαιοι, γεμάτοι γνώσεις, σοφία και αρετή. Φίλοι, σύμμαχοι, προστάτες, σύμβουλοι και δάσκαλοι των ανθρώπων. Κύριοι εκπρόσωποί τους ήταν: ο Χείρωνας, γιος του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας, και ο Φόλος, γιος του Σιληνού και της νύμφης Μελίας. <br /><br />Σύμφωνα με το μύθο, ο Χείρωνας υπήρξε δάσκαλος του Ασκληπιού, του Ιάσονα, του Πηλέα, του Αχιλλέα και των Διόσκουρων. Από τους πιο γνωστούς μύθους που σχετίζονται με τους Κένταυρους, είναι η σύγκρουσή τους με τους Λαπίθες, η περίφημη Κενταυρομαχία. Οι Λαπίθες ήταν λαός της Θεσσαλίας. Γενάρχης τους υπήρξε ο Λαπίθης, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Στίλβης. Ο γιος του Φόρβος και οι εγγονοί του Αιγέας και Άκτορας βασίλεψαν στην Ηλεία. Οι Έλληνες αρχικά πίστευαν ότι οι Λαπίθες είχαν κοινή καταγωγή με τους Κένταυρους. Αργότερα όμως τους διαχώρισαν, τους έδωσαν ανθρώπινη μορφή και τους παρουσίαζαν σαν λαό πολεμικό και γενναίο, ενώ οι κάτοικοι πολλών ελληνικών πόλεων τους θεωρούσαν προγόνους τους. <br /><br />Σύμφωνα με το μύθο, οι Λαπίθες εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία, κοντά στον Πηνειό, αφού έδιωξαν τους Περραιβούς. Το γεγονός αυτό δεν αποκλείεται να έχει ιστορική βάση, γιατί υπήρχε στην πραγματικότητα τέτοιος λαός, τον οποίο εξόντωσαν οι Δωριείς. Γύρω από το λαό αυτόν δημιουργήθηκαν πολλοί μύθοι. Σύμφωνα με έναν απ' αυτούς οι Λαπίθες πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Ένας άλλος αναφέρει ότι συμμετείχαν στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου, ενώ παλαιότεροι μύθοι ήθελαν τους Λαπίθες θεότητες που συμβόλιζαν τις καταιγίδες. <br /><br />Η Κενταυρομαχία είναι ο μύθος που συνδέει το λαό των Λαπιθών με τη φυλή των Κενταύρων. Αφορμή για την Κενταυρομαχία υπήρξε το γεγονός ότι ο Ευρυτίωνας, βασιλιάς των Κενταύρων, καλεσμένος στους γάμους του συγγενή του Πειρίθου, βασιλιά των Λαπιθών, επιχείρησε να απαγάγει τη νύφη, την πανέμορφη Ιπποδάμεια. Ο Πειρίθους τον συνέλαβε και τον τιμώρησε σκληρά, κόβοντάς του τα αυτιά και τη μύτη. <br /><br />Η σύγκρουση που ακολούθησε ήταν τρομαχτική. Οι Λαπίθες κινδύνεψαν σοβαρά να ηττηθούν. Χάρη όμως στη βοήθεια και συμπαράσταση του βασιλιά των Αθηνών Θησέα, επιστήθιου φίλου του Πειρίθου, ο κίνδυνος απομακρύνθηκε, οι Κένταυροι νικήθηκαν και απωθήθηκαν στους πρόποδες του Πηνειού. <br /><br />Η αρπαγή των γυναικών των Λαπιθών από τους Κένταυρους ενέπνευσε πολλούς από τους καλλιτέχνες της αρχαιότητας. Η φιλία των δύο μυθικών ηρώων, του Θησέα και του Πειρίθου, υπήρξε αγαπημένο θέμα στις διηγήσεις των αρχαίων Ελλήνων. Σύμφωνα με το μύθο οι δυο άντρες είχαν δώσει αμοιβαίο όρκο αιώνιας φιλίας και αλληλοβοήθειας. Αγαπούσαν και θαύμαζαν ο ένας τον άλλο για τη γενναιότητα, το θάρρος, την τόλμη, την εντιμότητα και το αίσθημα ευθύνης. <br /><br />Ο Πειρίθους πήρε μέρος, στο πλευρό του Θησέα, στην εκστρατεία κατά των Αμαζόνων και βοήθησε τον Θησέα στην αρπαγή της ωραίας Ελένης από το ναό της Αρτέμιδας.Ο μύθος περιγράφει ως εξής το τέλος του Πειρίθου. Ο Πειρίθους ερωτεύτηκε την Περσεφόνη και θέλησε να την κάνει γυναίκα του. Με σύμμαχό του τον αδερφικό του φίλο Θησέα κατέβηκε στον Άδη για να απαγάγει την Περσεφόνη. Τα σχέδιά του όμως κατάλαβε ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου. Αλυσόδεσε, λοιπόν, τους δυο επίδοξους απαγωγείς σε ολόχρυσους θρόνους. Αργότερα ο Ηρακλής όταν κατέβηκε στον Άδη, κατάφερε να απελευθερώσει τον Θησέα από τα δεσμά. Όταν όμως προσπάθησε να λυτρώσει και τον Πειρίθου από την αιχμαλωσία, μεγάλος σεισμός συγκλόνισε τη Γη και τον Κάτω Κόσμο. Ο ήρωας τότε υπακούοντας στη θεϊκή βούληση, εγκατέλειψε για πάντα τον Πειρίθου στον Άδη. <br /><br />Με τους Κένταυρους δε δίστασε να αναμετρηθεί ο ημίθεος Ηρακλής, ο οποίος αφού σκότωσε τους σπουδαιότερους απ' αυτούς, κατάφερε να διώξει τους υπόλοιπους από την Αρκαδία. <br /><br />Όταν κάποτε ο Ηρακλής βρέθηκε στο δάσος της Φολόης, καταδιώκοντας τον Ερυμάνθιο κάπρο, φιλοξενήθηκε από τον Κένταυρο Φόλο, γιο του Σιληνού και της νύμφης Μελίας. Ο Φόλος πρόσφερε στον ήρωα γλυκύτατο κρασί, δώρο του θεού Διόνυσου. Ο Διόνυσος είχε χαρίσει στον Φόλο ένα πιθάρι με υπέροχο, αρωματικό κρασί, όταν ο Κένταυρος έλυσε μια διαφορά του θεού με τον Ήφαιστο, για το νησί Νάξος, υπέρ του Διόνυσου. <br /><br />Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το κρασί ανήκε σε όλους τους Κένταυρους της Φολόης, φανατικούς φίλους του καλού κρασιού. Γρήγορα το άρωμα του θεϊκού κρασιού απλώθηκε τριγύρω. Το μυρωμένο αέρα οσμίστηκαν και οι άλλοι Κένταυροι της Φολόης. Πλησίασαν, λοιπόν, τη σπηλιά του Φόλου με επιθετικές διαθέσεις αλλά ο ημίθεος τους απέκρουσε. Αφού σκότωσε αρκετούς, καταδίωξε τους υπόλοιπους μέχρι τον Μαλέα. Όσοι επέζησαν ζήτησαν καταφύγιο σε απόμακρα σημεία. Έτσι ο Ευρυτίωνας κρύφτηκε στη Φολόη, ενώ ο Νέσσος στον ποταμό Εύηνο. Κι αυτοί όμως εξοντώθηκαν από τα φαρμακερά βέλη <br />του Ηρακλή. <br /><br />Ο μύθος λέει ότι όταν ο Ηρακλής έφτασε στον Μαλέα, καταδιώκοντας τους άλλους Κένταυρους, συναντήθηκε με το σοφό Κένταυρο Χείρωνα. <br /><br />Από τραγικό λάθος ο Χείρωνας πληγώθηκε από τα δηλητηριώδη βέλη του Ηρακλή. Η πληγή ήταν αγιάτρευτη και ο πόνος αβάσταχτος. Ο Ηρακλής τον περιποιήθηκε, αλλά τίποτε δεν μπορούσε να ανακουφίσει το δύστυχο Κένταυρο. Ο Χείρωνας προτίμησε να αρνηθεί την αθανασία του, μη μπορώντας να αντέξει τον αιώνιο πόνο και πρόσφερε τη θέση του στον Όλυμπο στον Προμηθέα. <br /><br />Εξίσου άδικος, κατά το μύθο, ήταν και ο θάνατος του Φόλου. Ο άτυχος Κένταυρος, ενώ περιεργαζόταν ένα από τα φαρμακερά βέλη του Ηρακλή, τρυπήθηκε απ' αυτό και ξεψύχησε. Απαρηγόρητος ο Ηρακλής για το διπλό χαμό, τον έθαψε με τιμές. <br /><br />Τον Κένταυρο Ευρυτίωνα καταδίωξε ο Ηρακλής στη Φολόη και τον σκότωσε έπειτα από παράκληση του Δεξαμενού, βασιλιά του Ολενού. Σύμφωνα με το μύθο ο Ευρυτίωνας εκβίαζε τον Δεξαμενό να του δώσει για γυναίκα του την κόρη του Μνησιμάχη. Ο Ηρακλής σκότωσε τον Ευρυτίωνα και παντρεύτηκε τη Μνησιμάχη. <br /><br />Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Δηιάνειρα ήταν η κόρη του Δεξαμενού. Ο Ηρακλής σκότωσε τον Ευρυτίωνα κατά την τελετή του γάμου και παντρεύτηκε τη Δηιάνειρα. <br /><br />Η επικρατέστερη εκδοχή για το θάνατο του Κένταυρου Νέσσου είναι η ακόλουθη: Ο Νέσσος κατοικούσε κοντά στον ποταμό Εύηνο. Ερωτεύτηκε τη Δηιάνειρα και προσπάθησε να τη βιάσει. Έντρομη η άτυχη γυναίκα έβαλε τις φωνές. Ο Ηρακλής πρόλαβε και έστειλε τα φαρμακερά του βέλη στην καρδιά του Νέσσου. Ξεψυχώντας ο Νέσσος θέλησε να εκδικηθεί το φονιά του, αυτόν που αφάνισε ολόκληρη την πανίσχυρη φυλή του. Ζήτησε από τη Δηιάνειρα να αναμείξει το σπέρμα και το αίμα του, που χύθηκαν καταγής, και μ' αυτά να αλείψει ένα χιτώνα του Ηρακλή. Έτσι, της υποσχέθηκε, ο Ηρακλής θα έμενε για πάντα κοντά της, πιστός σκλάβος του έρωτά της. Η αφελής πείστηκε και ο κορυφαίος των ηρώων της Ελληνικής Μυθολογίας βρήκε φριχτό θάνατο. <br />Οι Κένταυροι, οι Λαπίθες και η Κενταυρομαχία, υπήρξαν από τα πιο αγαπητά θέματα των καλλιτεχνών της αρχαιότητας. Η αλλόκοτη όψη των μυθολογικών αυτών τεράτων, η αρπαγή των γυναικών, η φοβερή πολεμική σύγκρουση, ενέπνευσαν τους καλλιτέχνες, οι οποίοι δημιούργησαν έργα απαράμιλλου αισθητικού κάλλους. <br /><br />Σταδιακά η άγρια, κτηνώδης, απωθητική, απόκοσμη όψη των Κενταύρων μεταβλήθηκε. Η μορφή ημέρωσε και γλύκανε. Αργότερα οι Έλληνες παρουσίασαν τους Κένταυρους με περισσότερο ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες. Κρατώντας κύπελλα, πυρσό, αυλό, λύρα ή ντέφι εμφανίζονταν να ξεφαντώνουν συντροφιά με τον Διόνυσο, το Πάνα, τους Σάτυρους, τους Σιληνούς, τις Βακχίδες και τις Μαινάδες. Άλλοτε πάλι με έκφραση εκστατική, που αποπνέει ερωτισμό, να παίζουν γλυκά με το μικρό φτερωτό γιο της Αφροδίτης, τον Έρωτα "<br /><br /><br />...Από την αίθουσα στο μουσείο της Ολυμπίας που φιλοξενεί στην μία πλευρά το δυτικό αέτωμα απο τον Ναό του Δία, και αναπαραστά την κενταυρομαχία... ξεχωρίζει φυσικά κεντρικά η ξεχωριστή μορφή του Απόλλωνα....στην απέναντι πλευρά της αίθουσας για να σας λύσω την απορία, φιλοξενείται σημαντικό τμήμα από το ανατολικό αέτωμα από τον Ναό του Δία, η αρματοδρομία μεταξύ του Πέλοπα και του Οινόμαου.... αλλά περισσότερα για αυτό στην επόμενη επίσκεψη....<br /><br />Α!επίσης αξίζει να σημειώσω ότι σε αυτή την τεράστια εντυπωσιακή αίθουσα του μουσείου φιλοξενουνται ενθεν και ένθεν των δύο εισόδων της, ανά τρεις , οι αναπαραστάσεις και των δώδεκα άθλων του Ηρακλή... φάγαμε μισή ώρα για να διασταυρώσει το καμάρι μου τα στοιχεία των εκεί επιγραφών με αυτά του βιβλίου της Ιστορίας , τρίτης δημοτικού... αλλά επίσης θέμα για επομενη επίσκεψη και αυτό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4028227982934301983?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-63605627443653046352010-03-07T20:38:00.004+02:002010-03-07T21:23:46.924+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5Py3rMXUNI/AAAAAAAAAVs/7Q2hCOfmX1g/s1600-h/niki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5Py3rMXUNI/AAAAAAAAAVs/7Q2hCOfmX1g/s320/niki.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445963412722372818" /></a><br /><br /><br />"Η περίφημη Νίκη, έργο του γλύπτη Παιωνίου, αποτελεί σταθμό στην εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής. Πρόκειται για την αρχαιότερη γνωστή μνημειακών διαστάσεων Νίκη στην ελληνική τέχνη, αντιπροσωπευτικό δείγμα του πλούσιου ρυθμού. Το άγαλμα ήταν στημένο επάνω σε ψηλό τριγωνικό βάθρο, το οποίο διατηρείται ακόμη κοντά στη νοτιοανατολική γωνία του ναού του Δία. Αφιερώθηκε στο ιερό από τους Μεσσηνίους και τους Ναυπακτίους, μετά τη νίκη τους επί των Λακεδαιμονίων στη Σφακτηρία το 421 π.Χ. Η φτερωτή θεά απεικονίζεται την ώρα της πτήσης της (για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής γλυπτικής), όταν κατεβαίνει από τον Όλυμπο για να διαλαλήσει το θρίαμβο των νικητών. Λείπουν τα φτερά, μεγάλο τμήμα του ιματίου, που θα ανέμιζε πίσω της, και το πρόσωπό της. Η μορφή είναι αέρινη και ο λεπτός χιτώνας της, αρχικά βαμμένος κόκκινος, κολλάει στο κορμί της αφήνοντας να διαγράφονται όλες οι λεπτομέρειες της τέλειας ανατομίας του. Κάτω από τα πόδια της υπήρχε αετός, του οποίου διακρίνεται μόνο το κεφάλι.<br />Επιγραφή: ΜΕΣΣΑΝΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑΥΠΑΚΤΙΟΙ ΑΝΕΘΕΝ ΔΙΙ ΟΛΥΜΠΙΩ ΔΕΚΑΤΑΝ ΑΠΟ ΤΩΜ ΠΟΛΕΜΙΩΝ. <br />ΠΑΙΩΝΙΟΣ ΕΠΟΙΗΣΕ ΜΕΝΔΑΙΟΣ ΚΑΙ Τ' ΑΚΡΩΤΗΡΙΑ ΠΟΙΩΝ ΕΠΙ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΕΝΙΚΑ. <br />Μετάφραση: <br />"Οι Μεσσήνιοι και οι Ναυπάκτιοι αφιέρωσαν στον Ολύμπιο Δία, ως δεκάτη από τα λάφυρα των εχθρών. <br />Έφτιαξε ο Παιώνιος από την Μένδη που έκαμε και τα ακρωτήρια του ναού, ύστερα από διαγωνισμό". <br /><br />Στοιχεία εκθέματος <br /> Χρονολόγηση: Κλασική περίοδος, 421 π.Χ. <br /> Δημιουργοί: Παιώνιος (β΄ μισό 5ου αι. π.Χ.)<br /> Τόπος Εύρεσης: Ολυμπία, Νοτιοανατολικά του ναού του Διός. <br /> Διαστάσεις: ύψος: 2,90 μ., Ύψος Βάσης: 8,81 μ. <br /> Υλικό: Παριανό μάρμαρο "<br /><br /><br />...από άλλη μία "εκπαιδευτική Κυριακή" στην κοντινή μου Ολυμπία, μαζί με τα παιδιά...<br />που κάθε φορά κάτι καινούργιο ανακαλύπτουμε....<br />ειδικά σήμερα που είχαμε και καιρό να βρεθούμε, το καταχαρήκαμε...<br /><br />μόνη ένσταση στις πληροφορίες, είμαι σίγουρη ότι στην επιγραφή του αγάλματος ανέφερε ύψος 2,13 ή 2,19 εκ. Εδώ την παρουσιάζει αρκετά ψηλότερη... από το υπουργειο (το ίδιο) οι πληροφορίες.. κάτι περισσότερο θα ξέρουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6360562744365304635?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-50788569966533187312010-03-06T22:31:00.004+02:002010-03-06T22:44:37.985+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5K8KkJ4ZcI/AAAAAAAAAVk/yQVsRKYisa0/s1600-h/111111.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S5K8KkJ4ZcI/AAAAAAAAAVk/yQVsRKYisa0/s320/111111.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445621789134185922" /></a><br /><br />....από χώρο στάθμευσης πάνω σε εθνική η φώτο....<br />σταμάτησα για πιπί , αλλά είχε πολύ κίνηση και το ανέβαλλα χαζεύοντας δήθεν τα πέριξ...<br />στο εικονοστασάκι που ειχε στηθεί εκεί, χτιστό εκκλησάκι μινιατούρα, έριξα μια ματιά στο εσωτερικό του...<br />και ανάμεσα στα καρβουνάκια, εικονίτσες, λαδάκι, λουμίνια, και λοιπά...ένα τσιγαράκι!!!!!!!<br />αν ήταν μόνο του, οκ, μάλλον το είχε αφήσει εκεί οποιος φρόντιζε να ανανεώνει την φλόγα στο καντηλάκι, για ώρα ανάγκης ή ίσως το είχε ξεχάσει...<br />αν παρατηρήσετε προσεκτικά όμως υπάρχει και δεύτερο τσιγαράκι παραδίπλα... και αν παρατηρήσετε ακόμα πιο προσεκτικά θα διαπιστώσετε οτι ειναι παλαιότερο και ταλαιπωρημένο απο το πέρασμα του χρόνου εκεί.....<br />...να ήταν θεριακλής ο μακαρίτης και να την ήθελε και στο ενθυμητήριό του , την τζουρίτσα του????<br />....................αλήθεια τι γινεται με τα μέτρα από αυτόν τον κόσμο???<br />................... έχουν ισχύ και στον κάτω??????????????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5078856996653318731?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-44026468542713495302010-02-26T14:48:00.007+02:002010-02-26T15:15:03.509+02:00<em>9<br />Με τα ρούχα αιματωμένα<br />ξέρω ότι έβγαινες κρυφά<br />να γυρεύεις εις τα ξένα<br />άλλα χέρια δυνατά.<br />10<br />Μοναχή το δρόμο επήρες,<br />εξανάλθες μοναχή•<br />δεν είν' εύκολες οι θύρες<br />εάν η χρεία τες κουρταλεί.<br />11<br />Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,<br />αλλ' ανάσαση καμμιά•<br />άλλος σου έταξε βοήθεια<br />και σε γέλασε φρικτά.<br />12<br />Άλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου<br />οπού εχαίροντο πολύ,<br />"σύρε νά 'βρεις τα παιδιά σου,<br />σύρε", έλεγαν οι σκληροί.<br />22<br />Γκαρδιακά χαροποιήθει<br />και του Βάσιγκτον η γη,<br />και τα σίδερα ενθυμήθει<br />που την έδεναν κι αυτή.<br />23<br />Απ' τον πύργο του φωνάζει,<br />σα να λέει σε χαιρετώ,<br />και τη χήτη του τινάζει<br />το λιοντάρι το Ισπανό.<br />24<br />Ελαφιάσθη της Αγγλίας<br />το θηρίο, και σέρνει ευθύς<br />κατά τ' άκρα της Ρουσίας<br />τα μουγκρίσματα τσ' οργής.<br />25<br />Εις το κίνημα του δείχνει,<br />πως τα μέλη ειν' δυνατά•<br />και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει<br />μια σπιθόβολη ματιά.<br />26<br />Σε ξανοίγει από τα νέφη<br />και το μάτι του Αετού,<br />που φτερά και νύχια θρέφει<br />με τα σπλάχνα του Ιταλού•<br />27<br />και σ' εσέ καταγυρμένος,<br />γιατί πάντα σε μισεί,<br />έκρωζ' έκρωζ' ο σκασμένος,<br />να σε βλάψει, αν ημπορεί.<br />28<br />Άλλο εσύ δεν συλλογιέσαι<br />πάρεξ που θα πρωτοπάς•<br />δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι<br />στες βρισιές οπού αγρικάς<br /> <em>(Διον.Σολωμός-΄Υμνος εις την ελευθερία)<br /><br />.........................τα 'πε ο χριστιανός διακόσια χρονια πριν....<br />...........αλλά ποιος τον ακουγε..................................... </em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4402646854271349530?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-23309919773698135002010-01-31T20:12:00.002+02:002010-01-31T20:16:18.089+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S2XIIqibRJI/AAAAAAAAAVc/bw5Kv89jVnk/s1600-h/______001.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S2XIIqibRJI/AAAAAAAAAVc/bw5Kv89jVnk/s320/______001.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432968576675562642" /></a><br /><br /><br />.... λιγο πριν ξεσπάσει η χιονοθύελλα.... μια ώρα μετά η απέναντι πλαγιά ντύθηκε στα λευκά... εδώ ακομα φαινοταν η αιώρηση του χιονοσύννεφου σαν αχνός πάνω στην μαγεία του τοπίου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2330991977369813500?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-56299942142592376872010-01-23T23:06:00.002+02:002010-01-23T23:36:44.010+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S1tp1VyfM6I/AAAAAAAAAVU/jxw4ibKYViw/s1600-h/dryad2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 229px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/S1tp1VyfM6I/AAAAAAAAAVU/jxw4ibKYViw/s320/dryad2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430050140828152738" /></a><br /><br /><em>"Ω φάος αγνόν<br />και γης ισόμοιρ' αήρ,ως μοι<br />πολλάς μεν θρήνων ωδάς,<br />πολλάς δ΄αντήρεις ήσθου<br />στέρνων πλαγάς αιμασσομένων, <br />οπόταν δνοφερά νυξ υπολειφθή'<br />τα δε παννυχίδων ήδη στυγεραί<br />ξυνίσασ' ευναί μογερών οίκων<br />όσα εμόν θρηνώ..."</em><br /><br />(καθάριο φως,<br />κι αγέρα, της γης αδελφέ,<br />πόσες ακούς θρήνων κραυγές,<br />πόσες ακούς βροντερές χτυπιές<br />στέρνων καταματωμένων, κάθε φορά<br />που η ζοφερή νύχτα στερεύει.<br />όσο για τα νυχτέρια μου, το μισερό<br />το ξέρει στρώμα του θλιβερού σπιτιού<br />πόσο θρηνώ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5629994214259237687?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-75743351353534212432009-12-31T09:20:00.003+02:002009-12-31T09:30:59.601+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SzxQ6zXkm_I/AAAAAAAAAVM/Tc9zjb970iY/s1600-h/TN_CRD01_12_10_LLEL.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 140px; height: 105px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SzxQ6zXkm_I/AAAAAAAAAVM/Tc9zjb970iY/s320/TN_CRD01_12_10_LLEL.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421297022598945778" /></a><br /><br />ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ<br />(χειροποίητη καρτουλα του γιου μου, έπαψε να πιστεύει από τα 4 , αλλα για καλό και για κακό λέει να είναι σίγουρος τι θα λάβει , ας το γράψω.... μου το παρέδωσε πρωί πρωί.... στην μπροστινή πλευρά γράφει προσφώνηση, στην πίσω, οπισθόφυλλο, έχει ζωγραφίσει κάτι μπαλάκια , και από κάτω γράφει "μελομακάρονα" για να τον γλυκάνει λέει...:)))<br /><br />" <em>Αι Βασίλη, θα ήθελα να μου φέρεις το βιβλίο που ποιος ανακάλυψε το κάθε τι.<br /> Καλά Χριστούγεννα<br /> (υπογράφει κιόλας εδώ)<br />α, ήμουν καλό παιδί όλο το χρόνο. Υποσχομαι να είμαι και τον επόμενο.<br />Να σου πω και κάτι άλλο μη το ξεχάσω. Η αδερφή μου άκουσα ότι θέλει το βιβλίο με τα ρεκορ γκινες. Και αυτή καλή ήταν όλο το χρόνο. Για μετά δε ξέρω τι θα κάνει."</em><br /><br />το ζουζούνι μου... χαχαχα... είναι να του χαλάσει χατήρια ο Αγιος μετά....<br />τώρα το ότι το χρησιμοποιήσε το μικρό , εκεί να δείτε τεχνάσματα πειθούς, αυτό το κακόμοιρο έλεγε , "μα θέλω το σπίτι της Tinker Bell", για να πάρει και τα δύο βιβλία που ήθελε και ήξερε ότι μπορούσε να ζητήσει ένα μόνο, το παραβλέπω... λέτε να ανησυχώ????<br /><br /><br />ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ<br />ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ μονο ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΥΧΕΣ αυτό το χρόνο.... και να πραγματοποιηθούν όλες!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7574335135353421243?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-34377375010212960192009-12-27T11:01:00.004+02:002009-12-27T11:12:00.107+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Szcil34KRXI/AAAAAAAAAVE/ZLZG6-gRODE/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B1+%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Szcil34KRXI/AAAAAAAAAVE/ZLZG6-gRODE/s320/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B1+%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419838710613689714" /></a><br /><br />...πολλές πολλές ευχές ανταλλάσουμε αυτές τις μέρες.... <br />πολλές μάλιστα όχι τυπικές, αλλά πιο προσωπικές που σε αγγίζουν και όχι μόνο....<br /><br />η αγαπημένη μου φίλη Κ. μου έστειλε τις παρακάτω... θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας... είμαι σίγουρη ότι θα μου το συγχωρέσει... :)<br /><br />" ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ!!!!!<br />ότι σου έφταιξε...<br />ότι σε χάλασε... <br />ότι σε πόνεσε...<br />ότι δε μπόρεσε...<br />ότι σε πίκρανε....<br />όσα δεν ήρθανε...<br />όσα παρήλθανε....<br />ότι δεν πέτυχε....<br />ότι δεν ετυχε...<br />όσα σε άφησαν...<br />όσα δεν κράτησαν!!!!<br /><br />Πεταξέ τα όλα και μπες στο 2010 με ολοκάθαρη ψυχή. <br /> ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!! "<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3437737501021296019?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-41994074329434917572009-12-20T23:04:00.004+02:002009-12-20T23:21:04.457+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sy6RiiVZbsI/AAAAAAAAAU8/D0d2LNxqOUw/s1600-h/______043.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sy6RiiVZbsI/AAAAAAAAAU8/D0d2LNxqOUw/s200/______043.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417427424291417794" /></a><br /><br />Όντας από χθες πασαλειμμένη με τα τσουκάλια και τις σοκολάτες κάνοντας πειράματα για τα φετινά σοκολατάκια μου (δε μπορεί κάτι ιδιαίτερο υπάρχει και τα έχω συνδιάσει έτσι..χριστούγεννα+σοκολάτα)δεν είχα και ιδιαίτερες επιτυχίες προς το παρόν... <br />έτσι κατέφυγα σε μία παλιά συνταγή που έκανα μικρή , (όταν τρύπωνα στη κουζίνα κρυφά τα μεσημέρια που κοιμόντουσαν μαμά και γιαγιά, και έκανα δοκιμές) την τροποποίησα λίγο γιατί δε τη θυμόμουν ακριβώς και αποδείχτηκε η πιο νόστιμη από ότι δοκίμασα το διήμερο...για κρατήστε σημειώσεις!<br /><br /><strong>Σοκολατάκια κάστανου</strong><br />Υλικά<br />1 κούπα χοντροτριμμένα κάστανα (τα έχω βρασει πριν)<br />1 κουπα χοντροτριμμένα καρύδια<br />1/2 κούπα ζάχαρη <br />1/2 κούπα κονιάκ<br />1/2 κούπα κακάο<br />1/2 κούπα γάλα<br />1 αυγό<br /><br />τρούφα μαύρη, λευκή ή άλλη γεύση <br /><br />Εκτέλεση<br />ανακατεύω κάστανα,καρύδια, ζάχαρη, κονιάκ, αυγό<br />ζεσταίνω σε κατσαρολάκι το γάλα και διαλύω το κακάο<br />ρίχνω μέσα το μίγμα και ανακατεύω μέχρι να δέσουν <br />κατεβάζω από τη φωτιά και αφήνω να κρυώσει<br />βάζω στο ψυγείο για μία ώρα<br />στη συνέχεια πλάθω μικρά μπαλάκια από το μίγμα και τα <br />κυλάω μέσα στην τρούφα (εγώ ειχα λευκή κουβερτούρα,την έτριψα <br />και βγήκαν όπως τα βλέπετε)<br /><br />εννοείται όλα αυτά με την κατάλληλη μουσική επένδυση...<br />τι λέτε για τα τρίγωνα κάλαντα απόψε? :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4199407432943491757?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-46098743064876335262009-12-19T10:17:00.004+02:002009-12-19T10:40:45.877+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SyyQhvVHK-I/AAAAAAAAAU0/O2SyX_z7G9c/s1600-h/967256.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 114px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SyyQhvVHK-I/AAAAAAAAAU0/O2SyX_z7G9c/s200/967256.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416863361134963682" /></a><br />Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ<br /><br />Μου 'παν έλα να πάμε να δεις<br />Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης.<br />Κι εγώ γυρεύω απόψε στον ουρανό <br />τα' αστέρι ψάχνω να 'βρω το φωτεινό<br />ραπαπαπάμ ραπαπαπάμ<br />να με πάει στο μικρό βασιλιά<br />πέρα μακριά.<br /><br />Μες στη νύχτα παιδί μοναχό<br />τι δώρο να σου φέρω; είμαι φτωχό.<br />Φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ, <br />τα κάλαντα να παίξω για το Χριστό <br />ραπαπαπάμ, ραπαπαπάμ<br />το πιο ωραίο τραγούδι θα πω <br />για το Χριστό.<br /><br />Μες στη νύχτα τα ζώα ξυπνούν<br />κι απέξω ταπεινά βοσκοί προσκυνούν.<br />Στης Παναγιάς κρυμμένο την αγκαλιά <br />χρυσό στεφάνι φως φορεί στα μαλλιά, <br />ραπαπαπάμ, ραπαπαπάμ<br />Σα με βλέπει, η καρδιά μου<br />χτυπά χαρωπά.<br /><br />------------------<br /><br />..... για να μπαίνουμε σιγά σιγά...γιατί πολύ το καθυστέρησα φέτος...<br />ούτε στόλισμα ακόμα ούτε γλυκάκια ούτε τίποτα.... σήμερα-αύριο οργανώνομαι...<br />και μια και τα παιδάκια μου κάνουν πρόβες τα κάλλαντα, σκέφτονται να μου κάνουν την χάρη να λένε τουλάχιστον στο σπίτι (συχνά) και το αγαπημένο μου χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι... (το παραπάνω) ... ακόμα καταφέρνω και συγκινούμαι πάντα ακούγοντάς το...<br />ευχές δε βάζω ακόμα, θα βαρεθούμε να λέμε :)))))))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4609874306487633526?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-20663723329481425712009-12-13T21:54:00.003+02:002009-12-19T10:12:17.509+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SyyKkg1QtCI/AAAAAAAAAUk/2tIj_gSx91c/s1600-h/______050.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SyyKkg1QtCI/AAAAAAAAAUk/2tIj_gSx91c/s200/______050.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416856811713115170" /></a><br />...πάει και αυτό...<br />ήταν μία έκπληξη για μένα, και η αυθόρμητη κίνηση της δημοσιοποιήσης της φώτο, και τα τόσα μαζεμένα σχόλια... δεν με έχετε συνηθίσει...<br /><br />Σκεφτόμουν πριν αρχίσω να γράφω απόψε, ε! τόσους αναγνώστες απέκτησα, πρέπει να γράψω κάτι της προκοπής... να μη τους απογοητεύσω...αυτή ήταν η πρώτη σκέψη...<br />η δεύτερη ήταν άλλη...<br />μα τι κάνω ?πάλι τα ίδια? μπαίνω στην διαδικασία χρόνια τώρα σώνει και καλά να πείσω ότι εντάξει η φατσούλα , συμπαθητική, αλλά ξέρετε δεν είμαι μόνο αυτό!!!<br />ε! φτάνει με αυτό το κόλλημα...<br />όποιος κατάλαβε, ότι κατάλαβε, κατάλαβε...<br />δεν είναι το τέλος του κόσμου... όπως φυσικά δεν είμαι και γω το κέντρο του κόσμου...<br />τόσα έχουμε ολοι στο μυαλό μας... λίγη χαλάρωση είναι το ζητούμενο....<br />γιαυτό σκέφτηκα άλλο τρόπο να επιλέξω το σημερινό θέμα...<br />θα κλείσω τα μάτια... θα ακούω μόνο τη σιγανή βροχή που μόλις έπιασε... και!!! θα σας μεταφέρω την πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο νου....<br />ΟΜΠΡΕΛΑ... κόκκινη...ημιδιάφανη... πλαστική...χαχαχα!!!<br />μια ομπρέλα τρέλα ....γεμάτη καραμέλες!!!!!<br />εκείνο το εντυπωσιακό ζευγάρι, που είχε διαβεί ένα βράδυ προπαραμονές χριστουγέννων το χαμηλό κατώφλι στο πρώτο σπίτι της ζωής μου, με το τσιμεντένιο δάπεδο, τα κεραμίδια, και εκείνο το άθλιο τζάκι απο λαμαρίνα... η κυρία με κατάμαυρο μαλλί τραβηγμένο πίσω σε μακριά αλογοουρά, παλτό βελούδο μαύρο και ψηλές γόβες, και ο κύριος θεώρατος,με σκούρο κουστούμι και καπέλλο, και στο μπράτσο του περασμένη ω!!! τι αστείο θέαμα!!! μια μικρούλα παιδική ομπρελίτσα σταμπαρισμένη με πεταλούδες και παραγεμισμένη καραμελικά!!!<br />και γω 2-3 χρονών , ένα στρουμπουλό κοριτσάκι με κατσαρά ανακατεμένα μαλλιά, να γουρλώνω ακομα περισσότερο τα γεμάτα περιέργεια μάτια, και να χαζεύω τον πανύψηλο γκριζομάλλη κύριο να γονατίζει προσφέροντάς μου την ομπρελίτσα!!!!!<br /><br />Άυτή του η εικόνα , αποτέλεσε για πολλά χρόνια στην συνέχεια το πρότυπο που σχημάτισα για τον ΑιΒασίλη, ή τον άγιο των Χριστουγέννων ή όπως αλλιώς , τον φέρων δώρα/χαρά τις γιορτές...<br /><br /> Να'μαι πάλι λοιπόν απέναντί σας με μια καραμελίτσα στο στόμα, <br /> αναζητώντας στη γλύκα της την ζεστασιά των παιδικών μας χρόνων <br /><br /> "ω!!! χρόνια των παραμυθιών, ωραία , αθώα , χρόνια"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2066372332948142571?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-54107510290935304372009-12-09T10:51:00.004+02:002009-12-18T19:50:55.202+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SyvA3ALR6SI/AAAAAAAAAUM/W271Ba8n3sk/s1600-h/______040.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SyvA3ALR6SI/AAAAAAAAAUM/W271Ba8n3sk/s200/______040.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416635028015802658" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sx9l8VfDUgI/AAAAAAAAAT8/M6VG_Pbm3YU/s1600-h/eleni.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sx9l8VfDUgI/AAAAAAAAAT8/M6VG_Pbm3YU/s320/eleni.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413157364356567554" /></a><br />....όπως βλέπετε τσίμπησα στο σχόλιο του ανώνυμου επισκέπτη στο προηγούμενο ποστ...<br />είπα να ικανοποιήσω την περιέργειά σας... αρκεί να ικανοποιήσετε και σεις την δική μου και να μάθουμε και την ταυτότητά σας....μάλλον για να ρωτάτε για το κοντό, με μακρύ με ξέρετε ήδη :))))<br /><br />η φώτο είναι από το πρώτο κούρεμα του Σεπτέμβρη, ακολούθησαν και άλλα κοντύτερα...δεν αφιερώνω όμως συχνά φωτογραφικό υλικό για την δική μου απεικόνιση... και αυτή από κινητό είναι... <br /><br />τώρα για τον πόντο!!! ναι ψήνομαι... μια χαρά ... ίσως το τολμήσω στο επόμενο....<br /><br />τι μου κάνετε... πάλι με τρίχες ασχολούμαι ....<br /><br />καλημέρα:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5410751029093530437?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-19148449581526672572009-12-07T23:38:00.003+02:002009-12-07T23:50:27.349+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sx13EE0UaII/AAAAAAAAATY/lT_3WV3KqGY/s1600-h/%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 217px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sx13EE0UaII/AAAAAAAAATY/lT_3WV3KqGY/s320/%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412613239065569410" /></a><br />...του παιδιού μου....<br /><br />καμιά ώρα ίσως μιάμισι νωρίτερα απόψε, είχαμε τελειώσει τα διαβάσματα, το φαγητό, τις ετοιμασιες των αυριανών, το μικρό είχε ήδη αποκοιμηθεί, εγώ έπλενα τα τελευταία πιάτα, και πιάνω το γιό μου να με περιμένει καρτερικά απέναντι...<br /><br />μαμά, κάτι με απασχολεί .... - Πες μου...<br />από το πρωί μαμά, το σκέφτομαι συνέχεια... - ναι, τι είναι?<br />έχουμε ένα κώνο, πως θα κάνουμε τον διπλάσιο χρόνο να φτάσουμε στην κορυφή?<br />- ????<br />θα στο φτιάξω ρε μαμά, να δεις τι σου λέω...<br /><br />μου σχεδίασε αυτό που βλέπετε.... <br />μόνο γράμματα δεν έβαλε... τα βάζω για να καταλάβετε τι ρώτησε... μου ειπε πρώτα ο ένας πάει κανονικά από το Α στο Γ, ευθεια... κάνει τόση απόσταση... μου λεει ας πούμε 13 εκ. έτσι ακριβώς... αν πάει ζικ ζακ πως μπορεί να κάνει την διπλάσια απόσταση?<br />και αν κάθε φορά που κάποιος κάνει τον ίδιο αριθμό ζικ ζακ αλλά ακουμπώντας σε άλλα σημεία , θα κάνει κάθε φορά την ίδια απόσταση?<br /><br />το παιδάκι μου με ρώτησε, ήμουν καλή στα μαθηματικά, πολύ, και ειδικά στην γεωμετρία, αλλά πάει μόλις Γ΄δημοτικού και σήμερα μπήκαν μόλις στα κλάσματα...δεν είναι λίγο νωρίς???<br /><br />οι ειδικοί να τοποθετηθούν παρακαλώ...<br /><br />και επειδή είπε και άλλη απορία θα επανέλθω... είμαι πολύ κουρασμένη για να το ρίξω στο σχέδιο νυχτιάτικα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1914844958152667257?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-87369862754814693192009-12-05T22:46:00.002+02:002009-12-05T23:09:10.804+02:00από δύο χρόνια πάνε......<br />που ανακάλυψα τα μπλογκςςςςςς....<br />και μαζί τον πιο καταπληκτικό άνθρωπο που θα μπορούσε άνετα να ειναι συγγραφέας, εκτός των τόσων άλλων, και πολύ πιθανόν να το έχει προχωρήσει ήδη... θα απορούσα αν δεν τον έχει κάνει ακόμα....<br />στην πορεία τόλμησα να αφήσω σχόλια, να επικοινωνώ, να φτιάξω τούτο το τόσο πρόχειρο και απαίδευτο μπλογκάκι...<br />και δεν ξέρω αν ήμουν τυχερή ή έτσι είσαστε όλοι εδώ γύρω παιδιά, αλλά πραγματικά η ανακάλυψή μου άξιζε τον κόπο....<br />και φίλους έκανα, και ερωτεύτηκα, και γέλασα, και προβληματίστηκα, και ξέσκασα ... και ένα "σ΄αγαπώ" τόλμησα να πω κάποτε....<br />και όλα αυτά αφιερώνοντας ελάχιστο χρόνο και προσοχή, διαφορετικά είμαι σίγουρη πως θα ανακάλυπτα πολλά περισσότερα.....<br /><br />με αφορμή τον πρώτο εκείνο τρελαμένο, (και ξετρελαμένο εγώ το καϋμένο μαζί του) αναρωτιέμαι που και που... εγώ τώρα , που φαντασιώνομαι συχνά ότι και καλά γράφω , και θα μπορούσα να μαζέψω από τους πέντε ανέμους τα μυαλά μου , τόσο ώστε να συγγράψω κιόλας... εγώ τι έχω να πω στον έξω κόσμο???<br /><br />τι που δεν ξέρει ήδη? που δεν έχει ακούσει? που δεν έχει διαβάσει?<br /><br />που δεν τον έχει αγγίξει? απαντήσει? προσπεράσει?<br /><br />και κάπου εκεί γελάω με την αφέλειά μου...<br />και μου αντιγελάει κατάμουτρα και κείνη.... "ρε χαζό!!! μη πας μακριά!!! και με απλό ημερολόγιο την κάνεις τη δουλειά σου... άσε τώρα αν διαθέτεις και ενδοσκόπιο!!!!<br />από υλικό ....να!!!!<br />γιατί νομίζεις τόσες ανατροπές?<br />τόσες φορές στο μηδέν???" - και το δικό μου μηδέν δεν είναι απλά μηδέν, είναι πολύ μείον!!!<br />όλο απώλειες... μείον ανθρώπους, μείον δουλειές,μείον παρέες, μείον σπίτια, λεφτά , κέρατα....<br />και κει αρχίζει το καλό... το γέμισμα του κενού.. το χτίσιμο απ΄την πολύ αρχή... η αναπλήρωση.......η αναδόμηση..... η ολοκλήρωση.......<br /><br />νάτο το υλικό... γιατί στην πρόσθεση -1 + +1 ποτέ δεν κάνει μηδέν... ζίρο... νιέντε...<br />πάντα κάτι περισσότερο βγαίνει...<br /><br /><br />ουφ!!! πάλι μακρηγορώ....<br />είναι (σχεδόν) μεσάνυχτα... και βρέχει ... που να πάω.... που λέει και η φίλη μου στο άσμα... σε άγνωστους κόσμους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8736986275481469319?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-30042003007179243792009-11-30T21:58:00.006+02:002009-11-30T22:06:15.297+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQk-PlwoAI/AAAAAAAAATQ/Cj5rSneGsGU/s1600/284.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQk-PlwoAI/AAAAAAAAATQ/Cj5rSneGsGU/s320/284.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409989704134205442" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQkzWDspII/AAAAAAAAATI/8d7FenTnHC0/s1600/278.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQkzWDspII/AAAAAAAAATI/8d7FenTnHC0/s320/278.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409989516891825282" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQklV6K4nI/AAAAAAAAATA/9qowj0r5SN8/s1600/283.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQklV6K4nI/AAAAAAAAATA/9qowj0r5SN8/s320/283.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409989276333695602" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQkaGVLo5I/AAAAAAAAAS4/RkLzLCqYZjo/s1600/280.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQkaGVLo5I/AAAAAAAAAS4/RkLzLCqYZjo/s320/280.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409989083173462930" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQkKrhgQ3I/AAAAAAAAASw/hJEM37jgzP4/s1600/275.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SxQkKrhgQ3I/AAAAAAAAASw/hJEM37jgzP4/s320/275.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409988818279351154" /></a><br /><br />...η συνέχεια του προηγούμενου...<br /><br />Α!!!! είπαμε Λαγκάδια Αρκαδίας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3004200300717924379?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-75080741631476655122009-11-19T16:05:00.000+02:002009-11-19T16:08:41.359+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SwVRNrr0loI/AAAAAAAAASo/qB7LRywBU5I/s1600/274.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SwVRNrr0loI/AAAAAAAAASo/qB7LRywBU5I/s320/274.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405816223234823810" /></a><br />...είναι???????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7508074163147665512?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-45191957934365917332009-11-04T19:30:00.002+02:002009-11-05T18:45:06.295+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SvMBA6RExqI/AAAAAAAAASY/QlA-eBDUQBc/s1600-h/34-Gothic-1280x1024-81205.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SvMBA6RExqI/AAAAAAAAASY/QlA-eBDUQBc/s320/34-Gothic-1280x1024-81205.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400661493299857058" /></a><br />...αλλά ΑΓΓΕΛΟΣ!!!!!!!!!<br /><br /><br /><br /><br /> Άκουσα τα βήματα και βγήκα ως την πόρτα<br />και μια φιγούρα μου 'φερνε σκηνές απ' τα παλιά<br />Και ξύπνησα και σκέφτηκα, όπως σκεφτόμουν πρώτα<br />Να, τότε που οι άγγελοι βγαίναν στη ζητιανιά<br /><br />(Ενδελέχεια - Το τέρμα του ουρανού)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4519195793436591733?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-54583088052048650062009-10-27T22:23:00.000+02:002009-10-27T22:25:15.987+02:00Εκείνο το παλιό λογοπαίχνιο με την γάτα που καθόταν στην ουρά της το θυμάστε?<br /><br />Ε! κάπως έτσι βλέπω τη ζωή γύρω και όχι τόσο σπάνια πια…<br />Καθόμαστε στις ουρές μας, στο σπιτάκι μας , στο μικρόκοσμό μας, ήσυχα-ήσυχα, αθόρυβα, αμέτοχα…. Και ενώ όλα αναταράζονται γύρω μας, ανακατεύονται , αλλάζουν, δυσκολεύουν, ζορίζονται…. Εμείς απορούμε και από πάνω!!! Που δεν βελτιώνεται κάτι , που δεν προχωράει , που μένει στάσιμο….<br />Μα πώς να αλλάξει η δική μας , προσωπική, κατάσταση??? Αφού δεν αγγίζουμε το έδαφος, κομμάτι του όλου δεν γινόμαστε, δεν δένουμε και δεν δενόμαστε….<br />Εμείς έχουμε στρογγυλοκαθίσει στην μεγάλη , χνουδωτή, προστατευτική ουρίτσα μας … και εδώ που τα λέμε ακόμα και αν κάτι μας αφορά, απλά την τραβάμε (την ουρά μας) απέξω…<br />Ακόμα και αν μετακινηθεί, αν αλλάξει στάση, συμπεριφορά , ρυθμό , η μεγάλη αργοκίνητη πάπια του μύθου, ή καλύτερα του βάλτου που μας περιβάλλει, τι μας νοιάζει εμάς???? Είναι από «άλλο» ανέκδοτο….Ο απαυτούλης μας να είναι καλά που συντηρεί την παχιά ουρά μας….. ικανό (?) μονωτικό από κάθε κακόβουλη προσβολή……<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5458308805204865006?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-4079784189598714552009-10-15T15:54:00.004+03:002009-10-15T18:34:21.313+03:00....με παιδιά!!<br /><br /><br />στιγμιότυπο 1ο:<br />χθες βράδυ, μετά το διάβασμα και τον καθιερωμένο σχεδόν μαξιλαροπόλεμο (για εκτόνωση!)<br />ο γιος μου στη κόρη μου : έλα να παίξουμε μάχη!!!<br />η κόρη μου στο γιο μου : ναι! αλλά θα παλέψουμε <strong>σαν άντρας προς γυναίκα</strong>, εντάξει? για έλα!!!<br /><br />στιγμιότυπο 2ο:<br />μεσημέρι σήμερα, μόλις μπήκαμε σπίτι μετά το σχολείο:<br />εγώ: αντε ξεκουραστείτε μέχρι να μαζέψω λίγο το σπίτι και αρχίζουμε διάβασμα μετά..<br />η κόρη μου : γιατί μαμά ? πολύ <strong>συγυριτό </strong>δεν είναι το σπίτι?<br /><br />στιγμιότυπο 3ο:<br />πριν λίγο, την ώρα των εξομολογήσεων για την μέρα που πέρασε στο σχολείο..<br />ο γιος μου: μαμά, έκανα κάτι σήμερα και ντρέπομαι λίγο... δεν ήξερα μια λέξη στην ορθογραφία και κοίταξα από το διπλανό μου....<br />εγω: μπλα μπλα κύρηγμα, και στο τέλος "εντάξει καλό μου ? για να μην έχεις τύψεις άλλη φορά....μπλα μπλα"<br />η κόρη μου (πετάγεται) : μαμά, τι είναι οι <strong>στύψεις</strong>???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-407978418959871455?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-57577695212257645482009-09-20T13:44:00.004+03:002009-09-20T14:56:14.711+03:00.... τι άλλο έκανα για πρώτη φορά φέτος???<br /><br />(καλά αυτό το θέμα πολύ το γουστάρω για ποστ "τι κάνατε ή τι σας συνέβηκε για πρώτη φορά στην διάρκεια του τελευταίου χρόνου?' και όλο το αναβάλω και όλο συμβαίνουν διάφορα)<br /><br />στο θέμα μας τώρα.... εντάξει όχι για πρώτη φορά , ακριβώς, αλλά μία από τις σπάνιες φορές στην ενήλικη ζωή μου....<br /><br />κουρεύτηκα!!!! χαχα!!!! δηλαδή κουρεύτηκα πολύ.... όχι ακρούλες, ψαλίδες, μύτες, αφέλειες και λοιπές ψιλοασχολίες.....<br /><br />από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα όνειρο να έχω μακριά κυματιστά μαλλιά.... σαν παιδάκι με κοντοκούρευαν επειδή είχα πολλά, πάρα πολλά, σπαστά μαλλιά και δυσκολεύονταν μαμαδες-γιαγιάδες στο κτένισμα...<br /><br />αλλά μόλις πήρα λίγο τα πάνω μου, βλέπε α΄γυμνασίου, τέλος το κούρεμα....<br />και με θυμάμαι στα εφηβικά-νεανικά χρόνια με μια αφάνα να! μαλλούρα εντυπωσιακή....<br /><br />ε, μετά τα είκοσι, όταν τα βαριόμουν άλλαζα χρώμα..... τα άπαντα χρωματολογίων , εκτός από μαύρο κορακί και ξανθό πλατινέ, έχουν περάσει από το κεφάλι μου....<br /><br />και φυσικά μετά τα τριάντα, άλλαζα και στυλ....πιο κοντο, πιο στυλιζαρισμένο, τακτικό ίσιωμα, φλασάκια, ανταύγειες και όλες τις τεχνικές διεργασίες κομμωτικής....<br /><br />κάθε τρία, τέσσερα χρόνια όμως όλο και κάτι συνταρακτικό, συνήθως κακό συνέβαινε στη ζωή μου και η πρώτη αντίδραση να το πετάξω από πάνω μου ήταν να ξεφορτωθώ πρώτα πρώτα το βάρος των μαλλιών....<br /><br />τα τελευταία τρία χρόνια όμως το είχα δει πεισματικά... θα τα κρατούσα ότι και να γινόταν... τόσο κόπο είχα κάνει να τα μακρύνω .... τόσα τσιμπιδάκια, κοκκαλάκια, μανταλάκια να τα στερεώνω μέχρι να ξεφύγουν από το άχαρο μήκος των ώμων... τόσες πολύτιμες ώρες είχα ξοδέψει στο κομμωτήριο να τα ισιώνω και να τα περιποιούμαι....<br /><br />αμ δε!!! το ζιζάνιο τριγύριζε καιρό.... τους άλλαξα χρώμα( ξανά και ξανά) χτένισμα, στυλ, τελικά πήγα.... η πρώτη φορά πριν είκοσι μέρες κατά το ήμισι... το μήκος μειώθηκε αρκετά... αλλά κοντά δεν ήταν...΄όλο κάτι με έτρωγε.... πέταγαν από δω, ξέφευγαν από κει, με κούραζαν το πρωί, κάτι έφταιγε....<br /><br />και κάπου εκεί άρχισα το γκάλοπ.... παιδιά ποιος κουρεύει καλά για κοντό μιλάμε, που φαίνεται το λάθος, χωρίς ψαλιδιές?<br /><br />μέχρι πίνακα σχεδίασα στην ατζέντα μου και μάζευα ψήφους....<br />όταν επικράτησε με διαφορά 5 παρακαλώ έναντι των άλλων, ο κατάλληλος, έσπευσα... <br />Δευτέρα πρωί πρωί...<br />ραντεβού ούτε για δείγμα εντός της ημέρας (βιαζόμουν κιόλας μη το μετανιώσω)... παίρνω την κάρτα για τηλέφωνο, και βγαίνοντας από την πόρτα.... μου το πετάει: Α! μόλις ακύρωσαν ένα στις 2.... μπορείτε???<br />αν μπορώ !!!! Τέλεια!!!! από μέσα μου βέβαια ανακουφίστηκα που είχα τόσες ώρες να το ξανασκεφτώ και να το ακυρώσω....<br />αλλά που.... και στο ραντεβού πήγα... και εδώ και μια βδομάδα απολαμβάνω το πιο κοντοκουρεμένο κεφάλι που είχα ποτέ....<br />και το στάιλινγκ? παιχνίδι... λούσιμο,μια σταλιά τζελ, ένα ανακάτεμα και τέλος...<br /><br />τώρα ένα προβληματάκι με τους πονοκεφάλους το έχω... όταν συνηθίζεις για χρόνια να κουβαλάς το φορτίο (έστω τριχών) και το αποχωρίζεσαι ξαφνικά, δημιουργείται ένα κενό ... ελπίζω να ξεπεραστεί σύντομα.... <br /><br />όσο για το αν μου πηγαίνουν??? το νέο γκάλοπ (χαχαχα!!! είναι και επίκαιρος τρόπος μη πείτε, λόγω εκλογών) αποφαίνεται ότι ναι, πολύ.... αναδεικνύει (λέμε τώρα) τα χαρακτηριστικά μου....<br />πάντως από τόνωση αυτοπεποίθησης μια χαρά !!! ίσως γιατί δεν χρειάζεται να τινάξω προς τα πίσω την κοκκινωπή μου κόμη πλέον και να ρίξω μια ματιά από το πλάι ανάμεσα στο τσουλούφι για να διαπιστώσω αν με πρόσεξαν..... <br /><br />τρίχες!!!! πουφ! ματαιοδοξία.... (όπως και όλη η ανάρτηση σήμερα)<br />χαχαχα!!! καλό απόγευμα Κυριακής (το πιο βαρετό μου, το έχω ξαναπεί, αλλά πάντα έτσι θα είναι, ίσως επειδή υπάρχει η προοπτική της Δευτέρας)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5757769521225764548?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-68978796708481858632009-09-17T22:15:00.001+03:002009-09-17T22:16:38.962+03:00Για αυτό το βιβλίο δε θα έγραφα κάτι…. Όχι γιατί δεν ήταν αρκετά καλογραμμένο ή στερούταν πληροφοριών ή πλοκής αλλά γιατί ήταν εκτός των ενδιαφερόντων μου αυτής της εποχής…..<br /><br />Παρόλα αυτά βρέθηκαν δύο καλοί λόγοι για να το κάνω….<br /><br />Ο πρώτος αφορά σε έναν παλιότερο επισκέπτη του μπλογκ κάπου εκεί σε ένα ποστ για τον Επικούρειο Απόλλωνα και τις τύψεις που νιώθω γιατί του είχα υποσχεθεί πληροφορίες για τον ναό και την περιοχή γενικότερα. Μια και δε τα κατάφερα να τις στείλω τον παραπέμπω στο βιβλίο που έχει συχνές αναφορές στο «Φοίβο» την λατρεία του και την πάλαι ποτέ περιβόητη κοιτίδα του πολιτισμού …. Την ξεπεσμένη πλέον Ηλεία…. Ηλίδα, Ολυμπία, Φιγαλία…τον τόπο μου<br /><br />Ο δεύτερος λόγος είναι ότι καιρό τώρα είπα να γράψω κάτι για ένα φίλο και δεν είχα προλάβει. … και διαβάζοντας αυτό το βιβλίο βρήκα σημεία που ταυτίστηκαν με την καλή του παρέα….δε θα αναφέρω κάποια από αυτά , αλλά ξέρω ότι του αρκεί που , όπως του είπα ήδη, σε όλη την ανάγνωση είχα την αίσθηση ότι ήταν ο ίδιος ο ήρωας και μάθαινα περισσότερα για αυτόν και την ζωή του μέσα από λόγια που φάνταζαν δικά του…. Καλέ μου , ψάξε το λίγο με τις προηγούμενες ζωές…. Ηθοποιός τραγωδίας στην Αρχαία Ελλάδα έχεις κάνει?<br />----------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ:<br />«……..ήταν ο πρώτος θάνατος που χτυπούσε την οικογένειά μας από τότε που είχα γεννηθεί…. Ο πατέρας μου ήταν ξαπλωμένος σ΄ένα φορείο με τα πόδια στραμμένα προς την έξοδο, η μητέρα, η γιαγιά κι η αδερφή μου ήταν πεσμένες πάνω του και θρηνούσαν , το μικρό δωμάτιο ήταν ξέχειλο από γείτονες κι ηθοποιούς που στριμώχνονταν για να μπουν κι έσπρωχναν για βγουν……πήγα να κρυφτώ σαν δαρμένο σκυλί στο κρεβάτι μου. Κι ήξερα καλά πως δεν κρυβόμουν από τους ξένους, μα απ΄τον πατέρα μου. Που , σαν σιωπηλός κομπάρσος, περίμενε ξαπλωμένος στο φορείο, φορώντας τη νεκρική του μάσκα, ώσπου να έρθει η ώρα να βγει απ΄τη <br />σκηνή…»<br /><br />……………. MEΣΟΛΑΒΟΥΝ 400 ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ………………..<br />ΟΠΩΣ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ ΤΙΣ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ :<br />« η αγάπη του για το θέατρο, έκαμε τον Νικήρατο τον ηθοποιό ν΄αντιμετωπίσει επαναστάσεις, συνωμοσίες, όργια τυράννων- και τον μεγάλο Πλάτωνα, που προσπαθούσε να κάνει πράξη στη μακρινή Σικελία τις ιδέες του για μιαν ιδανική πολιτεία…»<br /><br />ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ:<br />« …΄Ολες οι τραγωδίες έχουν να κάνουν με κάποια μοιραία συνάντηση. Η μοίρα χτυπάει, η θλίψη ξεπερνιέται σε αγαλλίαση. Ακολουθεί ο θάνατος ή ο θρίαμβος. ΄Εγινε μια συνάντηση, συντελέστηκε μια αλλαγή. Κανείς όμως δεν μπορεί να γράψει μια τραγωδία της οποίας οι πρωταγωνιστές – τι κρίμα! – δε θα έχουν συναντηθεί ποτέ.»<br /><br /><br /> Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ<br /> Μαίρη Ρενώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6897879670848185863?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-70854758751162595572009-09-17T15:05:00.002+03:002009-09-17T15:08:15.928+03:00.... να τσιμπήσω απαλά δύο γλυκούτσικα μαγουλάκια και να φιλήσω ένα μοσχοβολιστό κεφαλάκι σήμερα..... και να δώσω τις ευχές μου σε ένα μικρούτσικο ανθρωπάκι με φοβερή φατσούλα για τον πρώτο χρόνο που βρίσκεται στην ζωή..... ίσως τα καταφέρω του χρόνου....<br />ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ καλό μου....<br />και να σε χαίρονται όλοι και κυρίως ο χαζοθείος που ξέρω ότι σε λατρεύει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7085475875116259557?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-47082416357380513802009-09-16T08:15:00.001+03:002009-09-16T08:17:12.361+03:00καλό (αγαπημένο) φθινόπωρο!!!!!<br />μου λείψατε!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4708241635738051380?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-57946623471280080962009-07-24T16:55:00.002+03:002009-07-24T16:58:33.617+03:00Αναμμένος έκαιγα, και σβηστός μουτζούρωνα..."<br /><br />από (άλλο ένα) ωραίο βιβλίο.... ανάγνωσμα διακοπών , ανάλαφρο... για όσους και κυρίως όσες αναρωτιούνται αν υπάρχουν ακόμα "μάγκες" .... με την καλή έννοια... αυτή του γνήσιου αρσενικού...<br /><br /><strong><em>Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΕ ΛΟΣΤΟ</em></strong><br /> ΤΡΥΦΩΝ ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5794662347128008096?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-75767945136521076742009-07-24T16:50:00.002+03:002009-07-24T16:55:41.577+03:00μπήκα για ποστ, έγραφα δυο δβομάδες ένα κειμενάκι (ναι, υπολειτουργώ, ο καύσωνας φταίει, όχι εγώ) και ξαφνικά ανακάλυψα ότι το κείμενο αγνοείται.... χαχα!!! οπότε ένα γεια, και μου λείψατε σκέτο και ένα σύντομο επόμενο ποστ από μνήμης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7576794513652107674?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-4456011633752609132009-06-10T09:01:00.001+03:002009-06-10T09:04:58.509+03:00Γενικά τα πολυδιαφημισμένα βιβλία, όπως έχω αρκετές φορές αναφέρει , τα αποφεύγω… και αν δεν το κάνω , τουλάχιστον δεν υπάρχει λόγος να προσθέσω κάτι περισσότερο , στην ήδη επιβαρυμένη τους προβολή…<br />Κάποιες φορές όμως είναι και τα δώρα… ε! αυτά είναι αδύνατο να τα αφήσω αδιάβαστα στο ράφι…<br />Επίσης είναι και κάποιοι συγγραφείς , που έχω περάσει καλά με τα βιβλία τους και ακόμα περισσότερο τους έχω εκμεταλλευτεί με το να τους «αποσπώ» υλικό, αλλά και με το να γίνομαι συνεπιβάτης στο ταξίδι τους για το όνειρο……<br /><br />Τον κύριο Γ.Ξανθούλη , που έβρισκα εξαιρετικό ενδιαφέρον να τον διαβάζω στα νεανικά μου χρόνια, τον απέρριψα μετά τον «τούρκο στον κήπο» του….. όχι ότι δεν ήταν ακόμα ένα πολύ καλό του βιβλίο, νομίζω το καλύτερό του μέχρι τότε (2001) , αλλά να… γιαυτό ακριβώς τον λόγο, ένιωσα ότι είχε φτωχό φινάλε….<br /><br />Τέλος πάντων, πριν κανά μήνα ήρθε το δωράκι «ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΤΟ ΓΑΛΑ» ….<br />Το ΄βλεπα πριν δυο χρόνια αν δεν κάνω λάθος, πρώτη μούρη στα best των βιβλιοπωλείων, αλλά έλεγα μπα…δεν…<br /><br />Ελαφρώς βαρετό στην αρχή…. Σε απορροφούσε στην συνέχεια , τόσο που παρά την πολύ δουλειά των ημερών, οι τετρακόσιες πενήντα σελίδες του να γίνουν τροφή τριών μόλις ημερών… ή σχεδόν… γιατί όταν συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε, ανέβαλα συνεχώς την ολοκλήρωση της ανάγνωσής του, με αποτέλεσμα οι είκοσι τελευταίες σελίδες να καταναλωθούν σε πέντε ολόκληρες μέρες……<br /><br />Ο λόγος , ο ίδιος….<br />Ο φόβος μήπως το τέλος με «αδειάσει»…. Με αφήσει μετέωρη και τελικά με απογοητεύσει….<br /><br />Τι να σας πω…. Ήταν ένα ωραίο βιβλίο…. Με έναν ολοκληρωμένο, καθημερινό ή ίσως όχι και τόσο, ήρωα……. Τώρα για τον επίλογο??? Εντάξει ήθελα περισσότερα… αλλά του το συγχωρώ…. Η ανάγνωση άξιζε έτσι και αλλιώς…<br /><br />Και για να πάρετε μια γεύση , σας μεταφέρω απόσπασμα από τα λόγια του συγγραφέα στο οπισθόφυλλο:<br />« …. Θα το χαρακτήριζα μυθιστόρημα θρίλερ, με βασικό “ σίριαλ- κίλερ” τα πληγωμένα μας αισθήματα, τα τραύματα της απόρριψης, αλλά και τη γοητεία της αυτοκαταστροφής, που ελλοχεύει μέσα μας, περιμένοντας την ανάλογη “καλή” στιγμή για να εκδηλωθεί. Οι ήρωές μου είναι μεθυσμένοι από την απαξία για την “ευτυχία του κοινότοπου” , κάτι που τους καθιστά ξεχωριστούς αλλά και ευάλωτους»<br /><br /><br />Και για να σας προσγειώσω και λίγο από το μεταφυσικό που αυτόματα μας παραπέμπει ο συγγραφέας, αφού φροντίζει πάντα να πλανιέται στα βιβλία του αυτή η πρόκληση στην έκτη μας αίσθηση, θα παραθέσω και ένα απόσπασμα από το ίδιο το κείμενο του βιβλίου…. Ας πούμε σελ.141 …<br /><br />Χαχαχαχα!!! Αφιερωμένο στις φίλες μου …. Κορίτσια , θα δείτε… άδικα ανησυχούσατε τόσα χρόνια…<br /><br />«….ως παθολόγος και ως άνθρωπος που, πέρα απ΄τα ιατρικά, ξεστραβώνεται που και που με κανένα βιβλίο διαφορετικό, τολμώ να πω ότι σε καταδιώκει η νοσταλγία. Ας πούμε μια νοσταλγία αποθηκευμένη στους ιστούς, σε λεπτές φέτες λίπους. Κάτι που δεν ξεφορτωνόμαστε και τόσο εύκολα. Κι αφού βλέπω ότι σε απασχολεί, μπορώ να σε καθησυχάσω ότι το λίπος αυτό μάλλον δεν πρόκειται να μεταλλαχθεί σε κυτταρίτιδα…. Για μένα η κυτταρίτιδα είναι βασικό σύμπτωμα πλήξης. Αλλά δεν τολμώ να το ανακοινώσω, για να μην με σπάσουν στο ξύλο οι συνάδελφοι…»<br /><br />Αντίδοτο στην πλήξη!!!!! Γρήγορα…….<br />Ζωή , τι άλλο!!!!!!!! Τι λέτε??????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-445601163375260913?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-58717043442126272842009-06-01T10:38:00.001+03:002009-06-01T10:40:18.614+03:00καλή - μέρα<br />καλή - βδομάδα<br />καλό- μήνα ............................... και επιτέλους ΕΠΙΣΗΜΑ:<br />ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br />μπα σε καλό μου πρωί πρωί....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5871704344212627284?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-39476820031288975202009-05-25T11:23:00.001+03:002009-05-25T11:25:31.943+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpV36talkI/AAAAAAAAASQ/7pvWoUpMCmU/s1600-h/DSC01587.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339674727342052930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpV36talkI/AAAAAAAAASQ/7pvWoUpMCmU/s320/DSC01587.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpVmY1PNWI/AAAAAAAAASI/ekFTbNbu5Nw/s1600-h/DSC01584.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339674426190280034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpVmY1PNWI/AAAAAAAAASI/ekFTbNbu5Nw/s320/DSC01584.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3947682003128897520?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-42822325803338893792009-05-25T11:19:00.007+03:002009-05-25T11:23:22.502+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpVQhME-sI/AAAAAAAAASA/0pYB6Dp1rwg/s1600-h/DSC01578.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339674050476440258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpVQhME-sI/AAAAAAAAASA/0pYB6Dp1rwg/s320/DSC01578.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpVDArODkI/AAAAAAAAAR4/En0wKaRyH9s/s1600-h/DSC01579.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339673818410389058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpVDArODkI/AAAAAAAAAR4/En0wKaRyH9s/s320/DSC01579.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpU9M359tI/AAAAAAAAARw/Cm4x6JBkGKY/s1600-h/DSC01583.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339673718605608658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpU9M359tI/AAAAAAAAARw/Cm4x6JBkGKY/s320/DSC01583.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpU09ZvswI/AAAAAAAAARo/DQQbDvDc_hk/s1600-h/DSC01590.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339673577013621506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpU09ZvswI/AAAAAAAAARo/DQQbDvDc_hk/s320/DSC01590.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpUt0Gx2xI/AAAAAAAAARg/9y7ARm-P4nw/s1600-h/DSC01589.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339673454259067666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpUt0Gx2xI/AAAAAAAAARg/9y7ARm-P4nw/s320/DSC01589.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpUnNU2dRI/AAAAAAAAARY/MnssTeevEkQ/s1600-h/DSC01580.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339673340769891602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpUnNU2dRI/AAAAAAAAARY/MnssTeevEkQ/s320/DSC01580.JPG" border="0" /></a> μπρος, πίσω.... όπου και να στραφείς δεν είναι και τόσο άσχημα ε!!!<br /></div><div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4282232580333889379?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-18058112317467315172009-05-25T11:17:00.001+03:002009-05-25T11:19:05.745+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpUNw-cJEI/AAAAAAAAARQ/7NRm0G8WWbY/s1600-h/DSC01581.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339672903662969922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/ShpUNw-cJEI/AAAAAAAAARQ/7NRm0G8WWbY/s320/DSC01581.JPG" border="0" /></a><br /><div>για Σαββατιάτικο πρωινό???</div><div>εγώ πάντως όχι..... μη σας πω και το μεσημέρι εκεί το πέρασα!!!</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1805811231746731517?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-37116132025338646762009-05-14T11:15:00.001+03:002009-05-14T11:17:17.770+03:00πείτε μου σας παρακαλώ!!!!!<br /><br />και επίσης πολλές ευχαριστίες στον καλό μου Leviathan για την ευγενή βοήθεια για την μουσικούλα μου!!!!<br /><br />Ευχαριστώ!!!!<br />Φιλιά!!!!<br /><br />....και μη μου πείτε το τραγουδάκι!!! το πέτυχα ε! σύντομο βιογραφικό!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3711613202533864676?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-36916460631431482652009-05-02T12:13:00.013+03:002009-05-02T12:30:20.241+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwR09-udxI/AAAAAAAAARI/d8k6z2vgU5I/s1600-h/DSC01594.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331155660588349202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwR09-udxI/AAAAAAAAARI/d8k6z2vgU5I/s320/DSC01594.JPG" border="0" /></a> <br /><br /><br /><div><div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwRYUDHlsI/AAAAAAAAAQw/LJouNnbfvDM/s1600-h/DSC01588.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331155168296146626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwRYUDHlsI/AAAAAAAAAQw/LJouNnbfvDM/s320/DSC01588.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwRRxRuXKI/AAAAAAAAAQo/Ql6DcIcfW-M/s1600-h/DSC01589.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331155055882951842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwRRxRuXKI/AAAAAAAAAQo/Ql6DcIcfW-M/s320/DSC01589.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwQ3bR2IuI/AAAAAAAAAQg/Zu63qek0ejM/s1600-h/DSC01601.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331154603301282530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwQ3bR2IuI/AAAAAAAAAQg/Zu63qek0ejM/s320/DSC01601.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwQvKFs5tI/AAAAAAAAAQY/wRR9uDNK2Ps/s1600-h/DSC01602.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331154461247989458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwQvKFs5tI/AAAAAAAAAQY/wRR9uDNK2Ps/s320/DSC01602.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwQnqRnjcI/AAAAAAAAAQQ/_vY16bMD2qQ/s1600-h/DSC01603.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331154332448951746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfwQnqRnjcI/AAAAAAAAAQQ/_vY16bMD2qQ/s320/DSC01603.JPG" border="0" /></a><br /><div><div><div><div>Πρωτομαγιά….<br /><br />Το δάσος μοναδικό…ακόμα και τα έλατα είχαν προβάλει το «άνθος» τους…. ανοιχτόχρωμες κιτρινοπράσινες φουντίτσες να φωτίζουν μοναδικά τα βαθιά πράσινα παραφορτωμένα κλαδιά τους…. </div><div><br />Όλες οι αισθήσεις να γεύονται και να ευφραίνονται…. Χρώματα, μελωδίες, γεύσεις και…. Μυρωδιές!!!!<br />Πεύκο, φασκόμηλο, θυμάρι, ασφάλαχτο, χαμομήλι, ρετσίνι…όλα κράμα….και όλα να σε ξεχειλίζουν……. </div><div><br />Και το κράμα ξαφνικά να σε διαπερνά και να σε ξυπνάει …. Τσίκνα ανυπόφορη να πλημμυρίζει το δάσος και να σε πολιορκεί από παντού…..<br /></div><div>Εκεί … στη μέση του πουθενά, στη μέση του δάσους, του «δικού» σου δάσους… που σε έχει παρασύρει άπειρες φορές στα ονειρεμένα , μαγικά μονοπάτια του….<br /></div><div>Και να σφύζει από ζωή πολύχρωμη, από ανάμικτες φωνές ,από ανομοιογενή κόσμο, πλαστικά τραπεζοκαθίσματα, πάγκους και πραμάτειες, μουσικές παράταιρες, εδώ το καλό φυστίκι!!!, όλα ένα ευρώ, ένα ευρώ, ένα ευρώ!!!, παραδοσιακοί λουκουμάδες με λευκή σοκολάτα!!! Πετεινάρια lollipops, κούνιες και τραμπάλες…… και γουρουνόπουλα…..πενήντα , εκατό, περισσότερα???? Έχασα το μέτρημα ??? πόσα να είχαν θυσιαστεί για την «γιορτή των λουλουδιών»???? ένας είπε ,για περάστε παιδιά, και αυτά μοσχοβολάνε, για περάστε , είναι από τα καλά, με το που ψόφησε κατευθείαν εδώ το έφερα, για περάστε!!! Και γέλιο από κείνο το «πετυχημένο»….όσο και το αστειάκι του….<br /><br />Παραφουσκωμένοι κοψίδια , τσίκνα και βουητό στα αυτιά , μπήκαμε στο αυτοκίνητο για την επιστροφή….<br /><br />Κάποιος απευθύνθηκε στο γιο μου…. Πως τα πέρασες στην γιορτή των λουλουδιών???<br />- νόμιζα ότι είναι γιορτή των εργαζομένων , για τους αγώνες για τα δικαιώματά τους… απάντησε σκεφτικό το καμάρι μου…. Και άρχισε να μας εξηγεί όσα είχε ακούσει στο σχολείο, στην τηλεόραση και όσα είχαμε συζητήσει μαζί την προηγούμενη… </div></div></div></div><br /> καλό μήνα !!!!!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p></p><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p></p></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3691646063143148265?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-45987290799095336632009-05-02T12:07:00.002+03:002009-05-02T12:12:43.465+03:00…προχθές που όλο ανέβαλα….<br /><br />Τι να δω, τι να δω…. Απεφάνθηκα κάτι χαλαρό …. Η πολύ σκέψη που λέει και ένας φίλος μου τελευταία μου έχει κάνει κακό….<br /><br />Χα,χα,χα!!! Τι χαρά !!! έφτασε και το Wolverine στα μέρη μας…<br />Και δράση, και marvel ,και λυκοειδές (ναι , ξέρω λύκε μη τροχίζεις τα νυχάκια σου,αλλά- το έχω πει πολλές φορές- είναι το αγαπημένο μου pet) ….και ω!!! τι ευτυχία, ο Hugh Jackman….<br /><br />Πότε ανακάλυψα τους x-men??? Πολύ νωρίς …τέλος πάντων πριν την Barbie … με την οποία παρεμπιπτόντως δεν έπαιξα ποτέ…. Το μεγάλο μπαμ της το έκανε μόλις άφηνα το δημοτικό , οπότε άλλα τα ενδιαφέροντα τότε… άσε που πάντα έπαιζα με αγοράκια, τα ξαδέλφια μου- μη πάει ο νους σας αλλού - που έχω ξανααναφέρει παλιότερα….<br />Όπως είχα πει τότε, αρκετά μεγαλύτερα….κάθε καλοκαίρι κουβαλούσαν τόνους κόμικ…. Μπλεκ, αγόρι, όλους του μικρούς(ήρωες ,σερίφηδες και σια) , τιραμολες, σεραφίνο, λούκι λουκ, ποπάυ, μικι μαους , ….<br />Και θα’μουν δε θα’ μουν 9-10 όταν κατάφερα να τους αποσπάσω και τα υπόλοιπα ….και να τα ξεκοκκαλίσω φυσικά…. Σπάιντερ μαν, κάπταιν Αμέρικα, σουπερ μαν, και φυσικά όλους τους φανταστικούς στα μάτια μου Χ-μεν…..<br />-----------<br />Για να κάνω και μια παρένθεση εδώ, το κόμικ που μου προκαλούσε μεγαλύτερο τρόμο , πανικό, περιέργεια αλλά και δέος φοβερό (και μεγάλο καημό για να μη πω έρωτα) …..??? ….Κόναν ο βάρβαρος…… το ξαναδιάβασα μεγαλύτερη για να βγάλω νόημα σε όλα τα μπιπ! σημεία του….χαχαχαχα!!! (και νόημα δεν έβγαλα)<br />Κλείνει η παρένθεση……<br />------------<br />Στα δικά μας πάλι …..x-men …. Σούπερ!!!! Ο τέλειος συνδυασμός των ανθρώπινων με τα εξωπραγματικά στοιχεία….. περιπέτεια με καθημερινότητα, ηρωισμός με αδυναμίες, φαντασία με συναίσθημα, πειθαρχία με απεραντοσύνη…<br /><br /><br />Δε ξέρω ….τη ταινία πάντως τη χάρηκα….<br />Τον δε πρωταγωνιστή της περισσότερο …….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4598729079909533663?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-31744225528024097752009-04-26T10:48:00.001+03:002009-04-26T10:50:09.124+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQR88Ixy8I/AAAAAAAAAPw/BeOQOD_jegE/s1600-h/DSC01527.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328903997718907842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQR88Ixy8I/AAAAAAAAAPw/BeOQOD_jegE/s320/DSC01527.JPG" border="0" /></a><br /><div>καφέ στην πλατεία (της παραλίας έστω, χαχα!!!)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3174422552802409775?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-83940324637153558442009-04-26T10:47:00.002+03:002009-04-26T10:48:25.788+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQRv3DAQLI/AAAAAAAAAPo/iQd-9Sld6u8/s1600-h/DSC01518.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328903773014212786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQRv3DAQLI/AAAAAAAAAPo/iQd-9Sld6u8/s320/DSC01518.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8394032463715355844?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-20507982717726844302009-04-26T10:46:00.001+03:002009-04-26T10:47:44.288+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQRgMFFimI/AAAAAAAAAPg/tS3jH0sE6Zc/s1600-h/DSC01519.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328903503782185570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQRgMFFimI/AAAAAAAAAPg/tS3jH0sE6Zc/s320/DSC01519.JPG" border="0" /></a><br /><div>...για τα μαλλιά μου.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2050798271772684430?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-28227729763415205692009-04-26T10:45:00.000+03:002009-04-26T10:46:42.810+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQRVjJW80I/AAAAAAAAAPY/e25iZ15WQXM/s1600-h/DSC01514.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328903320995558210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQRVjJW80I/AAAAAAAAAPY/e25iZ15WQXM/s320/DSC01514.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2822772976341520569?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-49795900991231993792009-04-26T10:44:00.001+03:002009-04-26T10:45:42.544+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQQ8pcKfeI/AAAAAAAAAPQ/8M9XAYp5w3E/s1600-h/DSC01528.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328902893188316642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQQ8pcKfeI/AAAAAAAAAPQ/8M9XAYp5w3E/s320/DSC01528.JPG" border="0" /></a><br /><div>...για τη φίλη μου τη Naya.... κοριτσάκι ξέρεις εσύ..... </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4979590099123199379?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-63992872043175701862009-04-26T10:41:00.002+03:002009-04-26T10:44:05.814+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQQex7n8-I/AAAAAAAAAPI/Thf7_DNHOd8/s1600-h/DSC01540.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328902380071678946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SfQQex7n8-I/AAAAAAAAAPI/Thf7_DNHOd8/s320/DSC01540.JPG" border="0" /></a> γοργόνα από τα μέρη μου..... για το φίλο μου το λύκο....<br />βλέπεις ενίσταμαι, αλλά χατήρια δε χαλάω.....<br /><br />σόρι για το φόντο πίσω, δεν είναι ότι καλύτερο αλλά δε προλάβαινα να τραβήξω άλλη....<br /><br />φιλιά:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6399287204317570186?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-79658061529459997142009-04-21T16:34:00.001+03:002009-04-21T16:36:18.679+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Se3Lu-X31KI/AAAAAAAAAPA/55-738N0ee8/s1600-h/DSC01509.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327137942126711970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Se3Lu-X31KI/AAAAAAAAAPA/55-738N0ee8/s320/DSC01509.JPG" border="0" /></a><br /><div>Το κύμα να σκάει στα πόδια σου…. Να πιτσιλίζει το απέξω σου και να δροσίζει το μέσα σου…..<br /><br />Εκεί….<br /><br />Η βρεγμένη άμμος στις πατούσες σου……. Να δέχεται τα χνάρια σου σκληραίνοντας τους μυς και χαλαρώνοντας τις αισθήσεις……<br /><br />Εκεί….<br /><br />Η απεραντοσύνη της θάλασσας στο βλέμμα σου …. Να γαληνεύει την σκέψη και να ταξιδεύει την καρδιά….<br /><br />Εκεί….<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7965806152945999714?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-38320930245087101872009-04-21T16:31:00.000+03:002009-04-21T16:34:22.081+03:00Φυσικά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.<br /><br />Έλα όμως που αυτό το άτιμο το μυαλό κολλάει ξανά και ξανά …. Και η ζωή κυλάει απλά χωρίς απόχρωση…. Χωρίς αντιστάσεις…. Χωρίς συναίσθημα….<br /><br />Ή με όλα αυτά στο max τους….<br /><br />Πολύ χρώμα …. Κατά προτίμηση μαύρο…… άντε και κανένα γκριζάκι …αυτό το γκρι μελανζέ που βάφουν οι γηραιές κυρίες το ίχνος μαλλιού στο κεφάλι τους και τελικά θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το εσωτερικό ώριμης αγγινάρας…..<br /><br />Πολύ πόλεμο…. Εσωτερικό και εξωτερικό…. Κόντρα σε κάθε αντίσταση ή υπόνοια αντίστασης, αφού τα πραγματικά όρια χάνονται κάπου μεταξύ θέλω-αντέχω-μπορώ…<br />Και καλά οι εχθροί… είναι ορατοί και υπολογίσιμοι…. Εκείνοι οι άτιμοι σύμμαχοι, θα αποφασίσουν να εμφανιστούν καμιά φορά ή μάταια θα περιμένεις το ιππικό να σε σώσει όπως τον παλιό καλό καιρό της άγριας δύσης???<br /><br />Πολύ συναίσθημα….. να ξεχειλίζει από ένα κατά-καταπιεσμένο εγώ και να μη ξέρεις πώς να το διαχειριστείς….. και να το πνίγεις κάθε φορά κάτω από τόνους άλλου συναισθήματος, νέου, άγνωστου, επίπλαστου…. Και να παλεύεις να κλείσεις πληγές ανοίγοντας καινούργιες…επιφανειακές…. Και το υλικό από το εσωτερικό τους να μη φτάνει πουθενά να καλύψει τις παλιές….μόνο να τις μπαλώνει … όπως οι κακοτεχνίες στην άσφαλτο……<br /><br /><br />Μου λείψατε όμως!!!!!! Φυσικά!!!!!!!<br /><br />Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι…..<br />Ανάσταση και στις καρδιές όλων εύχομαι….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3832093024508710187?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-90224455236467069672009-03-11T11:48:00.003+02:002009-03-17T10:48:49.105+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sb9j2nT99uI/AAAAAAAAAO4/r8xJllbahXo/s1600-h/DSC01466.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314075875237295842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/Sb9j2nT99uI/AAAAAAAAAO4/r8xJllbahXo/s320/DSC01466.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SbeJAyM_SqI/AAAAAAAAAOw/6Mrc1xeMA2E/s1600-h/DSC01467.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311864932076047010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SbeJAyM_SqI/AAAAAAAAAOw/6Mrc1xeMA2E/s320/DSC01467.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-9022445523646706967?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-69203074507719952762009-03-10T11:37:00.004+02:002009-03-10T16:05:37.972+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SbY17UYM3nI/AAAAAAAAAOo/pD-KZ85xlYI/s1600-h/DSC01467.JPG"></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SbY1ftor-EI/AAAAAAAAAOg/B1xgmZlBedg/s1600-h/DSC01467.JPG"></a><div><br />πρόσφατα κάπου και το ξαναθυμήθηκα:</div><div> </div><div></div><div></div><div>"<span style="font-size:180%;">Μου αρέσουν οι άνθρωποι που η ψυχή τους είναι πιο βαθιά από την πληγή τους "</span> </div><div> </div><div>Νίτσε<br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6920307450771995276?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-30291215975714084952009-03-10T10:59:00.002+02:002009-03-10T11:33:35.534+02:00δύο πρόσωπα.... αγόρι-κορίτσι...<br /><br />- <span style="color:#3366ff;">γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι είσαι ?</span> είπε χολωμένο το αγόρι και χαμήλωσε τα μάτια...<br /><br />το κορίτσι τον πλησίασε, σχεδόν τον ανάγκασε με την παρουσία της να στρέψει την ματιά του πάνω της... βυθίστηκε στο βλέμμα του....<br /><br />- <span style="color:#3366ff;">πως το κάνεις αυτό?</span> της είπε....<span style="color:#3366ff;">τόσο καθαρό, κατακάθαρο βλέμμα</span>....<br /><br />- <span style="color:#ff0000;">είναι η άμυνά μου,</span> λέει το κορίτσι σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.... -<span style="color:#ff0000;">κοίτα,</span> συνεχίζει,<span style="color:#ff0000;"> δεν έχω υπερφυσικές ικανότητες... αλλά να .... νομίζω , ίσως να είναι μόνο ιδέα μου, ότι αν επιμείνω και διατηρήσω την ματιά μου ξεκάθαρη όπως λες, ίσως λιγοστέψει η υποκρισία γύρω μου... να , θέλω να πω ίσως υπερισχύσει η ντροπή στους ψεύτικους ...και οι αληθινοί ίσως εξακολουθήσουν να είναι γνήσιοι απέναντί μου... ίσως....</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br />- <span style="color:#3366ff;">με μπερδεύεις όλο και πιο πολύ.... εσύ? είσαι αληθινή?</span><br /><br />- <span style="color:#ff0000;">δε με νοιώθεις γύρω σου? μέσα σου? πως λοιπόν να μην είμαι αληθινή.... δε σε αδικώ όμως...είναι τόσο απόλυτο και βαρύ το ψέμα , τόσο επίπλαστος ο κόσμος που με περιβάλλει που πολλές φορές αναρωτιέμαι και γω... ζω στο ψέμα, με το ψέμα, από το ψέμα... που ο μόνος τρόπος επιβίωσης αλλά και ο μόνος λόγος ύπαρξης είναι η απόδοση να οδηγεί στην αλήθεια.... δηλαδή ναι, είμαι αληθινή, ζω για την αλήθεια, αυτήν επιδιώκω και αυτή με οδηγεί....</span><br /><br />-<span style="color:#3366ff;"> μπορώ να σε αγγίξω?</span><br /><span style="color:#3366ff;"> </span><br />-<span style="color:#ff0000;"> το έχεις κάνει ήδη.... κάθε φορά που μου βγάζεις ένα κομμάτι μου, κάθε φορά που με αναγκάζεις σχεδόν να ονειρευτώ, κάθε φορά που αφήνομαι....</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">- ναι, αλλά τι είσαι δε μου λες.....</span><br /><br />-<span style="color:#ff0000;"> θα βρούμε απάντηση... βάλε τα όρια...από που μέχρι που μπορώ να φτάσω λες?</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">- ... πόρνη ή αγία?</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">- δυστυχώς κανένα δε θα μπορούσα ... είμαι πολύ λιγότερο και από τα δύο... αν και αν μου ζητούσες να διαλέξω , δεν είμαι σίγουρη για την επιλογή.... </span><br /><span style="color:#ff0000;">πόρνη? πληρωτέος έρωτας, χωρίς αισθήματα, βάσανα, πόνους??? ... δεν έχω τόσες εμπειρίες.. η πραμάτεια μου θα ήταν φτωχή... ίσως φτωχότερη από το αντίτιμο.... είναι και το άλλο βέβαια... καλά το σώμα , το ξεπουλάς εύκολα.... το μυαλό όμως πως το ξεγελάς? ή το πασάρεις και αυτό σε τιμή ευκαιρίας???</span><br /><span style="color:#ff0000;">αγία? τι ορίζεις εσύ ως άγιο? για μένα είναι ότι μπορεί να αγγίξει την αλήθεια ... ότι μπορεί να την φιλοξενήσει και να την προσφέρει.... ο ορισμός του ξεφεύγει από θρησκείες, λαούς και παραδόσεις... άρα ξαναγυρίζουμε στην αρχή της κουβέντας μας... άρα είμαι πολύ μακριά και από αυτό....</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">- ναι αλλά αν μπορούσα να χρησιμοποιήσω μόνο ένα από τα δύο επίθετα καλό ή κακό , για σένα ποιο θα επέλεγα???</span><br /><br /><span style="color:#ff0000;">- το κακό υπερισχύει όπως παντού στην φύση... το καλό είναι τόσο σπάνιο.... που χρειάζεται κάτι σαν κορνίζα για να ξεχωρίσει... κάπως έτσι έχω στο μυαλό μου αυτές τις δύο έννοιες.... το κακό φωτοστέφανο , περίβλημα , πλαίσιο..... και το καλό μεσα του να ακτινοβολεί την δική του παρουσία και να απαλύνει τον πόνο , την καταστροφή, την απώλεια που κουβαλάει μαζί του το κακό....</span><br /><br />-<span style="color:#3366ff;"> βλέπω ένα δάκρυ ή ιδέα μου είναι?</span><br /><br /><span style="color:#ff0000;">- μπροστά σου μπορώ να κλάψω.... ίσως γιατί πιστεύεις και συ πόσο λυτρωτικό είναι το κλάμα... ξέρεις το κρύβω από τον κόσμο.... από τότε που κάποιος γέλασε ειρωνικά μπροστά μου και αναμάσησε ένα ρητό που παραλλήλιζε τα δάκρυα γυναίκας με δάγκωμα φιδιού ή κάτι τέτοιο... μίσησα την αδυναμία μου, μίσησα και κείνον μαζί....</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">- ψυχή μου....</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">- :))))) ... συγνώμη δε σε περιγελώ, απλά κάνω τον συνειρμό... είναι κάπως σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο ένα πράγμα....ψυχή: το πιο απροσδιόριστο στοιχείο της φύσης... ποια βαριά μέταλλα και ποια ευγενή αέρια..... στα μόλις 21 γραμμάρια που της αποδίδουν περικλείει ανυπολόγιστους τόννους συναισθημάτων, ικανοτήτων, πιθανοτήτων.....</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">- είσαι πολύ όμορφη...</span><br /><br />- <span style="color:#ff0000;">θα σε ευχαριστούσα και θα συμπλήρωνα μόνο όταν με αγαπούν, αλλά ξέρουμε και οι δύο ότι δεν είναι αλήθεια ... όμορφη δεν είμαι.....</span><br /><br />- <span style="color:#3366ff;">έχεις δίκιο... το "όμορφη" δεν περιγράφει ακριβώς αυτό που θέλω να πω.... όμορφες υπάρχουν πολλές και περισσότερο και λιγότερο.... άλλη λέξη ψάχνω......</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br />- <span style="color:#ff0000;">ελπίζω να σε βοηθήσει η κουβέντα μας ........</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br />-<span style="color:#3366ff;"> δεν μπορώ ακόμα να αποφασίσω... σ΄αγαπώ ή σε μισώ????</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br />-<span style="color:#ff0000;"> ξέρεις ήδη........</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><br /> <em>το κορίτσι θα μπορούσε να το έλεγαν Δανάη... όπως την ηρωίδα </em><br /><em> του βιβλίου που διαβάζω τώρα.... ίσως πάλι και όχι........</em><br /><em>- </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3029121597571408495?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-82163283414022916372009-02-23T11:36:00.009+02:002009-02-25T09:36:26.121+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJvSe1ivzI/AAAAAAAAAOQ/JeMTESDRoCw/s1600-h/DSC01425.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305925674301833010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJvSe1ivzI/AAAAAAAAAOQ/JeMTESDRoCw/s320/DSC01425.JPG" border="0" /></a> από Ουγγαρία, όταν ριζώσει στη ν Ελλάδα?????<br /><br />μα ιδρύει (μίνι , έστω ) λαογραφικό μουσείο..... τι πιο φυσικό !!!!<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJvD2oPo5I/AAAAAAAAAOI/3NIfSy8-tWo/s1600-h/DSC01419.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305925422990467986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJvD2oPo5I/AAAAAAAAAOI/3NIfSy8-tWo/s320/DSC01419.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJut7ax-tI/AAAAAAAAAOA/r3w7elT8ekk/s1600-h/DSC01423.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305925046319053522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJut7ax-tI/AAAAAAAAAOA/r3w7elT8ekk/s320/DSC01423.JPG" border="0" /></a> καφεδάκι πάντως ευχαρίστως σερβιριζόμουν , στο παραπάνω σετάκι, ας είναι και του προ- περασμένου αιώνα............. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8216328341402291637?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-63302046207765263392009-02-23T11:33:00.002+02:002009-02-23T11:35:47.791+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJtvvW6RYI/AAAAAAAAANo/Vrze-FpThx4/s1600-h/DSC01429.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305923977929704834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SaJtvvW6RYI/AAAAAAAAANo/Vrze-FpThx4/s320/DSC01429.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6330204620776526339?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-65861102338083078902009-02-18T10:39:00.002+02:002009-02-19T09:10:28.749+02:00Ήταν μαζεμένες οι σχετικές συζητήσεις τον τελευταίο καιρό, επανήλθε στην επικαιρότητα το θέμα, προβλήθηκε λόγω της «ημέρας» του, και κάπως έτσι συνέλαβα τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει τις ίδιες πάνω κάτω φράσεις αρκετές φορές … η μόνη διαφορά από διατύπωση σε διατύπωση ήταν μάλλον το ερωτηματικό στο τέλος που όσο πήγαινε και μεγάλωνε….<br />Έγινε κουβέντα στο γραφείο που πέρασα για λίγο τελευταία, λεπτομερής ανάλυση με μια φίλη στο ξεκίνημα μιας σχέσης της, θέμα παρεϊστικο ένα απόγευμα σε καφετέρια με γνωστούς – δεν τους λες και φίλους, διάβασα και κάτι ψιλοσχετικά ποστ-σχόλια τριγύρω, επιτηδευμένη συζήτηση σε κύκλο πιο προχωρημένης (από την δική μου) ηλικίας , έπεσε το μάτι μου και σε μονόστυλο αρθράκι εφημερίδας που κάτι παρεμφερές μου έκανε, ….ουφ ! δεν συνεχίζω άλλο γιατί θα καούμε στον πρόλογο….<br /><br />(παρένθεση: τώρα που το σκέφτομαι μάλλον γι΄αυτό είχα πάντα καλούς βαθμούς στην έκθεση… o πρόλογος παιδί μου…. Τον ζάλιζα τον άμοιρο καθηγητή, με τόσο μπούρου μπούρου στην αρχή , πέταγα και καμιά κλεμμένη φράση εντυπωσιασμού, που να πάει παρακάτω, εντάξει το τσέπωνα το βαθμουδάκι μου)…<br /><br />Α! ναι , συγχωρέστε με, έχουμε και ένα θέμα να αναπτύξουμε…..<br /><br />Δε ξέρω και από πού να το πιάσω…. Αλλά είναι αυτό ρε παιδί μου, που όλοι τρελαίνονται για τον ΕΡΩΤΑ …. Ποιον έρωτα όμως?????<br /><br />Έχω την αίσθηση , την γενική, αλλά και μετά τις παραπάνω συζητήσεις την πιο ενισχυμένη, ότι όλοι μοχθούν για ένα πράγμα: NA MHN ΠΟΝΕΣΟΥΝ….<br /><br />Αυτό !!!! λες και αποτυπώνουν την αγωνία της μάνας που πρωτοπάει το μωρό για εμβόλιο... «θα πονέσει γιατρέ?»<br />Βγάζει δοντάκι το μωρό….. «γιατί πονάει τόσο?»<br />Εξετάσεις αίματος….. «καταλαβαίνει τον πόνο γιατρέ μου?»<br />Τα πρώτα του βήματα και οι πρώτες πτώσεις….. «έσπασε τίποτα? Πονάει γιατρέ?»<br /><br />…… μεγαλώνει, χίλιες φορές γυρίζει σπίτι με ξεσκισμένα γόνατα, στραπατσαρισμένα μούτρα, τρυποκεφαλιασμένο, μπανταρισμένους αγκώνες, καταγρατζουνισμένα πόδια, ζουπισμένα πλευρά………. Και πάλι η «ανυποψίαστη» μάνα : «πως πάει γιατρέ, θα γίνει καλά? Πονάει πολύ?????»<br /><br />Αυτό είναι το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ…. Να μην πονέσουμε….. να μην στάξει δράμι….να μην ανοίξει μύτη…….<br /><br />«δεν θέλω να πονέσω»,<br />«δεν θέλω να πληγωθώ»<br />«δεν θέλω να περάσω τα ίδια»<br />«δεν θα ξανακλάψω ποτέ»<br />«το πέρασα και δεν το αντέχω ξανά»<br />«δεν είμαι για τέτοια»……. Ή τα ίδια ακριβώς , αλλά οι πιο «ευαίσθητοι» το πάνε ανάποδα…. Το παίζουν υπεράνω και το πουλάνε στην άλλη πλευρά…<br />«δεν θέλω να σε κάνω να πονέσεις»<br />«δεν θέλω να σε πληγώσω»<br />«όχι δάκρυα για μένα μωρό μου»<br />«δεν αξίζω να σε στενοχωρώ» κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π.<br /><br />Και ο έρωτας???<br />Τι μένει για τον έρωτα???<br />Ή μήπως πρέπει να τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς ή ακόμα χειρότερα πρέπει να μην τον αναφέρουμε ποτέ ξανά?<br />Να τον ξορκίσουμε μακριά μας, να τον κλειδώσουμε στο πιο σκοτεινό δωμάτιο της ψυχής μας και να διαγράψουμε κάθε αναφορά και σκέψη μας για αυτόν???<br /><br />Θα απαλλαγούμε από τον πόνο???<br />Θα γλυτώσουμε τις ταλαιπωρίες???<br />Τέρμα οι περιττές έγνοιες???<br />Όχι πια δάκρυα????<br />…………..άλλο?????<br /><br /><br />Και το χρώμα στην ζωή μας????? Βοηθήστε με λίγο…..<br />Άσπρο? Μαύρο? Γκρί? μολυβί? Ανθρακί, να το αφήσω???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6586110233808307890?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-85909944394070931072009-02-16T16:24:00.002+02:002009-02-16T16:26:03.030+02:00(αντιγράφω από το τότε ημερολόγιό μου)<br /><br /><br />Ο χρόνος μέσα μου σταμάτησε….<br />Ο χρόνος δεν προχωρά, μένει στην ίδια στιγμή….<br /><br />Το ρολόι χτυπά …τα λεπτά ένα- ένα μετράει…<br />Η ζωή συνεχίζει…..<br /><br />Τα πόδια μου κολλημένα στο πάτωμα,<br />Το πάτωμα ακίνητο, δεν τρίζει πια….<br /><br />Η γη το ατέλειωτο ταξίδι της δεν σταματάει…<br />Κι όμως γυρίζει….<br /><br />Υγρά , παγωμένα τα μάτια μου..<br />Τα μάτια καρφωμένα στο ίδιο σημείο….<br /><br />Δάκρυ αργά – αργά κυλάει…<br />Του χωρισμού που ήρθε….<br /><br />Το στόμα μου σώπασε,<br />Το στόμα βουβό, σφιγμένο…<br /><br />Τα χείλη μου μιλούν,<br />Πένθιμο μουρμουρητό αρχινάει…<br /><br />Τα αφτιά μου κουφάθηκαν,<br />Τα αφτιά μου δεν δέχονται ήχους….<br /><br />Φασαρία μεγάλη,<br />Του θανάτου η σιωπή σπάει….<br /><br />Το χέρι μου πάγωσε ,<br />Αίμα δεν τρέχει πια στις φλέβες του….<br /><br />Σφίξιμο δυνατό του φίλου,<br />Του αδελφού ζητάει….<br /><br /><br />(σκόρπια λόγια , γραμμένα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, μια νύχτα που ξημέρωσε θάνατο )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8590994439407093107?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-85687887113094068932009-02-16T16:22:00.000+02:002009-02-16T16:23:43.484+02:00(αντιγράφω από το ημερολόγιό μου)<br /><br />Στιγμές…….<br /><br /><br />Είναι 14 Φεβρουαρίου.Είμαστε στο νοσοκομείο. 4 μόλις μέρες πριν ξεψυχήσει. Όμως δεν το ξέρουμε. Δεν το σκεφτόμαστε. Ελπίζουμε. Μόνο ελπίζουμε. Από τα ξημερώματα, μετά το ξενύχτι μου εκεί κοντά της, ανυπομονώ να ανοίξουν τα μαγαζιά να της πάρω κάτι. Είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Ημέρα ερωτευμένων. Ημέρα αγάπης. Μακάρι να υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να χωρέσει την αγάπη μου γι΄αυτήν. Να καταλάβει πόσο την αγαπάω. ….<br />Επιτέλους κατεβαίνω. Βγαίνω στην Αλεξάνδρας και ψάχνω. Τελικά βρίσκω ένα ανθοπωλείο. Της παίρνω ανεμώνες που της αρέσουν. Παραδίπλα βρίσκω μικροπράγματα που την κάνουν να γελά σαν παιδί … αρωματικά σαπουνάκια, βούτυρο- κακάο, καρτούλες…..διάφορα…. της τα πάω και τ΄αφήνω στο κρεβάτι της . χαμογελάει….. αν και το βλέμμα της είναι χαμένο , αναγνωρίζω μια μικρή λάμψη στα μάτια της…..<br />Εν τω μεταξύ έρχεται ο πατέρας μου- έχουμε συνωμοτήσει- κατεβαίνω κρυφά και παίρνω κόκκινα τριαντάφυλλα που της τα προσφέρει.<br />Παρόλο που το κεφάλι της είναι βαρύ και η όψη της χλωμή, το βλέμμα της λάμπει – καθαρά τώρα! Πόσο πολύ ζητά να κρατηθεί από τη ζωή!Μακάρι να μέναμε για πάντα εκεί γύρω της με τα λουλούδια στη μέση και κείνη να χαμογελά μ΄εκείνο το γαλήνιο βλέμμα και το πράο πρόσωπο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8568788711309406893?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-70500442653377994022009-02-16T11:02:00.002+02:002009-02-16T11:05:23.465+02:00Θα περιμένω εδώ <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Translations&amp;act=details&amp;t_id=4365"></a><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Translations&amp;act=details&amp;t_id=5402"></a><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Translations&amp;act=details&amp;t_id=6026"></a><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Translations&amp;act=details&amp;t_id=6518"></a><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Translations&amp;act=details&amp;t_id=7949"></a><br /><a href="javascript:history.go(-1);"></a><br /><br />Στίχοι: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=256">Νίκος Μωραΐτης</a>Μουσική: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=250">Μιχάλης Χατζηγιάννης</a><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=1">Γιώργος Νταλάρας</a> &amp; <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=194">Μιχάλης Χατζηγιάννης</a> ( Ντουέτο )<br /><br />Κοιτάζω στο λιμάνι τον κόσμο που περνά<br />μακρυά το βλέμμα φτάνει,<br />δεν είσαι πουθενά<br />δεν έχει θαύματα αυτό το καλοκαίρι<br />αν έχει θαύματα, μπροστά μου να σε φέρει.<br /><br />Θα περιμένω εδώ, εδώ στο κύμα επάνω<br />αν το θέλεις μπορεί να σωθώ,<br />ή μπορεί να πεθάνω<br />να κερδίζω είχα μάθει εγώ,<br /> μα απόψε σε χάνω<br /><br />Θα περιμένω εδώ.<br /><br />Στα πρόσωπα του κόσμου,<br />κοιτάζω να σε βρω<br />πώς είσαι ο άνθρωπος μου,<br />αφού δεν είσαι εδώ;<br /><br />δεν έχει θαύματα αυτό το καλοκαίρι<br />κι αν έχει θαύματα,<br /> μπροστά μου να σε φέρει.<br />Θα περιμένω εδώ,<br />εδώ στο κύμα επάνω<br />αν το θέλεις μπορεί να σωθώ,<br />ή μπορεί να πεθάνω<br /><br />να κερδίζω είχα μάθει εγώ,<br />μα απόψε σε χάνω<br />Θα περιμένω εδώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7050044265337799402?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-71254752211770398502009-02-16T10:21:00.001+02:002009-02-16T10:22:37.705+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkiIXgPcEI/AAAAAAAAANY/Po8VXMgi8LU/s1600-h/DSC01392.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303307563349012546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkiIXgPcEI/AAAAAAAAANY/Po8VXMgi8LU/s320/DSC01392.JPG" border="0" /></a> ......πάντα εκεί........<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7125475221177039850?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-17773970006437544142009-02-16T10:16:00.002+02:002009-02-16T10:20:57.470+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkhw5iG5_I/AAAAAAAAANQ/lxsj7exb6K4/s1600-h/DSC01385.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303307160166787058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkhw5iG5_I/AAAAAAAAANQ/lxsj7exb6K4/s320/DSC01385.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkhd5Er-WI/AAAAAAAAANI/lFFZk2AOr_g/s1600-h/DSC01380.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303306833625872738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkhd5Er-WI/AAAAAAAAANI/lFFZk2AOr_g/s320/DSC01380.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkhLW9qh_I/AAAAAAAAANA/sqlakH5gO6o/s1600-h/DSC01365.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303306515231967218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SZkhLW9qh_I/AAAAAAAAANA/sqlakH5gO6o/s320/DSC01365.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1777397000643754414?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-16450755867256795792009-02-09T09:48:00.004+02:002009-02-09T09:52:59.470+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SY_gl3aQfDI/AAAAAAAAAM4/HCpLG6mXQew/s1600-h/DSC01324.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300702227572227122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SY_gl3aQfDI/AAAAAAAAAM4/HCpLG6mXQew/s320/DSC01324.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SY_gfn-5S0I/AAAAAAAAAMw/BTYLQzoSBkE/s1600-h/DSC01325.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300702120351714114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SY_gfn-5S0I/AAAAAAAAAMw/BTYLQzoSBkE/s320/DSC01325.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SY_gY-yokoI/AAAAAAAAAMo/NXzT_UoCf0M/s1600-h/DSC01326.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300702006215217794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SY_gY-yokoI/AAAAAAAAAMo/NXzT_UoCf0M/s320/DSC01326.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1645075586725679579?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-42847549844990838212009-02-09T09:45:00.001+02:002009-02-09T09:47:59.802+02:00"<span style="color:#990000;"><strong>όταν αγαπάς κάτι, άφησέ το να φύγει...</strong></span><br /><span style="color:#990000;"><strong>αν γυρίσει είναι δικό σου ,</strong></span><br /><span style="color:#990000;"><strong>αν όχι, δεν το είχες ποτέ</strong></span>"<br /><br />πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε,<br />και ακόμα περισσότερα για να το υιοθετήσω....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4284754984499083821?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-42384322720365740402009-02-05T17:01:00.001+02:002009-02-05T17:03:06.626+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr_pAtqA8I/AAAAAAAAAMg/cXA_xbQnj-w/s1600-h/DSC01312.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299328991586026434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr_pAtqA8I/AAAAAAAAAMg/cXA_xbQnj-w/s320/DSC01312.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4238432272036574040?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-72175748492427193902009-02-05T16:58:00.001+02:002009-02-05T17:01:46.564+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Η μικρή</span></strong> (μπροστά στην αιωνιότητα ? σχεδόν αγέννητη!) <strong>Ελένη</strong> (ευτυχής για το όνομα, μια εγώ και μια εκείνη στην Τροία) <strong>κάθεται</strong> ( κοιμάται, δουλεύει, διαβάζει , τρέχει, χαζεύει) <strong>και <span style="font-size:130%;">κλαίει</span></strong> (όχι πια δάκρυα, μόνο γλυκόπικρα χαμόγελα) <strong><span style="font-size:130%;">γιατί δεν την παίζουνε</span></strong> ( ή δεν τις αφήνει να την παίξουν) <strong>οι φιλενάδες της </strong>(φίλοι όσοι μοιράζονται τις χαρές γιατί στις λύπες όλοι είναι κολλητοί, ο ρόλος του παρηγορητή είναι ευκολόπαιχτος)….<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">΄Ελα Ελένη</span></strong> (γλύτωσα το «Αθηνά» δις, και από τις δύο γιαγιάδες!!!, άλλη μια φορά ευτυχής, αλλά λες να αποδεικνυόμουν σοφότερη αν το είχα κληρονομήσει???)<br /><strong>Σήκω επάνω</strong> (στάσου , μη τρέχεις, ξύπνα, πάρε ανάσα, βαθιά ανάσα λέμε όπως μικρή στο γιατρό), <strong>κοίτα τον ήλιο</strong> (όχι ψηλά, πάλι χαζεύεις? Συγκεντρώσου, εκεί στο χαμόγελο, δύο φατσούλες κάνουν γκριμάτσες ποζάροντας) <strong>κλείσε τα μάτια</strong> (άνοιξε τα χέρια , το μυαλό , την καρδιά) <strong><span style="font-size:130%;">και αποχαιρέτα μας!!!!</span></strong> (ένα γεια , τα λέμε , μη νομίζετε δεν χάνομαι , τα έχουμε ξαναπεί αυτά,μια χαρά περνάμε εδώ, που να τρέχουμε σε ψυχολόγους τώρα:))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7217574849242719390?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-5648630794571648932009-02-05T16:52:00.006+02:002009-02-05T16:58:11.814+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr-AlbaUbI/AAAAAAAAAMY/h72jwmuq7bI/s1600-h/DSC01323.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299327197555347890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr-AlbaUbI/AAAAAAAAAMY/h72jwmuq7bI/s320/DSC01323.JPG" border="0" /></a> ....ή μάθε με και μένα να πετώ....<br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr96xwbZiI/AAAAAAAAAMQ/16Eh5Z0zfms/s1600-h/DSC01318.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299327097785509410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr96xwbZiI/AAAAAAAAAMQ/16Eh5Z0zfms/s320/DSC01318.JPG" border="0" /></a><br />......να μην έχω ανάγκη τα φτερά σου....<br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SYr9ylXRQTI/AAAAAAAAAMI/_SNuhr7KELQ/s1600-h/DSC01317.JPG"></a><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-564863079457164893?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-79564882217477168182009-02-03T11:05:00.002+02:002009-02-03T11:28:52.410+02:00...φτάνεις σε ένα σημείο που σου φταίνε όλα ή δεν σου φταίει τίποτα και ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι στραβό να του φορτώσεις όλη την γκρίνια της ύπαρξής σου....<br /><br />γενικά την δουλειά την αγαπάω.... δένομαι και δίνομαι.... και τα τελευταία δύο χρόνια που απεχώρησα (οικειοθελώς) από την υπηρεσία που εργαζόμουν , και ασχολούμαι με διάφορα παραπλήσια ή άσχετα πράγματα το απολαμβάνω... αυτό μέχρι πριν λίγο καιρό...<br />που αποφάσισα σώνει και καλά να δεχθώ μία πρωινή δουλειά λίγων ωρών απασχόλησης σε γραφείο για να έχω μία "βάση" και να καλύπτω μέρος των εξόδων μου πιο άνετα αφού οι υπόλοιπες δραστηριότητές μου (καλά μη πάει και πουθενά τρομερά το μυαλό σας, λογιστικά και τέτοια είναι) δεν αφήνουν σταθερό εισόδημα.....<br />οι μήνες περνούσαν και κάτι με έτρωγε.... χαμένος χρόνος απλά... κόλλησα σε κάτι που δεν μου ταίριαζε και δεν υπήρχε και προοπτική εξέλιξης....<br />και μια και γενικά από καιρό έχει σημάνει η περίοδος αλλαγών στην ζωή μου, εκεί θα κολλούσα???<br />φυσικά όχι....<br />πάμε πάλι στην αναζήτηση... φάκελλοι, βιογραφικά, δικαιολογητικά και καταμεσής στο πέλαγος.... βρήκα και την εποχή να μου πείτε....<br />και καθώς ψάχνω τελείως στο αλλού για πράγματα που ίσως και να μου άρεσαν.... μόλις πριν λίγο ήρθε η πρόταση....<br />ονειρευόμουν από παλιά ένα χώρο.... όπως τον είχα φανταστεί και όπως θα ήθελα να λειτουργεί , θεωρούσα ότι ήταν αδύνατο να γίνει... και ξαφνικά από το πολύ φιλικό μου περιβάλλον ανακαλύπτω ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν ακριβώς αυτό στο μυαλό τους και μάλιστα είναι ένα βήμα πριν την λειτουργία του....<br />δεν ξέρω αν θα πετύχει , δεν ξέρω αν τελικά συμφωνήσουμε , δεν ξέρω το βαθμό που θα συμμετέχω, εκείνο που ξέρω είναι ότι για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολύ καιρό επιτέλους ενθουσιάστηκα με κάτι πραγματικά!!!!!!<br />η ζωή κάνει κύκλους τελικά!!! και αν είσαι τυχερός θα προλάβεις να σταματήσεις τον τροχό ακριβώς μπροστά σου στο σημείο της δικής σου αφετηρίας....<br /><br />και μια και φλυαρώ άσκοπα σήμερα....<br />το πρωί πέρασα από το αγαπημένο μου παρκάκι...<br />είναι ένα μικροσκοπικό ας πούμε πάρκο δίπλα σε σχολικό συγκρότημα....<br />περνάω από κει όποτε νοιώθω απομακρυσμένη από το ότι συμβαίνει γύρω μου... και αμέσως λαμβάνω το στίγμα της καθημερινότητας... ακόμα και όταν είναι άδειο από κόσμο , τα συνθήματα των εφήβων θαμώνων είναι αρκετά για να μεταδώσουν τον παλμό και την δύναμη της γενιάς τους.... και ακόμα και αν με ενοχλεί η κακοποίηση της γλώσσας (βλέπε "συμέες και κράτοι" κ.λ.π.), οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάζομαι από την ευρηματικότητα στο καινούργιο λεξιλόγιο των ..... (μπιπ)εκφράσεων , ή ακόμα και κάποιες φορές ενθουσιάζομαι που ακόμα υπάρχουν παιδιά που γράφουν ερωτικά στιχάκια και περιγράφουν τον εαυτό τους σαν ανθισμένο δέντρο που σκορπίζεται από ανέμους αποπλανητικούς...<br /><br />καλημέρα δεν είπα ακόμα , συγχωρέστε με :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7956488221747716818?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-10727946370592286842009-01-28T10:29:00.004+02:002009-01-28T10:48:30.188+02:00"...ήταν μια φορά και ένα καιρό στην αρχαία χώρα των παραμυθιών, μια οικογένεια που είχε πατέρα, μητέρα , παππού , που ήταν ο πατέρας του πατέρα, κι ένα αγοράκι, το οκτάχρονο παιδί που προαναφέραμε.Ο παππούς λοιπόν ήταν ήδη μεγάλης ηλικίας, γι΄αυτό έτρεμαν τα χέρια του και του έπεφτε το φαγητό απ΄ το στόμα όταν κάθονταν να φάνε, πράγμα που πολύ εκνεύριζε το γιο και τη νύφη του, που του έλεγαν συνέχεια να προσέχει τι κάνει, αλλά ο δύστυχος γέρος, όσο κι αν ήθελε, δεν κατάφερνε να συγκρατήσει το τρέμουλο, κι όταν τον κατσάδιαζαν, ακόμα χειρότερα, το αποτέλεσμα ήταν πάντα να λερώνει την πετσέτα του ή να του πέφτει φαγητό στο πάτωμα, κι ας αφήσουμε τη σαλιάρα που του έδεναν στον λαιμό κι έπρεπε να την αλλάζουν τρεις φορές την ημέρα, στο γεύμα, στο κολατσιό και στο δείπνο. ΄Ετσι είχαν τα πράγματα και ελπίδα βελτίωσης δεν υπήρχε, όταν ο γιος αποφάσισε να δώσει τέλος στη δυσάρεστη κατάσταση. Εμφανίστηκε στο σπίτι με μια ξύλινη γαβάθα και είπε στον πατέρα του, Από σήμερα και στο εξής θα τρως από δω μέσα, θα κάθεσαι στο κατώφλι της πόρτας που καθαρίζεται πιο εύκολα και έτσι η νύφη σου δεν θα έχει πια να ασχολείται με βρόμικες πετσέτες και σαλιάρες.Κι έτσι έγινε. Γεύμα, κολατσιό και δείπνο , ο γέρος καθισμένος μόνος του στο κατώφλι της πόρτας, έφερνε το φαγητό στο στόμα του όπως μπορούσε, το μισό χανόταν στο δρόμο κι από το άλλο μισό κάμποσο έτρεχε στο σαγόνι του, λίγο τελικά ήταν αυτό που κατέβαινε από αυτό που λαϊκά ονομάζεται καταπιόνας. Ο εγγονός δεν φαινόταν να ενοχλείται από την κακομεταχείριση που έδειχναν στον παππού του, τον κοιτούσε, κατόπιν κοιτούσε τον πατέρα και την μητέρα του και συνέχιζε να τρώει σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Μέχρι που ένα απόγευμα, επιστρέφοντας από την δουλειά, ο πατέρας είδε το γιο του να δουλεύει ένα κομμάτι ξύλο μ΄ενα σουγιά και νόμισε, όπως ήταν φυσικό και σύνηθες εκείνους τους παλιούς καιρούς, ότι κατασκεύαζε κάποιο παιχνίδι με τα χέρια του. Την επόμενη μέρα ωστόσο παρατήρησε πως δεν επρόκειτο για αμαξάκι, αφού δεν φαινόταν σημείο οπου θα μπορούσε να μοντάρει ρόδες, και τότε ρώτησε, Τι φτιάχνεις. Το αγόρι προσποιήθηκε πως δεν ειχε ακούσει και συνέχισε να σκάβει το ξύλο με τη μύτη του σουγιά, αυτό συνέβαινε την εποχή που οι γονείς δεν ήταν τόσο φοβιτσιάρηδες και δεν έτρεχαν να πάρουν από τα χέρια του παιδιού τους ένα αντικείμενο τόσο χρήσιμο για την κατασκευή παιχνιδιών.Δεν άκουσες, τι φτιάχνεις με το ξύλο, ξαναρώτησε ο πατέρας, κι ο γιος, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από την προσπάθεια, απάντησε, <span style="font-weight: bold;">Φτιάχνω μια γαβάθα για όταν γεράσεις</span> και θα τρέμουν τα χέρια σου, για όταν θα σε στείλουμε να τρως στο κατώφλι......"<br /><br /><br />ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ<br />Ζοζέ Σαραμάγκου<br />(το πιο πρόσφατο και εξαιρετικά ανθρώπινο μυθιστόρημα του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1072794637059228684?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-47872676398304883752009-01-10T10:53:00.002+02:002009-01-10T11:05:17.991+02:00....και να που έγινε κι αυτό... χθες πέρασα το βράδυ ή καλύτερα την μισή νύχτα μπροστά στην τηλεόραση.... στην οποία καταφεύγω όλο και συχνότερα τελευταία- για να μην πω ανησυχητικά συχνά..... αλλά μπα!, ελλείψει υπολογιστή... υποκατάστατα.... που θα πάει θα επανέλθω ελπίζω σύντομα στην πρότερη υγιή και tvfree κατάσταση....<br /><br />Τέλος πάντων... βολεύτηκα μπροστά της λίγο μετά τα μεσάνυχτα... πάνω που ξεκινούσε μια ταινία στην ΕΤ1 παρακαλώ..... ένα παιδάκι... Ρεινάλντο...Κούβα... προ '60.... βρε τι μου θυμίζει, αναρωτιόμουν το πρώτο τέταρτο.... στην πορεία έκανα την σύνδεση...<br /><br />Μερικά χρόνια πριν είχα διαβάσει ένα βιβλίο....."Πριν πέσει η νύχτα" Ρεινάλντο Αρένας<br />Μου είχε κάνει κάποια εντύπωση, με είχε ενοχλήσει λιγο το προκλητικό του ύφος, είχα κρατήσει σημειώσεις για τα κομμάτια που μου είχαν αρέσει αλλά μέχρι εκεί... δεν με είχε συγκινήσει ιδιαιτερα ώστε να ξαναδιαβάσω κάτι δικό του....<br /><br />Στο διάλλειμα διαφημίσεων αναζήτησα το βιβλίο στην βιβλιοθήκη μου.... μάταια ...στον περιορισμένο χωρο της κρατάω μόνο τα αγαπημένα μου... σε κάποια κούτα στο πατάρι θα έχει μείνει από την μετακόμιση... απ΄αυτές που δεν έχω ανοίξει ακόμα....<br />το οποίο πρέπει να επισκεφτώ άμεσα... ίσως ξαναρίξω μια καλύτερη ματιά στο βιβλίο....<br />ήταν από τις λίγες φορές που η ταινία με εντυπωσίασε περισσότερο από την ανάγνωση.... καλογυρισμένη, πολύ καλό πρωταγωνιστικό τιμ , αλλά και δευτεραγωνιστικό (ο Johny Depp σε δύο μικρούς ρόλους σούπερ έκπληξη!!!) , αυθεντική κουβανέζικη ατμόσφαιρα και κλίμα εποχής στις δόξες του Κάστρο....<br /><br />Ο συγγραφέας μετά την φυγή του από την Κούβα, έζησε λίγα χρόνια "ελεύθερος-περιθωριακός" στην Νέα Υόρκη όπου και πέθανε το 1990 από aids σε ηλικία 47 ετών....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4787267639830488375?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-31176639537604283272008-12-30T10:46:00.004+02:002008-12-30T10:59:12.779+02:00και το πιο ωραίο που άκουσα σχετικά είναι ότι φεύγει ένας χρόνος πραγματικά "δισεκτος" δηλαδή <strong>δις - εκτός</strong>....<br />Διπλή φορά εκτός πραγματικοτητας, ένας χρόνος σκληρός για τους περισσότερους, πέρα από τις προσδοκίες μας, εκτός των ορίων αντοχής μας....<br /><br />Γενικά όμως του έχω μια συμπάθεια αυτού του παππούλη χρόνου... ίσως έχει μείνει από τα τότε χρόνια...της έκτης δημοτικού... εγώ "παλιός χρόνος" με κουρελιασμένες φόδρες για αμφίεση, μπαμπακιασμένη γενειάδα και πένθιμο ύφος, να παραδίδω το λαμπερό στέμα στον "νέο χρόνο" την καλύτερή μου φίλη, ντυμένη με την καινούργια ρόμπα της μαμάς της.... το μπλε βελούδο της οποίας ρόμπας, θεωρήθηκε η καλύτερη επιλογή για να καμαρώσει την κορούλα της την ώρα της στέψης....<br /><br />πάλι εδώ στα δικά μας τώρα....<br />εντάξει κακός χρόνος (μέσα του, που έλεγε και η γιαγιά μου) αλλά δεν είναι και όλα τόσο μαύρα... ή τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα δούμε και σε άλλη απόχρωση...<br /><br />Αυτό που πιστεύω ότι πάντα γέρνει θετικά στην ζυγαριά υπέρ του χρόνου που φεύγει είναι η πεποίθηση ότι μας έκανε σοφότερους, αφού μας πρόσθεσε (εκτός από τον ηλικιακό χρόνο) και τιςε εμπειρίες του.... ε, όπως να το κάνεις 365 ημέρες εμπειριών δεν είναι μικρό πράγμα.... εδώ κάθε στιγμή μπορεί να φέρει γνώση, σκέψη γόνιμη, μάθηση, εξέλιξη στη ζωή μας..... πόσο μάλλον τόσα εκατομμύρια στιγμές....<br /><br />θέλω να το συνεχίσω και να φύγω από το "φιλοσοφικό" του θέματος , αλλά ο χρόνος δε με παίρνει....<br />το πόσα μου πήρε και το πόσα μου έφερε ο χρόνος που είναι ήδη στην πόρτα του αποχωρισμού σε επόμενη ανάρτηση...<br />να 'στε καλά ,να διασκεδάσετε με την ψυχή σας, ή απλά να ηρεμήσετε και να κάνετε τον απολογισμό σας.... η πρωτοχρονιά προσφέρεται για όλα....<br /><br />ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3117663953760428327?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-88869553775009439412008-12-22T10:49:00.003+02:002008-12-22T11:10:21.571+02:00εδώ και τόσες μέρες που δεν έχω χρόνο και κυρίως δεν έχω πισί εύκαιρο στο σπίτι να γράψω με την ησυχία μου, έχουν περάσει διάφορα από το μυαλό μου.... και ενώ σχεδιάζω τα επόμενα ποστ, διαπιστώνω ότι ένα είναι αρκετό.... γιατί όλα αυτά τα "διάφορα" έχουν κάτι κοινό....<br />στοχεύουν <span style="color:#6633ff;">στην καρδιά</span>....<br /><br />την τηλεόραση την κατήργησα και πάλι... μπήκα στο πειρασμό 2-3 μέρες με τα γεγονότα... μετά την αρχική έκπληξη, θλίψη , αγανάκτηση, ακολούθησε άλλη μια γερή δόση αηδίας.... μπλα, μπλα, κανάλια, "ειδικοί" κάθε είδους , πολιτικές διαστάσεις, προεκτάσεις, αναταράξεις, και η φωνή των μαθητών να χάνεται κάπου στο ενδιάμεσο, και η μάνα εκτός απο το παιδί της να στερείται και τον σεβασμό στην μνήμη του.... ναι εκείνου του παιδιού του χτυπημένου <strong>στην</strong> <strong>καρδιά</strong>.... ή μήπως ακολούθησε και άλλος εξοστρακισμός? αυτός που σημάδεψε τις καρδιές όλων μας?<br /><br />τα παιδιά μου προβάρουν τα κάλαντα...τις τελευταίες μέρες με την συνδρομή των διδασκόντων τους και τις εντατικές πρόβες για τις χριστουγεννιάτικες γιορτές τους , το σπίτι έχει ξεχειλίσει από άι βασίληδες που "έρχονται ξανά", εν το σπηλαίω "τι- κτε -ται" (το ΄μαθε και η μικρή σωστά φέτος!!!) τρίγωνα -κάλαντα και πάει ο παλιός ο χρόνος με όλα τα παρελκόμενα....<br />Στο σπίτι που μεγάλωσα δεν μου επέτρεπαν "να τα πω" εκτός οικογενείας πουθενά αλλού... μεγάλη πίκρα.... έβλεπα τα παιδακια να έρχονται ξημερώματα παραμονής μέσα στον πάγο με τα σκουφάκια τους και τα ξυλιασμένα χεράκια , να ξελαρυγγιάζονται ποιο θα τα πει δυνατότερα και έσκαγα από τη ζήλια.... αλλά βλέπεις δύσκολα χρόνια, δύσκολα μυαλά, στενός ο χώρος για όνειρα και παιδικές λακτάρες.... και ξέμειναν τα αγκαθάκια <span style="color:#cc33cc;">στην καρδιά</span>...<br /><br />πολλές ευαισθησίες φέτος... είναι που περνάω αυτή τη δύσκολη φάση με τα πάντα στη ζωή μου να έχουν ανατραπεί, είναι και αυτό που μου συμβαίνει και θέλω να το ζήσω.... είναι.... δεν ξέρω.... πάντως το κάψιμο το νοιώθω και δεν μπορώ και ακριβώς να το εξηγήσω.... αλλά είναι εκεί <span style="color:#ff0000;">στην καρδιά</span>.... που επιτέλους κτυπάει και διαφορετικά... γρήγορα.... αβίαστα στον δικό της ρυθμό....<br /><br />απ΄την άλλη το πλάκωμα που υπάρχει και αυτός ο παροδικός αλλά επαναλαμβανόμενος πόνος εξακολουθεί να με προβληματίζει.... άγχος λέω και δίνω μόνη μου διάγνωση.... δεν αντέχω με τίποτα γιατρούς και εξετάσεις.... ότι και να΄ναι έχω εμπιστοσύνη σ΄αυτή ....<span style="color:#006600;">στην </span><span style="color:#006600;">καρδιά</span>.... ξέρω ότι δεν θα με προδώσει... όχι τώρα που της επιφυλλάσω και από τα άλλα συναισθήματα .... αυτά που δίνουν ζωή........<br /><br />μέρες που είναι... θέλω να στείλω και τις ευχές μου....<br />από όλες που ανταλλάσσονται οι αγαπημένες μου είναι αυτές που προτρέπουν να πλημμυρίσει το σπίτι σας με χαρούμενες φωνές, φίλους καλούς, μυρωδιές και γεύσεις ξεχωριστές, τραγούδια και χορούς εορταστικούς....<br />και <span style="color:#cc6600;">στην καρδιά</span> σας ας γίνει μόνιμη η γαλήνη, η χαρά και η ευτυχία για τον καινούργιο και για κάθε επόμενο καινούργιο χρόνο που θα' ρθει....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8886955377500943941?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-8363763700892617322008-12-08T14:01:00.002+02:002008-12-08T14:06:40.289+02:00....για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ΖΩΕΣ...."<br /> <br />"...είδα την προέκταση του χεριού του....ΔΕΝ ΗΤΑΝ στον αέρα..."<br /><br /> <br />ενα παιδί (το δικό τους, το δικό σας, το δικό μου) στην άσφαλτο<br /> στο νεκροθάλαμο<br /> στο φέρετρο<br /> .......... στο χώμα......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-836376370089261732?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-80811893812582129212008-12-03T17:38:00.002+02:002008-12-03T17:43:12.797+02:00...... αξιοπρεπούς (:P) διάρκειας έπρεπε να έχω σοβαρό λόγο για να επανέλθω με ανάρτηση..…. Καλά το γεγονός ότι πολύ κρατήθηκα το παραβλέπουμε (είπαμε ας όψεται η αξιοπρέπεια που χρειάζεται δικαιολογία να ανασκευάσει τα του προηγούμενου ποστ)<br /><br />Αλλά να, ο γιος μου γιορτάζει αυτές τις μέρες, και μια ευχή και ένα γλυκό για αυτό το μικρό/μεγαλύτερο της ζωής μου ανθρωπάκι , είναι τόσο λίγα…..<br /><br />Για πάμε λίγο αυτογραφικά….<br /><br />Περνώντας μια δύσκολη εγκυμοσύνη με τους πέντε πρώτους μήνες συνεχώς νοσηλευόμενη (υπερέμεση- δεν λέω λεπτομέρειες αλλά για όσους ξέρουν εμετοί μέχρι αιμόπτυσης) και χάνοντας πάνω από 15 κιλά (!) , αντίστροφα από ότι συμβαίνει, ακολούθησαν άλλοι τέσσερις μήνες με μόνιμη αφυδάτωση, και μόνιμη εξάρτηση από παγωτό!!! Ναι, μόνο παγωτό άντεχα να τρώω , και λόγω λιχουδιάς φυσικά!!!<br />Αναμονή, αναμονή, αναμονή….. όγδοος, ένατος , δέκατος μήνας ….τίποτα!!! δεν είχε διάθεση το παιδί να με αποχωριστεί… είχε σφηνώσει ψηλά στο στομάχι, είχε και ένα τεράστιο μαλλί και με ταλαιπωρούσε…. Ε, μετά καισαρική και έξοδος που μας έλεγε και ένας δάσκαλος στο δημοτικό….<br /><br />Η νάρκωση με έφερε στον πιο μαγευτικό τόπο που έχω βρεθεί ποτέ …κήποι φανταστικοί, πηγές με διάφανα νερά, πολύχρωμες πεταλούδες…. Και μια ώρα μετά την είσοδό μου στο χειρουργείο…. Το ξύπνημα!!! Μια ζεστή αδύναμη φωνούλα με το πιο γλυκό κλάμα του κόσμου!!! Ένα μαλλιαρό πλασματάκι (μέχρι τα αυτάκια είχαν τριχούλες και μέτωπο δεν υπήρχε, φρύδια και μαλλιά ένα!!!- αλλά μετά λίγες μέρες έφυγαν όλα τα περιττά) τυλιγμένο σαν μπακλαβαδάκι με μια κούνια δίπλα μου….<br />Ούτε πόνο καταλάβαινα ούτε τίποτα… σε μια ώρα σηκώθηκα και το κράτησα αγκαλιά, μου έδειξαν πώς να το φροντίζω , άλλαγμα και τάισμα , και όλη την νύχτα που ακολούθησε την πέρασα , άγρυπνη φυσικά, μισοκρεμασμένη από το κρεβάτι , παρακολουθώντας κάθε κίνηση-έκφρασή του, κρατώντας του το χεράκι και μετρώντας κάθε μία από τις ανάσες του….<br /><br />Την επόμενη μέρα έζησα την πιο μοναδική- μαγική στιγμή της ζωή μου….<br /><br />Μαζί με την ροή του γάλακτος (που στις περιπτώσεις καισαρικής καθυστερεί μία μέρα) ήρθε και η ώρα του θηλασμού… δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη περίπτωση που έχω χαρεί και έχω κλάψει ταυτόχρονα τόσο έντονα… κρατούσα ένα τοσοδούλικο μωράκι που είχε βγει από μένα και το έθρεφα με κάτι που πήγαζε πάλι από μέσα μου …. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις να περιγράψουν αυτό το συναίσθημα , κι αν υπάρχουν ακόμα η σκηνή μου προκαλεί τέτοια συγκίνηση που αδυνατώ να τις βρω….<br /><br /> Πάντως ακόμα και αν περάσει όλες τις πίκρες του κόσμου κάθε γυναίκα πρέπει να το ζήσει αυτό……..<br /><br />Μια νοσοκόμα σχολίασε το τρίχωμά του… «κοιτάξτε έχει και ουρίτσα!!! Ά,θα γίνει πανέξυπνο!!!»<br />Κατατρόμαξα μέχρι να καταλάβω ότι εννοούσε τις τριχούλες στην ραχοκοκκαλιά του που έφυγαν φυσικά και αυτές μετά από λίγες μέρες…. Και εξελίχθηκε σε ένα στρουγγουλό κάτασπρο μωρουδάκι όλο γελάκια και γκριμάτσες….<br />Πάντως τώρα που δέχομαι και καμαρώνω- ψέματα να πω?- κολακευτικά σχόλια για το μυαλουδάκι του από τις δασκάλες εντός και εκτός σχολικών μαθημάτων, τη θυμάμαι εκείνη την κουβέντα της…. (εξακολουθούμε να) είμαστε προληπτικός λαός, πώς να το κάνουμε….<br /><br />Τον θηλασμό δεν τον διέκοψε παρά η δεύτερη εγκυμοσύνη μου περίπου 15 μήνες μετά….<br />Δεν ξέρω αν εκεί οφείλεται, πάντως ξέρω ότι το δέσιμό μας είναι μοναδικό….<br /><br />Και είναι και κάτι άλλο δύσκολο και πάλι να περιγραφεί…. Αυτό που σου αφήνει ο ερχομός ενός παιδιού…. Αυτή η τρομερή αλλά τόσο γλυκιά αίσθηση ευθύνης που την αντιλαμβάνεσαι από την πρώτη - πρώτη στιγμή…. Ότι ποτέ πια δεν θα είσαι «ελεύθερος», χωρίς την έννοια του , χωρίς την ανάγκη προστασίας του, χωρίς να είσαι εκεί για αυτό ……..<br /> ……………………..…. Αλλά και ότι ποτέ πια δεν θα είσαι μόνος…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8081189381258212921?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-83989667085823740042008-11-16T16:20:00.003+02:002008-11-16T16:47:23.317+02:00Πάει ένας χρόνος πάνω κάτω από τότε που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">πρωτο-</span> επισκέφτηκα την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">μπλογκόσφαιρα…</span><br />Τέτοια εποχή πέρυσι ένιωθα λίγο πιεσμένη, αγχωμένη, (να μου πεις και πότε δεν νιώθω έτσι) ,είχα αναθεωρήσει παρέες , φίλους και γενικά πέρναγα από κόσκινο τα πρόσωπα που συναναστρεφόμουν , και έκανα μια αναδρομή στο παρελθόν και προσπαθούσα να ξεχωρίσω τα άτομα που μαζί τους περνούσα καλά….<br />Θυμήθηκα μια φίλη από το λύκειο… ωραίος τύπος, μαχητική, δυναμική, κάναμε καλή παρέα ειδικά τις δύο τελευταίες χρονιές με τον αγώνα για τις πανελλήνιες…. Έφυγε για σπουδές και την έχασα… ήξερα ότι είναι εκπαιδευτικός… κάπως έτσι άρχισα να σκαλίζω αρχεία της εκπαίδευσης στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">νετ</span> μήπως και την πετύχω… και από κει με κάποια μηχανή αναζήτησης έπεσα σ΄ένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">μπλογκ…</span> που θα σας πω παρακάτω τι συνέβη….<br />Εν τω μεταξύ τη φίλη δεν την βρήκα από το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">νετ</span> αλλά την συνάντησα μια μέρα, ή μάλλον κάποιος άλλος μου την υπέδειξε γιατί ήταν αγνώριστη..… παντρεύτηκε και επέστρεψε εδώ… ο σύζυγος γόνος πλουσίων, και οι δυο τους ουσιαστικά δεν δουλεύουν αλλά «διαχειρίζονται» τα εισοδήματά του… κοινώς άραγμα και τρώνε από τα έτοιμα… η φίλη μου νεόπλουτη με τα όλα της…. Απορώ γιατί αγωνιζόταν τότε με τόσο πάθος να περάσει στο πανεπιστήμιο και να παλέψει με πείσμα τη ζωή…για να πετύχει τον καλό γαμπρό???<br /><br />Κλείνει η παρένθεση … και πάλι στα δικά μας…<br /><br />Έπεσα λοιπόν πάνω σ΄ένα κείμενο και έπαθα το πρώτο σοκ… δεν ήταν τόσο αυτά που έγραφε αλλά ο τρόπος που είχαν γραφεί…. Λες και διάβαζα κάτι γραμμένο από μένα… τον τύπο τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">ερωτεύτηκα</span> ή έτσι νόμισα … πάντως με ταρακούνησε αρκετά ώστε να κολλήσω και να αρχίσω να διαβάζω μετά μανίας ότι έγραφε…. Σιγά σιγά άρχισα να μπαίνω και σε άλλα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">μπλογκ</span> και να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">κρυφοκοιτάω</span> τις ζωές και τις απόψεις διαφόρων… το ενδιαφέρον μου γινόταν όλο και μεγαλύτερο καθώς καταλάβαινα ότι ήταν γραπτά ανθρώπων ξεχωριστών και αξιόλογων…. Να αφήσω σχόλια δεν τολμούσα άσε που δεν ήξερα και πώς να το κάνω….<br />Στην πορεία <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">ξεθάρρεψα</span> και άρχισα να επικοινωνώ …απέκτησα έτσι ,θέλω να πιστεύω , λίγους καλούς φίλους και κάποιον που σημαίνει πολλά για μένα …..<br /><br />Μέσα από συζητήσεις πείστηκα να φτιάξω και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">γω</span> το δικό μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">μπλογκ…</span> είχα σοβαρές ενστάσεις , καταρχήν γιατί δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις σχετικά, και κυρίως γιατί όπως είχα εξηγήσει και σε κάποιον φίλο, «δεν ξέρω αν θα καταφέρω να είναι κάτι από μένα» δηλαδή αν ο τρόπος και αυτά που θα έγραφα , θα ανταποκρίνονταν σ΄αυτό που πραγματικά είμαι…. Ακόμα την ίδια απορία έχω και μάλλον θα μείνει αναπάντητη…. Αλλά κράτησα την απάντησή του και με αυτή το αποφάσισα… «να γράφεις όπως αισθάνεσαι… το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">μπλογκ</span> δεν είναι διαγωνισμός… . γράφε ότι θέλεις και αυτό που είσαι θα βγει»…<br /><br />Λίγες μέρες αφού ξεκίνησα να γράφω το συζήτησα με μια καλή μου φίλη ….<br />Γενικά είναι πολύ ανοιχτός τύπος, κάνει παρέες εύκολα, επικοινωνιακή, και θεώρησα ότι θα το βρει καλή ιδέα για κάποια σαν εμένα που στην καθημερινή μου ζωή δεν ανοίγομαι και μιλάω ελάχιστα και με δυσκολία γενικά… «Ναι», μου λέει, «αλλά να ρε Ελένη , ξέρω <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">γω…</span>. Εμένα δε μου φτάνει αυτό….» (εκεί μου αποκάλυψε ότι είχε και αυτή ασχοληθεί παλαιότερα όπως και με το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">facebook</span> και μιλούσε με πολύ κόσμο, αλλά τα παράτησε) μου εξήγησε ότι δεν είναι ότι βαρέθηκε , αλλά να «πώς να στο πω, δεν μου είναι πλέον αρκετό… εγώ θέλω αυτό ρε παιδί μου, αυτό που κάνουμε τώρα, να μιλάμε από κοντά, να πίνουμε καφεδάκι, να λέμε καμιά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">μλκ</span> , να γελάμε…. Ξέρεις είναι παγίδα όλο αυτό, εγκλωβίζεσαι κάπως…. Έχεις την αίσθηση της παρέας, και ουσιαστικά είσαι μόνη σου…..»<br /><br />Δεν την κατάλαβα , μάλιστα διαφώνησα μαζί της και δεν της αποκάλυψα καν το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">nick</span> μου να με αναζητήσει εδώ….<br />Όμως τώρα που το ξανασκέφτομαι αρχίζω να την καταλαβαίνω…. Τουλάχιστον στο πρώτο κομμάτι… πως μπορεί αυτό να μην είναι αρκετό… γιατί για τον εγκλωβισμό εξακολουθώ να μην συμφωνώ… είναι διέξοδος και μάλιστα σπουδαία… ίσως γιατί οι άνθρωποι εδώ είναι «πραγματικοί» γράφουν αληθινά με το μέσα τους αυτά που πιστεύουν και όχι αυτά που περιμένουν οι άλλοι να πιστεύουν….<br />Αλλά να… θέλω να μιλήσω με κάποιον και δε σηκώνω το τηλέφωνο …. Εδώ και πάρα πολύ καιρό… ανοίγω το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">πισι</span> και εύχομαι να είναι κάποιος τριγύρω…. Και η μεγαλύτερη ευχαρίστηση είναι όταν στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">μέιλ</span> υπάρχουν εισερχόμενα, όχι όταν χτυπήσει το κουδούνι για επίσκεψη…<br /><br />λοιπόν λέω να σας αφήσω προς το παρόν, αρκετά σας ζάλισα με την πολυλογία μου….τώρα ότι θα χαθώ δεν το υπόσχομαι …είναι μεγάλη πρέζα η <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">μπλογκόσφαιρα…</span> και να μη γράφω, κάπου τριγύρω θα είμαι για σχόλια….<br /><br />Εν τω μεταξύ το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">μειλ</span> μου το έχετε <a href="mailto:zoi_ti.allo@yahoo.gr">zoi_ti.allo@yahoo.gr</a> αφήνετε μηνύματα σε κάθε περίπτωση… επίσης μπαίνω <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">msn</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">gmail</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">skype</span> (άλλο υπάρχει?) στείλτε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">μέιλ</span> και θα σας πω που θα με βρείτε…..<br /><br />Παιδιά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ</span>, μου κάνετε πολύ καλό που είστε εκεί έξω και όσοι επικοινωνώ και όσοι διαβάζω και όσοι απλά χαζεύω….<br /><br />Οι ευχές για το τέλος δεν μου άρεσαν ποτέ…. ίσως γιατί το πραγματικό τέλος δεν ορίζεται ποτέ από μας….<br />….<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">see</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">you</span> :)<br /><br /><br /><br />Ελένη /ζωή/Κασταλία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-8398966708582374004?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-91935781595453974702008-11-15T17:02:00.003+02:002008-11-15T17:13:04.335+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7m3z808HI/AAAAAAAAAL4/txztZqAYM98/s1600-h/2+013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268902460582588530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7m3z808HI/AAAAAAAAAL4/txztZqAYM98/s320/2+013.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7ma1OnVMI/AAAAAAAAALw/Fexu4EkvlMU/s1600-h/2+014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268901962709423298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7ma1OnVMI/AAAAAAAAALw/Fexu4EkvlMU/s320/2+014.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7lWET-ppI/AAAAAAAAALo/YJvg-BLrv1A/s1600-h/2+018.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268900781347481234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7lWET-ppI/AAAAAAAAALo/YJvg-BLrv1A/s320/2+018.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Ήταν από τις σπάνιες φορές που ξεκίνησα εκδρομή με προορισμό…<br />Το είχα σχεδιάσει και τη περίμενα αυτή τη βδομάδα να περάσει πως και πως…<br />Είχα καιρό να βρεθώ στην αγαπημένη μου περιοχή της Μάνης και τη λαχταρούσα…<br />Είναι αυτό το τοπίο ρε παιδί μου…. Βουνό , θάλασσα, πέτρα και πράσινο στις σωστές αναλογίες …. Που σε ξεκουράζει ,σε ηρεμεί , σε ταξιδεύει…<br /><br />Και σήμερα πρωί πρωί, ετοιμασίες εν συντομία, τα παιδιά εξάλλου είναι εκπαιδευμένα επαρκώς ήδη, εκδρομή ακούν και ξεχνάνε και ιδιοτροπίες και δε θέλω τούτο, θέλω τ΄άλλο…. Και ντύνονται μόνα τους και χτένισμα και δόντια, μέχρι και γάλα πίνουν χωρίς διαμαρτυρίες!!!<br />Ε! και γω τον καφέ τον παρέλειψα…. Το ίδιο είναι τώρα να τον πίνεις στην κουζίνα του σπιτιού σου και το ίδιο να τον πίνεις σε πέτρινο πύργο στην Αρεόπολη με κουλουράκι σπιτικό και παρεούλα τον παππού με τις μουστάκες να σου αφηγείται τα πως και τα που χρησιμοποιήθηκε το κάθε όπλο από την τεράστια οπλοθήκη που συναντάς στο κατώφλι του πύργου και επιβάλλεται σε ολόκληρο το χώρο ????<br /><br />Ρίχνω μια ματιά έξω , εντάξει συννεφιά… ο αγαπημένος μου για ταξίδι καιρός….<br />Στα πρώτα 15 χιλιόμετρα η συννεφιά έγινε πιο έντονη…. Και δεν στάθηκε εκεί….<br /><br />Λοιπόν θα κάνω αριθμητική περιγραφή της βόλτας για να γίνω ευκόλως κατανοητή και να μη σας κουράσω κιόλας….<br /><br />Τετρακόσια χιλιόμετρα (400) περίπου , σε εξίμησι ώρες…. Κόλαση (και για τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα τόσο μου παίρνει) … Από τα οποία τα τριακόσια πενήντα (350) υπό βροχή…. Από τα οποία επίσης τα τουλάχιστον διακόσια ογδόντα (280) υπό καταρρακτώδη ασταμάτητη βροχή… δύο (2) στάσεις μόνο για πιπί…και μία (1) ακόμα για πρόχειρο φαγητό…. Δυστυχώς τα παιδάκια μου έχουν συνδυάσει τις εξορμήσεις μας με παϊδάκια, και απογοητεύτηκαν λίγο… αλλά δεν βρέθηκε τίποτα της προκοπής ανοιχτό…. Οπότε περιοριστήκαμε σε ότι υπήρχε σε ένα σούπερ μάρκετ της περιοχής….<br /><br />Ακόμα κι έτσι όμως την ευεργετική αύρα της περιοχής την αισθάνθηκα ….και ας μην έφτασα ούτε στην αγαπημένη μου Βάθεια για φωτογραφίες και χάζεμα…. </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-9193578159545397470?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-27338909046561332302008-11-15T16:53:00.003+02:002008-11-15T17:02:52.435+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7kN-hutAI/AAAAAAAAALg/dSgK77hzqzw/s1600-h/2+002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268899542843962370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7kN-hutAI/AAAAAAAAALg/dSgK77hzqzw/s320/2+002.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7jqMNHv7I/AAAAAAAAALY/wlOjpR70Bbs/s1600-h/2+001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268898928040329138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR7jqMNHv7I/AAAAAAAAALY/wlOjpR70Bbs/s320/2+001.jpg" border="0" /></a> </div><br /><div><br /><br /><div>...και το μοιράζομαι μαζί σας σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ.... </div><br /><br /><div>ήταν η αριστερή και η δεξιά πλευρά της πόρτας (της ίδιας πόρτας) μιας εκκλησίας (της ίδιας εκκλησίας)....</div>ουδεμία ανάγκη μεν,αλλά ο οβολός, οβολός!!!<br /><br /><div>σχόλια χρειάζονται???</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2733890904656133230?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-37926175272189050052008-11-14T14:27:00.003+02:002008-11-14T14:45:27.966+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR1xK5RZWjI/AAAAAAAAALQ/KU9K4xzOo0s/s1600-h/DSC00892.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268491571079764530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR1xK5RZWjI/AAAAAAAAALQ/KU9K4xzOo0s/s320/DSC00892.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR1wTo6XK1I/AAAAAAAAALI/BUBwLrnTJWQ/s1600-h/DSC00888.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268490621795380050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SR1wTo6XK1I/AAAAAAAAALI/BUBwLrnTJWQ/s320/DSC00888.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div>του ίδιου νομίσματος... ή αλλιώς το υπόγειο και το το υπέργειο κομμάτι ενός μοναστηριού.... που λάτρευαν τότε και που "λατρεύουν" τώρα τον ίδιο Θεό.... που συνήθιζαν να ασκούν τότε τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και που συνηθίζουν τώρα να υμνούν την πίστη τους....</div><div> </div><div>πως να το κάνουμε , λίγο γκαζόν , ένα περιτύλιγμα, σκαλιστά λιονταράκια, κολωνάκια συντριβανάκια και λοιπά -άκια είναι απαραίτητα για να ανθήσει ο θείος λόγος......</div><div> </div><div>και ο φτωχούλης του θεού το θέλει το κατιτίς του για να προσκυνήσει... που να σπάει το κεφάλι του τώρα στις στοές και να σκοντάφτει στις ξεροκοτρώνες.....</div><div> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3792617527218905005?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-57492842836367921182008-11-14T14:01:00.002+02:002008-11-14T14:08:30.838+02:00.... στα μπουζούκια :)<br /><br />το άκουσα χθες πρώτη φορά στο αυτοκίνητο και πολύ το χάρηκα....<br />κυρία Βιτάλη να στε καλά για όσα μας έχετε χαρίσει....<br /><br />Η ΕΓΓΟΝΑ<br /><br />Στίχοι: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=284">Ελένη Βιτάλη</a><br />Μουσική: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=214">Ελένη Βιτάλη</a><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=72">Ελένη Βιτάλη</a><br /><br />Είμαι εγγόνα είμαι κόρη<br /> είμαι μάνα και το λέω<br />έχω γιο έχω μαμά<br /> και γιαγιά<br />έχω αδέρφια και ξαδέρφια<br /> έχω άντρα και κουνιάδα<br />έχω πεθερό και πεθερά.<br /><br />Κάθε μέρα που ξυπνάω<br />αρχίζω να τηλεφωνάω<br />καλημέρα σας<br />τι κάνετε καλά<br />τι θα φάτε, τι θα πιείτε<br /> κάνει κρύο να ντυθείτε<br />τι παλιόκαιρος<br />και τούτος ξαφνικά!<br /><br />Τα προβλήματα τα άλλα<br />τα μεγάλα τα τρανά<br />τα 'χω κρύψει στην ντουλάπα<br /> και δεν τα 'πα πουθενά<br />κι όταν μου 'ρχεται<br />να κλάψω να φωνάξω<br /> να εκραγώ<br />πάω ψωνίζω και γυρίζω<br /> με χαρούμενο καημό.<br /><br />Είμαι εγγόνα είμαι κόρη<br />είμαι μάνα και το λέω<br />έχω γιο έχω μαμά<br />και γιαγιά.<br /><br />Την τιμή μου την εκράτησα<br /> όπως μου 'λεγε η μαμά μου<br />να την δώσω στου παιδιού μου<br />τον μπαμπά<br />να την πάρει η πεθερά μου<br /> να χαρεί και η γιαγιά μου<br />και περήφανες να βγουν<br /> στη γειτονιά.<br /><br />Κάθε μέρα που ξυπνάω<br /> αρχίζω να τηλεφωνάω<br />καλημέρα σας<br /> τι κάνετε καλά<br />τι θα φάτε, τι θα πιείτε<br /> κάνει κρύο να ντυθείτε<br />τι παλιόκαιρος και<br />τούτος ξαφνικά.<br /><br />Τα προβλήματα τα άλλα<br /> τα μεγάλα τα τρανά<br />τα 'χω κρύψει στην ντουλάπα<br /> και δεν τα 'πα πουθενά<br />κι όταν μου 'ρχεται να κλάψω<br /> να φωνάξω να εκραγώ<br />πάω ψωνίζω και γυρίζω<br /> με χαρούμενο καημό.<br /><br />Είμαι εγγόνα είμαι κόρη<br />είμαι μάνα και το λέω<br />έχω γιο έχω μαμά και γιαγιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-5749284283636792118?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-35682279170415383802008-11-12T08:57:00.003+02:002008-11-12T09:00:16.766+02:00.........ή ένα παραμύθι αλλιώτικο από τ’ άλλα ?<br />Το φινάλε θα δείξει….<br /><br />Ας πούμε ότι είναι μια ιστορία που αφηγείται κάποια κρατώντας ένα κρύο βράδυ , ανάμεσα στα χέρια της , το κεφάλι του αγαπημένου της που έχει αρρωστήσει , και έχει γείρει πάνω στα πόδια της…. Θα του χάιδευε αργά τα μαλλιά και θα του μιλούσε ψιθυριστά κάνοντας μικρές παύσεις για να τον ξεκουράζει με ένα φιλί…<br />------------------------------------------------<br /><br />Ήταν που λες ένα κοριτσάκι …. Το θυμάμαι από μικρό…. Στρουγγουλούλι, πρόσωπο φεγγάρι, λευκό δέρμα , μακριά ίσια καστανά μαλλιά, και δυο τεράστια μάτια…<br />Το συναντούσα πότε πότε στο σπίτι μιας θείας στην πρωτεύουσα…. Ειρήνη …έτσι την έλεγαν… μιλούσε ελάχιστα και πάντα κοκκινίζοντας….η θεία γνώριζε την μητέρα της …είχαν δουλέψει κάποτε παλιά σ΄ένα εργοστάσιο μαζί και είχαν κρατήσει μια επαφή…<br />Η μητέρα της Ειρήνης έχασε κάποια στιγμή τον άντρα της και δούλευε όπου μπορούσε…. Αγράμματη, από χωριό, είχε βρεθεί στην Αθήνα μετά την παντρειά, και δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα….<br />Δεν την βοηθούσε και η εμφάνιση , κλονίστηκε και η υγεία της , το ΄ριξε και στα ψυχοφάρμακα….<br />Κάποια στιγμή έβλεπα όλο και συχνότερα τη Ρηνούλα στο σπίτι της θείας….<br />Το κακόμοιρο , μου λεγε η θεία… που να πάει …. Όποτε το συναντάω το φέρνω σπίτι…. Τι να της κάνω? Η μάνα της έχει μπλέξει και την έχει τελείως αμπολημένη…<br /><br />…. Θυμάμαι είχα ανέβει για κάποια βάπτιση του σογιού… η Ειρήνη ήταν εκεί σε μια γωνιά… εγώ και οι ξαδέρφες μοστράραμε φουστάνια και στολιζόμαστε και κείνο κοιτούσε κουμπωμένο σε μια ξευτισμένη ζακετούλα και σ΄ένα διαλυμένο τζιν…<br />Ρε, θεία θα πάρουμε και το κορίτσι μαζί?? Ε, παιδάκι μου να το αφήσουμε μόνο του?<br />Κρίμα είναι …. Να ξεσκάσει και αυτό το καημένο…. Η μάνα του έχει μέρες να φανεί…<br />Ρε ,θεία….<br />Με πρόλαβε όμως… - τι έτσι θα το άφηνα ??? κοίτα εδώ… (η θεια μου ράβει από παιδικά μέχρι ότι μπορεί να φανταστεί κανείς… ένα κομμάτι πανί να ΄χει και σου φτιάχνει αγίους που λέει ο λόγος)…..<br />Και φουστανάκια της είχε έτοιμα και απ΄όλα (και ένα ζευγάρι παπουτσάκια από τις οικονομίες της)<br />Εκείνη είναι η τελευταία φορά που είδα την Ειρήνη καλά…. Καλά που λέει ο λόγος….<br /><br />Πέρασαν 2-3 χρόνια ακόμη και μια μέρα, στη δουλειά , στο γραφείο μου, στην επαρχιακή πόλη που ζω, τη βλέπω, κοπέλα πια στην εφηβεία…. Την γνώρισα από τα μάτια…. Τα ίδια εκείνα υπέροχα μάτια, αλλά και πάλι δεν ήταν ίδια … πιο έντονα, φλογισμένα, υγρά, φοβισμένα, απόμακρα…..<br /><br />Μιλούσε γρήγορα, απότομα, δυνατά και ξαφνικά λες και της κόβονταν η αναπνοή , έσβηνε η φωνή και έμενε η κουβέντα στη μέση….<br />Με τα πολλά , μισοέβγαλα μια άκρη , τη ρώτησα που μένει, αν χρειάζεται κάτι , και αν θα ήθελε να πάμε παρέα κάπου….<br />Μουρμούρισε κάτι για κάποιους συγγενείς , και με παρακάλεσε να περάσω να την πάρω το βράδυ να πεισθούν οι θείοι της ότι θα έβγαινε με σοβαρούς ανθρώπους και ότι είχε και κάποιους να την φροντίσουν….<br /><br />Δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε….<br />Γύρισα σπίτι , το συζήτησα με τον φίλο μου (εποχή προ οικογένειας), και δεν έδωσα περισσότερη προσοχή….<br /><br />Και πάμε το βράδυ να την πάρουμε…. Και παθαίνω το πρώτο σοκ….<br />Σπίτι φτωχικό και περιβάλλον συντηρητικότατο…. Μια θεία, μια ξαδέλφη και μια γιαγιά…<br />Χαιρετούρες ,συστάσεις και ανακρίσεις… ποιοι είστε, που τη γνωρίσατε την Ειρήνη, που θα την πάτε …πως και γιατί ατελείωτα….<br />Και αφού φάνηκε ότι κάπως τους καλμάραμε ότι δεν είμαστε αλήτες στην καλύτερη και σωματέμποροι στην χειρότερη… σκάνε και το τελειωτικό… «περιμένετε, να έρθει ο θείος να δώσει την έγκρισή του»<br />Μετά από καμιά ώρα ατέλειωτης αναμονής, φτάνει ο θείος…. Μεσόκοπος , συνταξιούχος δάσκαλος, μάλλον διευθυντής σχολείου, χούντα και ξερό ψωμί, χοντράνθρωπος….<br />Και να αρχίσει να παινεύει την παρεβρισκόμενη ξαδέλφη (ήταν κόρη του ) που και η Παρθένος Μαρία να ήταν τέτοιο παίνεμα δεν θα το σήκωνε…. Και μετά να στραφεί στην Ειρήνη… και να σούρει μπροστά της τα ακατονόμαστα…. Το βρωμοθήλυκο, και ακούς να φύγει απ΄ το σπίτι του, και που θα καταλήξει, να στο δρόμο, αλλά τέτοια που είναι καλά να πάθει, και τι περιμένεις, πουτάνα από την κούνια του, και την κουνάει την ουρά της ….και δώστου….<br />Και η μικρή να κλαίει, και να παρακαλάει , και να ντρέπεται…..<br />Την ηρεμήσαμε λίγο, μίλησα στο θείο, «μα πως τα λέτε αυτά εσείς εκπαιδευτικός, σοβαρός άνθρωπος ….» και τέτοιες μαλακίες , και να μούρχεται να του σπάσω τα μούτρα, και ας μην ήξερα τίποτα από ότι θα μπορούσε να συμβαίνει…..αλλά ήθελα να πάρω την Ειρήνη, να την συνεφέρω και αν μπορούσα να βοηθήσω….<br /><br />Τα καταφέραμε κάποια στιγμή και ξεφύγαμε από το τσίρκο…. Πήγαμε κάπου ζεστά….η Ειρήνη συνέχιζε ένα βουβό κλάμα , πιο πολύ παράπονο….<br />Την αφήσαμε …πολύ ώρα…ξέσπασε …. Και κάποια στιγμή ηρέμησε….<br />Φάγαμε, ήπιαμε, είπαμε αστεία, ξεχάστηκε….<br /><br />Και ξαφνικά αρχίζει…<br />Τέτοιο μονόλογο δεν έχω ξανακούσει ποτέ στην ζωή μου… τουλάχιστον ζωντανά… γιατί σε θέατρο ή σε ταινία μπορούσε να παιχτεί και πάλι άντε να τον πιστέψει κανείς…<br />Η μάνα της είχε μπλέξει με έναν κατά πολύ νεώτερο (και ωραιότερο) άντρα….είχε τρελαθεί γι΄αυτόν…. Αυτός της τα’ τρωγε μέχρι μία, και αυτή δούλευε σαν το σκυλί όλη μέρα … σκάλες, καθάρισμα σπιτιών, εργοστάσια , τα πάντα έκανε για να του τα φέρνει… έλειπε όλη μέρα…. Αυτός έμενε μαζί τους….και όταν ΄ελειπε η μητέρα της (όλες εκείνες τις ώρες της δουλειάς της) την κυνηγούσε… όπου έβρισκε ευκαιρία την στρίμωγνε… το λεγε στην μάνα της και δεν την πίστευε…την έβριζε και από πάνω ότι της κακολογεί τον άντρα ή άλλες φορές της έλεγε έ, τι να κάνει και αυτός άντρας είναι … εσύ φταις μαζέψου παλιοκόριτσο….<br />Και η Ειρήνη έφευγε από το σπίτι…. Έμενε όπου έβρισκε… σε συμμαθήτριες από το σχολείο, σε φίλες, σε γνωστούς….<br />Κάποια στιγμή την μπάνισε κάποιος επιτήδειος…. Μεγαλωμένος με φράγκα και καλό αμάξι…. Όπου την πετύχαινε την καλόπιανε με φιλέματα… να πάρε να πάρεις μπλουζάκι, πάρε για παπούτσια, πάρε για καλλυντικά και μπιζού … εσύ τόσο ωραίο κοριτσάκι πρέπει να τα έχεις όλα…. Δεν την άφηνε σε ησυχία….και έλα μια βόλτα και έλα να σε γνωρίσω στους φίλους μου….τα πράγματα έγιναν πολύ πιεστικά…<br /><br />Η Ειρήνη ξαναγύρισε στη μάνα της….<br />Εκεί και αν είχε χειροτερέψει το πράγμα …. Σωστή κόλαση…<br />Ο γκόμενος της μάνας είχε και γιο … γύρω στα 18-19 που τον είχε κουβαλήσει στο σπίτι…<br />Η μάνα την ανάγκαζε να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο μαζί του… έλα της έλεγε…. Αδέλφια θα γίνετε… δε θα σε πειράξει…. Έλα μη μαλώνετε….να ‘στε αγαπημένοι….<br />(η κουβέντα έδειξε ότι γι΄αυτό τον μάζεψε και αυτόν στο σπίτι, για να τον ρίξει στη μικρή και να έχει το κεφάλι της ήσυχο από τον δικό της….αλλά που…)<br /><br />Η Ειρήνη μας περιέγραψε ένα απίστευτο κυνηγητό… όλη μέρα…. Πότε ο πατέρας πότε ο γιος… όλη μέρα την κυνηγούσαν…. Πότε και οι δύο μαζί….<br /><br />Τα λόγια της μπερδεύονταν σε κλάματα, λυγμούς, φωνές, και ουρλιαχτά….<br />Και βλέποντας όλα αυτά να βγαίνουν από ένα αγγελικό πρόσωπο , η οδύνη πολλαπλασιαζόταν … τόσο που δεν την άντεχες….<br /><br />Ξαφνικά σηκώνεται… πρέπει να με πάτε πίσω λέει… ο θείος θα φωνάζει….<br /><br />Από κείνο το βράδυ πέρασαν τρεις μέρες να συνέλθω….<br />Από το σοκ ούτε να την ξανααναζητήσω δεν μπορούσα….<br /><br />Προσπάθησα να μάθω περισσότερα από τη θεία μου μήπως και καταφέρουμε να βοηθήσουμε, μου είπε ότι δεν ήξερε τίποτα, και τη μάνα της είχε καιρό να τη δει….<br /><br />Ρώτησα ειδικούς που θα μπορούσαν να επέμβουν και να βοηθήσουν….ξαναπήγα σε κείνο το σπίτι… μου άνοιξαν με δυσκολία…. Η γιαγιά είπε ότι είχε έρθει η μάνα της και την πήρε….έπρεπε να την μαζέψει λέει, είχαν και κοπέλα αγνή μες το σπίτι….<br /><br />Για καιρό πολύ κατηγορούσα τον εαυτό μου…. Τι ανόητη που ήμουν…. Πόσο δειλή με έκανε ο πόνος…. Γιατί να μην την κρατήσω κοντά μου…γιατί ,γιατί ,γιατί…<br /><br />……………..<br /><br />2-3 χρόνια πριν την είδα στην τηλεόραση… την είδα τρόπος του λέγειν… είναι από τις ελάχιστες φορές που μουντζωνόμουν γιατί δεν κάθομαι ποτέ μπροστά στο χαζοκούτι…. Μόνο το ανοίγω που και που ,για παρέα, και ότι πιάσει μάτι και αυτί στο πέρασμα….<br />Μια κακοφτιαγμένη μισόγρια να ωρύεται, μια κοπέλα να φωνάζει σαν υστερική, ένας νεαρός αναψοκοκκινισμένος, ένας μεσόκοπος ξάπλα , ένα πιστόλι ή κάτι άλλο που δε θυμάμαι, ένα μισοτελειωμένο δυώροφο σε κάποια γειτονιά της Αθήνας…. Αυτά πήρε το μάτι μου…<br />Το αυτί μου πάλι έπιασε κάτι για τσακωμό ανάμεσα σε συμπεθέρους που δεν τα έβρισκαν στα σχέδια της οικοδομής που ετοίμαζαν για την κόρη και το γιο αντίστοιχα που είχαν αρραβωνιάσει και επρόκειτο να στεφανώσουν, και πάνω στον καβγά έγινε το κακό….<br />……………………………<br />με πήρε η θεία μου πανικόβλητη : THN EIΔΕΣ????? – τι να δω????<br />- στην τηλεόραση????? – ποια ρε θεία ??? – Η ΕΙΡΗΝΗ ΗΤΑΝ!!!!!!!!<br />----------------------------------------------------<br />Την πραγματική είδηση δεν την έμαθα ποτέ…. ούτε για την Ειρήνη ξαναάκουσα κάτι…<br /><br />----------------------------------------------------<br /><br />…..μπα χάλια βγήκε το παραμύθι….<br />Και για άρρωστο άνθρωπο?????<br />….μπα με τίποτα….<br /><br />…..φιλί και αγκαλιά καλύτερα…<br />άντε και κανένα αντιπυρετικό…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3568227917041538380?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-40102207014741333062008-11-12T08:36:00.004+02:002008-11-12T08:54:38.740+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRp9dgT2teI/AAAAAAAAALA/f4Pzep62YA8/s1600-h/DSC01135.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267660660006106594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRp9dgT2teI/AAAAAAAAALA/f4Pzep62YA8/s320/DSC01135.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRp8faCdl1I/AAAAAAAAAK4/QVXd6XLq_uo/s1600-h/DSC01146.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267659593170655058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRp8faCdl1I/AAAAAAAAAK4/QVXd6XLq_uo/s320/DSC01146.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRp7pz1c8KI/AAAAAAAAAKw/29l_HocK4Qw/s1600-h/DSC01140.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267658672382472354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRp7pz1c8KI/AAAAAAAAAKw/29l_HocK4Qw/s320/DSC01140.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>.... το προηγούμενο ποστ...</div><br /><br /><br /><br /><div>τελικά δεν κρατήθηκα... την βόλτα μου (έστω και σύντομη ) την έκανα.... για πότε έφυγαν γόβες και κοστουμάκι και να΄μαι με φόρμες και μποτάκια εκστρατείας , ούτε το κατάλαβα... μόνο χόρτα δεν βρήκα, άργησαν οι βροχές και μόλις που είχαν σκάσει τα πρώτα.... δε πειράζει .... την επ όμενη....</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4010220701474133306?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-4679020467155187762008-11-11T14:07:00.002+02:002008-11-11T14:19:21.572+02:00όταν θέλω να ξεκουραστώ, να ταξιδέψω, να ονειρευτώ...<br />πάντα εκεί επιστρέφω.......<br />όταν πονάω, όταν δακρύζω, όταν πνίγομαι...<br />πάντα εκεί....<br />όταν η χαρά περισσεύει, η ανυπομονησία με προσπερνά, η φαντασία οργιάζει...<br />πάντα....<br /><br /> κοντά της!!!<br /><br /><br />φύση αγαπημένη μάνα.....<br />πληγωμένη γη, ευωδιαστό χώμα, νερό ζωοδόχο, αέρα που ξεχειλίζεις τις αισθήσεις......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-467902046715518776?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-16976599503917980672008-11-11T13:58:00.002+02:002008-11-11T14:06:01.125+02:00και μια και την έπιασα από το πρωί την αγαπημένη μου, πάμε και άλλο ένα που αγαπάω...<br />κυρία Αρβανιτάκη υποκλίνομαι...<br /><br />ΣΕ ΠΑΛΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ<br />Στίχοι: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=285">Κώστας Καρυωτάκης</a><br />Μουσική: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=168">Δημήτρης Παπαδημητρίου</a><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=8">Ελευθερία Αρβανιτάκη</a><br /><br />Φίλε, η καρδιά μου τώρα σαν να εγέρασε<br />Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας,<br />που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε<br />και με την πίκρα κάποτε της πείνας.<br /><br />Δε θα 'ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου<br />τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης,<br />παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,<br />με τ' όνειρο που εσβήστη, ταξιδιώτης.<br /><br />Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου<br />και θα μου πουν δεν ξέρουν τι εγίνης.<br />Μ' άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου<br />κι άλλοι το σπίτι θα 'χουν της Ειρήνης.<br /><br />Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο<br />που επίναμε για να ξαναζητήσω.<br />Θα λείπεις, το κρασί τους θα' ναι αλλιώτικο,<br />όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.<br /><br />Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας<br />στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα.<br />Τριγύρω θα 'ναι ωραία πλατύς ο ορίζοντας,<br />και θα 'ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1697659950391798067?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-49733210828227459742008-11-11T13:49:00.002+02:002008-11-11T13:58:08.616+02:00μια και το άκουσα πρωί πρωί , το ξαναθυμήθηκα αλλά και μου κόλλησε και το μουρμουρίζω όλη μέρα (γιατί άραγε???) λέω να το αντιγράψω εδώ και ας με μαλώνετε κάθε φορά που βάζω στίχους..... αδιόρθωτη..... ("...ασυμόρφωτη" που λέει και ένα παλιό ρεμπέτικο που μου ήρθε τώρα καπάκι...)<br /><br />ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ Τ΄ΑΓΡΙΜΙ<br /><br />Στίχοι: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=120">Μιχάλης Γκανάς</a><br />Μουσική: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=168">Δημήτρης Παπαδημητρίου</a><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=8">Ελευθερία Αρβανιτάκη</a><br />Του πόθου τ' αγρίμι<br />δεν τρώει, δεν πίνει<br />δεν ξαποσταίνει.<br /><br />Πεινάει για σένα,<br /> διψάει για μένα<br />και περιμένει.<br /><br />Σε θέλω στο πλευρό μου<br />ακοίμητο φρουρό μου<br />με το φιλί με το σπαθί,<br /><br />το δράκο να σκοτώσεις<br />και να 'ρθεις να με σώσεις<br />απ' τη ζωή μου την κλειστή.<br /><br />Τι δε θα ‘δινα<br />το γύρο του κορμιού σου<br /> να ξανάκανα<br /><br />κι ας χανόμουνα<br />στη λάβα την καυτή<br /> και στα παγόβουνα.<br /><br />Αν μ' αγαπάς, μη μου το πεις<br />αφού το ξέρω<br /> τρεις φορές θα μ' αρνηθείς.<br /><br />Τι δε θα ‘δινα<br />το γύρο του κορμιού σου<br /> να ξανάκανα<br /><br />κι ας πνιγόμουνα<br /> στο κύμα που μαζί σου<br /> δροσιζόμουνα.<br /><br />Αν μ' αγαπάς να μου το λές<br />κι εγώ για σένα<br /> θα πατήσωκαι τις δέκα εντολές.<br /><br /><strong>Στη νύχτα του κόσμου</strong><br /><strong>το χέρι σου δωσ' μου,</strong><br /><strong>παρηγοριά μου,</strong><br /><strong></strong><br /><strong>το δρόμο να βρούμε,</strong><br /><strong> τον τρόπο να ζούμε,</strong><br /><strong>ανηφοριά μου.</strong><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4973321082822745974?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-65374653910240653422008-11-08T12:24:00.002+02:002008-11-08T12:33:51.792+02:00το άκουσα χθες ...παραμονή της εορτής των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ...<br /><br />"μας μάλωνε η γιαγιά μου και τα μαζεύαμε όλα τα παπούτσια που αφήναμε στην εξώπορτα , ακόμα και τις παντόφλες.... - θα περάσει ο Γαβρίλης το ξημέρωμα, μας έλεγε, και θα μετρήσει ψυχές.... το νου σας μην αφήσετε κανένα απέξω... πάρτε και τις γαλότσες του πατέρα σας από το υπόστεγο!!!"<br /><br />το έλεγε μια εξηντάχρονη κυρία, και με πήγε πίσω σε μιαν άλλη εποχή... τότε που οι άνθρωποι πίστευαν ...και γενικά , και ειδικά σε δοξασίες, μύθους και παραδόσεις....τότε που τα τιμούσαν τα έθιμα, τα διατηρούσαν και τα μετέφεραν στις επόμενες γενιές....<br /><br />και την ρώτησα αν η ίδια τα πίστευε ακόμα, μου απάντησε με βιασύνη όχι βέβαια, αλλά για καλό και για κακό την διπλοτσεκάρησε την είσοδο του σπιτιού της μη και είχε ξεχάσει καμιά παντόφλα....<br /><br />και γω από χθες μετράω τα τετραγωνικά της εισόδου στο νέο μου σπίτι να δω πως θα καταφέρω να στριμώξω τα πάνω κάτω 52 ζευγάρια παπούτσια μου (εν ενεργεία) μήπως και καταφέρω να τον παραπλανήσω τον Αρχάγγελο και αφήσει ήσυχη την υπόλοιπη γειτονιά:P<br /><br />Eoρτάζοντες, χρόνια σας καλά!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6537465391024065342?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-39657827248545789232008-11-06T09:50:00.003+02:002008-11-06T10:02:20.299+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRKinvl2qzI/AAAAAAAAAKg/KysJAjBqLFA/s1600-h/DSC01089.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265449718023367474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SRKinvl2qzI/AAAAAAAAAKg/KysJAjBqLFA/s400/DSC01089.JPG" border="0" /></a> ..στην αθωότητα<br />...στην αλήθεια<br />...στην παιδικότητα<br />...στην φύση<br />...στην απλότητα<br />...στην διαύγεια<br />...στην ομορφιά<br />...στην ξενοιασιά<br />...στην καθαρότητα<br />...στην ελευθερία<br />...στην περιπέτεια<br />...στην ανεμελιά<br /><br /><br />.... στον εαυτό μας<br /> αντέχετε???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3965782724854578923?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-61702208804838808042008-11-04T23:31:00.003+02:002008-11-05T08:41:32.462+02:00..και να μην θεωρηθώ και του κατηχητικού απλά συνηθίζω να διαβάζω ότι πέφτει στα χέρια μου, από τη μια, και από την άλλη , θεωρώ ότι φωτισμένοι άνθρωποι υπάρχουν παντού.... και σε μοναστήρια, και αραιτικοί, και άθεοι και όπως αλλιώς......<br />και αφού συνεχίζω την τακτοποιηση σε ράφια των βιβλίων από τις κούτες της μεταφοράς, έπεσε στα χέρια μου και ένα μικρό βιβλιαράκι από αυτά που είχα αγοράσει κάποτε "με το κιλό" από ένα πάγκο στη Θεσσαλονίκη.... το συγκεκριμένο τιμής 1.020 δρχ. παρακαλώ...<br />Καβάφης : ανέκδοτη και αποκηρυγμένη ποίηση<br /><br />πάρτε μια γεύση:<br /><br />K.ΚΑΒΑΦΗΣ<br />ΤΑ ΑΠΟΚΗΡΥΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ<br /><br />ΕΝΑΣ ΕΡΩΣ<br />Δεν λιγοστεύ΄ η συμφορά όσω και αν την λέγης.<br />Αλλ΄είναι πόνοι που ήσυχα μες στην καρδιά δεν μένουν.<br />Διψούν με το παράπονο να βγουν να ξεθυμάνουν.<br /><br />Ο Αντώνης με αγάπησε κ΄εγώ τον αγαπούσα.<br />Και μ΄εδωκε τον λόγο του πως άλλην δεν θα πάρη!<br />Αλλ΄ήτανε πτωχός πολύ κ΄είχεν υπερηφάνεια.<br />Γι΄αυτό σηκώθη κ΄έφυγε μ΄έν΄άτυχο καράβι<br />Με τον σκοπό να βρη δουλειά, μια τέχνη ν ΄αποκτήση.<br />Να γίνει ναύτης ήθελε, και πλοίαρχος μια μέρα,<br />Κ΄έπειτα να στεφανωθή μ΄ησυχη την καρδιά του.<br /><br />Αχ, μια χρονιά δεν σώθηκε, και πέφτει ο πατέρας<br />Και σπάνει το ποδάρι του και το δεξί του χέρι.<br />Αρρώστησεν η μάνα μου. Ό,τι μας είχε μείνει,<br />Λίγο μπακίρι παλαιό, ασημικό ολίγο,<br />Κάτι μικρά διαμαντικά που φύλαγ΄η μητέρα,<br />Πουλήθηκαν για τίποτε.<br />΄Εγιν΄η συμφορά μας<br />η ομιλία του χωριού, Εις τα μεγάλα σπίτια<br />την είδησί της έδωκαν, κι από τ΄αρχοντικό του<br />συχνά ο Σταύρος ήρχονταν σαν φίλος και προστάτης<br />στο σπίτι μας…. Και μ΄εβλεπε μ΄αγάπη μες στα μάτια.<br /><br />Δεν δούλεβ΄ο πατέρας μου, η μάνα δεν κεντούσε.<br />Μέρα και νύχτα δούλεβα και έχυνα το φως μου<br />Κι΄ωστόσο δεν κατόρθωνα να βγάλω το ψωμί των.<br />Ο Σταύρος ήταν πλούσιος και με καρδιά μεγάλη.<br /><br />Απλά-χωρίς καυχήματα, χωρίς κομποφανία-<br />Και μυστικά, τους έδιδε τα μέσα και τους ζούσε.<br />Και η ψυχή μου χαίρονταν για τους φτωχούς γονείς μου-<br />Και η ψυχή μου έκλαιω για την φτωχή εμένα.<br />Πολύ καιρό δεν άργησεν η άτυχη ημέρα<br />Που μες στον κάμπο στάθηκε μπροστά μου, και με πήρε<br />Το χέρι και και κύτταζε….Ετρεμα σαν το φύλλο<br />Γιατί ήξευρα τι ήθελε, και δεν τον αγαπούσα….<br />Εδίσταζαν στα χείλη του τα λόγια- ως που είπε<br />«Φρόσω, για το χατίρι τους δεν στέργεις να με πάρης;»<br /><br />΄Όχι , μ΄εφώναζ΄η καρδιά ζητώντας τον Αντώνη.<br />Αλλά βαρυά σηκώθηκε Βοριάς αγριεμένος,<br />Κ΄ελέγαν το καράβι του πως χάθηκε στα ξένα.<br />Αχ! Πως εβγήκε το σκληρό , φαρμακευμένο ψέμα!...<br />Αχ, πώς να ζω η δύστυχη να κλαίω νύχτα, μέρα!....<br /><br />Μ΄ελεγε ο πατέρας μου πολλά για να με πείση.<br />Αλλ΄η καλή μητέρα μου δεν μ΄ελεγε μια λέξι,<br />Μόνο στα μάτια μ΄εβλεπε, κ΄η λύπη και η φτώχεια<br />Έτρεχαν από πάνω της. ΄Εχασα κάθε θάρρος.<br />Δεν βάσταξα. Τον έδωκα το χέρι μου. Θαμμένη<br />Βαθυά μέσα στην θάλασσα ήτανε η καρδιά μου.<br /><br />Ολαις η κόραις του χωριού την τύχη μου φθονούσαν<br />Που έπαιρν΄άνδρα πλούσιο και άρχοντα μεγάλο,<br />Εγώ μια κόρη χωρική, εγώ φτωχειά μια κόρη.<br /><br />Δεν είδε μαγαλείτερο γάμο απ΄τον δικό μας<br />Ποτέ του το χωριό.Μικροί, μεγάλοι μαζωχθήκαν<br />Για να ιδούν του άρχοντα την τυχερήν την νύφη.<br />Με πασχαλιαίς τον δρόμο μας έρραναν και με ρόδα.<br />Παντού χοροί και μουσικαίς, τραγούδια και τραπέζια.<br />Για μένα νύχτα ήτανε.Μαύρα φορούσαν όλα.<br /><br />Τέσσερις μήνες πέρασαν μονάχα που τον πήρα,<br />Και μια βραδυά που έρημη στην πόρτα του σπιτιού μου<br />Στέκουμουν, βλέπω την σκιά εμπρός μου του Αντώνη.<br />Με φάνηκε σαν όνειρο, δεν πίστευα το φως μου,<br />Έως που μ΄είπ΄ «Αγάπη μου, γιατί είσαι λυπημένη;<br />Τα βάσανά μας τέλεψαν, ήλθα για να σε πάρω»<br /><br />Πικρά, πικρά τον δέχθηκα και του τα είπα όλα.<br />Και έσφιξα τα χέρια του σαν πριν μες στα δικά μου,<br />Και τον εφίλησα σαν πριν, κ΄εκλαψα στον λαιμό του.<br />Είπα πως δεν άγαπησα άλλον από εκείνον….<br />Τον είπα πως με’ γέλασαν, πως μες στην τρικυμία<br />Επίστεψα που πνίχθηκε… πως μόνο για χατίρι<br />Της μάνας, του πατέρα μου πανδρεύθηκα…. Μαζύ του<br />Πως προτιμούσα βάσανα, φτώχεια , και καταφρόνια,<br />Απ΄όσα πλούτη εχ΄η γη που να τα φέρνη άλλος…<br />Τον είπα πως τον αγαπώ σαν πρώτα, μόνον τώρα<br />Ο έρως μου είναι φωτιά άσβεστη που με καίει,<br />Τώρα που ξέρω πως ποτέ, ποτέ, ποτέ δικός μου<br />Δεν θε να γίνη και εγώ δική του…. Και τον είπα,<br />Απ΄την παληά αγάπη του αν έμεινε ολίγη,<br />Να ορκισθή να μη με διή ποτέ πια στη ζωή του….<br />Και άλλα , άλλα έλεγα, άλλα που δεν θυμούμαι.<br />΄Εκαιε το κεφάλι μου. Με έφευγε ο νούς μου<br /><br />Τώρα πια όλα τέλεψαν. Εμαύρισ΄η ζωή μου.<br />Δεν θάχη πια ποτέ χαρά για μέν΄αυτός ο κόσμος.<br />Ας μ΄επαιρνε ο θάνατος!... Αλλά πώς να πεθάνω-<br />Έχω πληγή μες στην καρδιά, μα είμ΄ακόμη νέα.<br /><br />(1896)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6170220880483880804?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-65953584544390603792008-11-04T23:25:00.003+02:002008-11-04T23:31:21.738+02:00για τον φίλο λύκο (lyke-lyke.blogspot.com) που κάτι μου θύμισε η σιωπή που αναφέρει στο ποστ του....<br /><br /><br />ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ<br /><br />Η εύλαλη σιωπή<br /><br />«……Κουρασθήκαμε από την ακατάσχετη πολυλογία, προχειρολογία και φθηνολογία.<br />Το κόστος τους είναι βαρύ , αλλοιώνουν την ουσία, τα πρώτα ,τα καίρια και ιερά.<br />Έχουμε ανάγκη από την ανάπαυση στη χρυσή σιωπή,την πολύτιμη ακοή,τη βιωσιμότητα των απαραίτητων λόγων.<br />Χρειάζεται μια αντίσταση στους πρόχειρους κι εύκολους λόγους.<br />Αξίζει να καταλαγιάσουμε , να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε….<br />Η σιωπή φαίνεται νάχει μια άγνωστη, μυστική, ισχυρή δύναμη, που δεν αγαπά<br />τη φθορά της επιπόλαιης συζητήσεως, της πρόχειρης κουβέντας, του άστατου ρευστού λόγου.<br />ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΑΝΕΤΗ, ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ, ΜΑΚΑΡΙΑ Η ΣΙΩΠΗ…»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6595358454439060379?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-77035347650495500592008-11-03T08:54:00.002+02:002008-11-03T08:56:34.802+02:00Και αφού ο χειμώνας δεν μας κάνει την τιμή ακόμα, λέω να βάλω τεχνητά μέσα τουλάχιστον να πάρουμε μια γεύση , και όποτε θέλει ας κοπιάσει….<br /><br />Συνταγούλα χειμωνιάτικη, όχι απαραίτητα, αλλά το έχω κάπως συνδυάσει με κρύα βραδάκια , συνήθως Παρασκευοσαββατιάτικα που έκανα μεν την οικοδέσποινα αλλά ήθελα και να μη χασομερίσω πολύ με μαγειρέματα και να χαρώ την παρέα….<br /><br />Νομίζω πως κάποια (ες ?) φίλη πολύ θα εκτιμήσει που είναι εύκολη, απλή και οικονομική :)<br /><br />ΧΟΙΡΙΝΟ με μπέικον και πορτοκάλι<br />- υλικά<br />1 κιλό χοιρινό ψαχνό χωρίς κόκκαλο <br />αρκετές φέτες μπέικον<br />πορτοκάλια (για ένα κιλό περίπου χυμό)<br />ελαιόλαδο<br />αλάτι πιπέρι ρίγανη<br />πατατούλες (προαιρετικά)<br /><br />- προετοιμασία από το προηγούμενο βράδυ<br />πλένω το κρέας και το κόβω σε κύβους<br />στίβω τα πορτοκάλια εκτός από ένα<br />βάζω το κρέας σε ένα μπωλ και ρίχνω από πάνω το χυμό προσέχοντας να καλυφθεί παντού- βάζω το μπωλ στο ψυγείο μέχρι την επόμενη μέρα<br /><br />εκτέλεση<br />βγάζω από το ψυγείο και ξεπλένω το κρέας ελαφρά.<br />Το αλατοπιπερώνω και αν θέλω προσθέτω λίγη ρίγανη.<br />Παίρνω το μπέικον και τυλίγω από μία λωρίδα του σε κάθε κύβο από το κρέας.<br />Συγκρατώ με μία οδοντογλυφίδα.<br />Τοποθετώ σε ταψάκι. Αν θέλω προσθέτω και κομμένες (για φούρνο) πατάτες στις οποίες επίσης έχω χωριστά ρίξει αλάτι ,πιπέρι , ρίγανη.<br />Καλό είναι να προσέξω να ρίξω μικρή ποσότητα αλατιού στο φαγητό, γιατί το μπέικον θα προσθέσει την δική του γεύση.<br />Προσθέτω λίγο ελαιόλαδο και το χυμό από το ένα πορτοκάλι .<br />Επίσης ένα ποτηράκι νερό.<br />Ψήνω σε ελαφρώς προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς και ελέγχω κατά διαστήματα να ψηθούν όλες οι πλευρές του κρέατος χωρίς να καεί το μπέικον.<br />Σερβίρω αφού αφαιρέσω τις οδοντογλυφίδες.<br /> Καλή όρεξη:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-7703534765049550059?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-27473308408961166102008-11-03T08:52:00.000+02:002008-11-03T08:53:58.761+02:00Είναι που δε λέει να χειμωνιάσει…<br />Είναι το τρίτο κομμάτι σεκέρ παρέ που χτυπάω σήμερα…<br />Είναι που μου θύμισε το τσάι σε σπάνιες γεύσεις (και το κονιάκ ενίοτε) που συνηθίζαμε να το συνοδεύουμε σπίτι τους δίπλα στο τζάκι…<br />Είναι που έχω καιρό να τους δω και ακόμα περισσότερο να μοιραστούμε αυτή την συνωμοτική φιλική ζεστή κουβεντούλα που άφηνε όλα τα άσκημα απέξω….<br />Είναι που είναι το πιο αγαπημένο,ερωτευμένο, ισορροπημένο ζευγάρι που έχω δει ποτέ….<br />Είναι που απόγευμα Κυριακής είναι το πιο πληκτικό, αφόρητο, ατελείωτο κομμάτι της βδομάδας μου….<br />Είναι που η ανασφάλειά μου έχει χτυπήσει κόκκινο σήμερα…<br /><br />…………φεύγω, επίσκεψη στους φίλους μου που μου έχουν τόσο λείψει….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2747330840896116610?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-36522071385727433292008-10-25T13:52:00.002+03:002008-10-25T14:01:14.939+03:00ή αλλιώς πέφτει επιτέλους η αυλαία ενός χιλιοαναφερόμενου, καταταλαιπωρημένου, παραδιαφημισμένου χρονικού.....<br /><br />εντάξει κάτι μένει ακόμα να γίνει ...αλλά τι θα έχουμε όλο το χειμώνα να γράφουμε??? μη το θίξουμε τώρα το θέμα....<br /><br />λοιπόν.... θέλω επειγόντωςςςςςςςςςς!!!!<br />καφέ!!!<br />ένα σκαμνί να καθήσω!!!<br />και κανένα σουβλάκι δε θα ήταν άσχημο!<br />μια καρέκλα ρε παιδιά!<br />κάτι για τη μέση!!!<br />ή καλύτερα ένα καναπέ να ξαπλώσω!!!<br />α! και λίγο νερό!<br />ή ένα αναψυκτικό (ας κάνω και μια κατάχρηση το επιβάλλει η μέρα)<br />κάποιος να τους πει να φύγουν (το συνεργείο που βοηθάει)<br />και να κλείσει και η πόρτα επιτέλους , θέλω λίγο ιδιωτικό χώρο/χρόνο!!!<br />α! και ένα μπάνιο!!!<br />αλλά δεν αντέχω...<br />μεταφέρετέ με και αφήστε με εκεί ....<br />.....κάποιος να μου πει πιο είναι το κουμπί του θερμοσίφωνα!!!!<br /><br /><br /><br />χαζοποστ .... τέλος<br />δεν αντέχω ούτε να γράψω άλλο<br /><br />φιλια!!!<br />Καλό Σαββατοκύριακο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3652207138572743329?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-34244078581181861312008-10-22T22:27:00.003+03:002008-10-22T22:41:15.346+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SP9_dxhPBQI/AAAAAAAAAKI/-5GnWBnSJow/s1600-h/2+015.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260063039277696258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SP9_dxhPBQI/AAAAAAAAAKI/-5GnWBnSJow/s400/2+015.jpg" border="0" /></a><br /><div>....προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στην (πλήρη) αταξία συρταριών, φακέλλων, άλμπουμ με φωτογραφίες , συνειδητοποίησα ότι έχω έναν άπειρο αριθμό από απεικονίσεις σιδερένιων πορτών....</div><div> </div><div>και γενικά,πυλών, περασμάτων, εισόδων,ή όπως αλλιώς....αλλά πάντα σιδερένιων....</div><div>η φώτο επιλέγχθηκε τυχαία και μάλλον είναι η φτωχότερη, αλλά ήταν και η πιο πρόσφατη και καθώς γενικά δεν έχω πολλά φωτογραφικά αρχεία περασμένα εδώ.... είπα να τη βάλω...</div><div> </div><div>καλά το θέμα το καταλαβαίνω.... είναι η ανάγκη μετάβασης στο "αλλού"με όλες της τις διευρύνσεις και ερμηνείες....</div><div>το υλικό όμως??? με προβλημάτισε λίγο περισσότερο... γιατί σίδερο???</div><div>μα και βέβαια... το διαχρονικό, το ανεξίτηλο, το άφθαρτο , το αμετακίνητο..... και κάποτε το ελατό και όλκιμο που μας μάθαιναν στο σχολείο.... το μεταβλητό δηλαδή με την κατάλληλη φροντίδα ......</div><div> </div><div>μη δίνετε σημασία.... φλυαρώ απόψε.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-3424407858118186131?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-47611661832967761722008-10-22T22:19:00.004+03:002008-10-22T22:23:01.085+03:00Επαναλαμβάνομαι , το ξέρω , αλλά επειδή αυτή η άτιμη η συμμετρία δεν ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμα, λέω να γράψω και κάτι για το γιο μου , να ισορροπήσει λίγο η συνείδησή μου….<br />Πάρτε μια γεύση , σημερινή, και τα δύο ειπώθηκαν μέσα σε ένα μισάωρο λίγο νωρίτερα….<br /><br /><br />(κάναμε ανάλυση των χαρακτήρων που είδαμε σε μια ταινία παρέα , στο σινεμά χθες)<br />- μαμά , από τον <strong>μηνυματοφόρο</strong> τι σου έκανε εντύπωση ???<br /> (ναι , κοινώς μαντατοφόρο- ένας φτερωτός αγγελιοφόρος ήταν)<br /><br /><br />(χθες είχαν απεργία οι δάσκαλοι και τον είχα πάρει μαζί μου σε εξωτερικές εργασίες και κάποια στιγμή χρειαστήκαμε φωτοτυπίες….)<br />- μαμά, χθες το πρωί που πήγαμε στο <strong>φωτοτυπητήριο</strong> είδα τους φακέλους που σου<br /> έλεγα…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-4761166183296776172?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-18214634587692846302008-10-19T14:40:00.002+03:002008-10-19T14:47:57.831+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPseTW8rp0I/AAAAAAAAAKA/-XxXq9GRHAo/s1600-h/2+029.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258830307811632962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPseTW8rp0I/AAAAAAAAAKA/-XxXq9GRHAo/s400/2+029.jpg" border="0" /></a><br /><div>..... η ατάκα της κόρης μου , μόλις το είδε....- αυτό μαμά, πρέπει να το βγάλουμε οπωσδήποτε!!!</div><br /><div>αυτό σου λέω , το κόκκινο καπέλο!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1821463458769284630?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-24809445833459117002008-10-19T12:54:00.003+03:002008-10-19T13:04:01.106+03:00κυριακή πρωί και κλασσικά, εφημερίδα, λιχουδιές, καφές (προαιρετικά- δεν είμαι από αυτούς που δεν ξυπνάνε χωρίς) , και ράδιο....α! και πορτοκαλάδα που αξιώθηκα να στίψω....<br /><br /><br /><br />ανάμεσα σε Μίλβα, κάτι ανατολίτικα και Αρβανιτάκη, έπεσα και στο παρακάτω που το ξαναθυμήθηκα και είπα να το βάλω και δω (ναι πάλι στίχους , σόρι φίλοι μου, είμαι λίγο ξεροκέφαλη...) να το θυμήσω και σε σας....<br /><br /><br /><br />Τσάμικος<br /><br />Στίχοι: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=92">Νίκος Γκάτσο</a>ς<br /><br />Μουσική: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=58">Μάνος Χατζιδάκις</a><br /><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=75">Μανώλης Μητσιάς</a><br /><br /><br /><br />Στα κακοτράχαλα τα βουνά<br />με το σουράβλι και το ζουρνά<br />πάνω στην πέτρα την αγιασμένη<br />χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.<br /><br /><br />Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής<br />κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.<br />Δική τους είναι μια φλούδα γης<br />μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς<br /><br />για να γλυτώσουν αυτή τη φλούδα<br />απ' το τσακάλι και την αρκούδα.<br />Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς<br />κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.<br /><br />Από την Ήπειρο στο Μοριά<br />κι απ' το σκοτάδι στη λευτεριά<br />το πανηγύρι κρατάει χρόνια<br />στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.<br /><br />Κριτής κι αφέντης είν' ο Θεός<br />και δραγουμάνος του ο λαός.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-2480944583345911700?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-11030156421077025462008-10-18T22:43:00.003+03:002008-10-18T22:53:46.261+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPo-lWQf7PI/AAAAAAAAAJ4/MyOaNbd5FUI/s1600-h/2+030.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258584326259338482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPo-lWQf7PI/AAAAAAAAAJ4/MyOaNbd5FUI/s320/2+030.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPo9r9UnEpI/AAAAAAAAAJw/CVTBud5DOFM/s1600-h/2+023.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258583340313154194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPo9r9UnEpI/AAAAAAAAAJw/CVTBud5DOFM/s320/2+023.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPo9FoeOgaI/AAAAAAAAAJo/HGgpNBmB3LM/s1600-h/2+013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258582681881313698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPo9FoeOgaI/AAAAAAAAAJo/HGgpNBmB3LM/s320/2+013.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>Κάποτε ήταν μεγαλοπρεπής ναός…..προς τιμήν του λαμπρού Απόλλωνα, προστάτη, βοηθού (επίκουρου), πανηγυριστή…<br />Εξουσία, δύναμη , κύρος, μεγαλείο, ομορφιά, συμμετρία, πλούτος……<br /><br />Τώρα… είναι ένα τεράστιο θερμοκήπιο με περιεχόμενο κάτι ετοιμόρροπες κολώνες , ακαθόριστα κομμάτια φθαρμένου μάρμαρου, καταφαγωμένα από το χρόνο , τον καιρό και την αδιαφορία, σύμβολα μιας άλλης εποχής….<br /><br />Πόσα χρόνια πάνε από τότε που ξεκίνησε να εφαρμόζεται το μεγαλεπήβολο σχέδιο προστασίας και αναστήλωσης του ναού?<br />Τουλάχιστον 20-25…. Θυμάμαι μια εκδρομή στο δημοτικό , ανεβασμένη σε ένα σπασμένο κομμάτι κίονα , να απαγγέλλω την εργασία που μου είχε αναθέσει ο δάσκαλος …τις πληροφορίες για τον ναό και την ιστορία του…και νομίζω ότι τότε ήταν η τελευταία φορά που είδα ουρανό κοιτώντας μπρος τα πάνω (μια και ντρεπόμουν) ανάμεσα στις κολώνες ……<br /><br />Α! το καλύτερο … για να «μπεις» , λες και υπάρχει και πύλη εισόδου (η μόνη ειδοποιός διαφορά του έξω από το μέσα, είναι ότι σταματούν τα άπειρα περιττώματα από τα ζώα που βόσκουν τριγύρω- φαίνεται έχουν και αυτά επίγνωση του κινδύνου) ,<br />Πληρώνεις και εισιτήριο…. Εντάξει μικρό τίμημα, 3 ευρώ, αλλά και πάλι …..<br /><br />Ίσως βέβαια κοστολογούν με αυτό τον τρόπο το 10 λεπτο dvd που προβάλλουν με «ενδιαφέρουσες» πληροφορίες και μια ροή που μπορώ να σας την εξηγήσω μόνο αν σας φέρω παράδειγμα ένα επεισόδιο του «Κωνσταντίνου και Ελένης» , δε μπορεί όλο και σε κάποια επανάληψη θα έχετε πέσει, εκεί που ο Κωνσταντίνος αποφασίζει να ιδρύσει το κόμμα του ΒΥΖΑΝ και του βγαίνει στην τηλεόραση με ένα διαφημιστικό σποτάκι…. Ε! ακριβώς ίδιο στυλ… μη σας πω ότι ο σχολιαστής είναι ο ίδιος στο προκείμενο dvd…<br /><br />….το οποίο όμως είναι αδύνατο να παρακολουθήσεις, όρθριος σε ένα στενό διάδρομο του ναού με την συνεχή και άμεση- πολύ άμεση αγωνία πτώσης τμήματος κάποιας από τις κολώνες που στέκονται στο μισό μόλις μέτρο σε μετέωρη κατάσταση….<br /><br />Για να είμαι δίκαιη, ευτυχώς σε αποζημιώνει με το παραπάνω ο χώρος γύρω από το ναό….<br />Σπαρμένα μάρμαρα, βελανιδιές, κρίνα, αγραπιδιές , πέτρα, πράσινο….ένα χαρμάνι για ατέλειωτο χάζεμα και παιχνίδι……..</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-1103015642107702546?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5639278690042964946.post-69885894583202034952008-10-18T18:56:00.005+03:002008-10-18T19:09:03.167+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPoJ-_lQTZI/AAAAAAAAAJg/GTKsj72GNqI/s1600-h/2+019.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258526492732706194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPoJ-_lQTZI/AAAAAAAAAJg/GTKsj72GNqI/s320/2+019.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPoI7N6MUvI/AAAAAAAAAJY/nseKvz-xHL4/s1600-h/2+008.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258525328347517682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPoI7N6MUvI/AAAAAAAAAJY/nseKvz-xHL4/s320/2+008.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPoIKLjBDzI/AAAAAAAAAJQ/oazf5Nb-bFE/s1600-h/2+006.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258524485899849522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_yxSlNYPK8F4/SPoIKLjBDzI/AAAAAAAAAJQ/oazf5Nb-bFE/s320/2+006.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>επιτέλους.... ένας θεός ξέρει πόσο ανάγκη την είχα....</div><br /><br /><br /><div>καλή η δουλειά, αναγκαία η μετακόμιση, αναγκαστικό το νοικοκυριό .... αλλά ρε παιδί μου , δυο μήνες σχεδόν χωρίς μια ανάσα κοντά στη φύση είναι πάραααααα πολύ..... τουλάχιστον για μένα....</div><br /><br /><br /><div>έχω πολλά να πω... αλλά κείμενο άλλη φορά ....προς το παρόν αφήνω τις φώτο να πουν δυο λόγια......</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5639278690042964946-6988589458320203495?l=kastaliapigi.blogspot.com' alt='' /></div>ΚΑΣΤΑΛΙΑhttp://www.blogger.com/profile/15916193593209290356noreply@blogger.com4