χαμένη.......

στο σύμπαν (ή αλλιώς αυτόν τον μικροσκοπικό μικρόκοσμο που περιβάλλει τον καθένα μας) είχα καιρό να βρεθώ στον αγαπημένο μου μπλογκοχώρο...
μου λείψατε ..... ευχές σε όλους ...να΄στε καλά

εδώ γύρω είμαι ..μη νομίζετε......

....."από την αυγή του κόσμου οι πυρκαγιές πάντα προσέλκυαν τους ανθρώπους, λένε μάλιστα κάποιοι ότι πρόκειται για κάτι σαν εσωτερικό, ασυνείδητο κάλεσμα, μια ενθύμηση της αρχικής φωτιάς, σαν να μπορούσαν οι στάχτες να φέρουν ανάμνηση αυτού που έκαψαν, κι έτσι εξηγείται, σύμφωνα μ΄αυτή τη θέση, η γοητευτική έκφραση με την οποία κοιτάζουμε και την απλή φωτιά όπου ζεσταινόμαστε ή το φως ενός κεριού στο σκοτάδι του δωματίου. Αν ήμασταν τόσο ασύνετοι ή τόσο τολμηροί όσο οι νυχτοπεταλούδες , και άλλα λεπιδόπτερα, και ριχνόμασταν στη φωτιά όλοι μας, σύσσωμο το ανθρώπινο είδος, ίσως τότε μια τεράστια ανάφλεξη , μια τέτοια λάμψη , περνώντας απ΄τα κλειστά βλέφαρα του Θεού, να τον ξυπνούσε από το ληθαργικό του ύπνο, πολύ αργά για να μας γνωρίσει , είναι η αλήθεια, ωστόσο εγκαίρως για να δει την αρχή του τίποτα, όταν θα ΄χουμε πια εξαφανιστεί.".........

Ζοζέ Σαραμάγκου
ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΗΣΟΥΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Fotini Darra - Xilia Matia

....για την εκπληξη που εξακολουθει να μου προκαλει....

ενα χειμωνιάτικο....

απογευμα...

διασχίζοντας κεντρική επαρχιακη οδό...
στις δυο πλευρες πανύψηλα γυμνα δεντρα......
σκοτεινια απο βαρια συννεφα... δεν εχει νυχτωσει ακομα αλλα το φως ειναι λιγοστο και ολοενα και χανεται....
τα δεντρα γερνουν... τα ξερα κλαδια τους μαλλον ...από δυνατο αερα.. οι ψηλοτερες και μακρυτερες κορυφες αγγιζουν σχεδον το εδαφος πλαι τους...ολα προς την ιδια κατευθυνση.....
ξερα φυλλα, κομματια ξυλου, καλαμιές, θάμνοι ...ολα παρασυρμενα απο το δυνατο φυσημα γινονται κουβαρια στον ενδιαμεσο ουρανο και περνούν από μπροστα σου ανταριασμένα...
την προσοχή σου τραβα ενας τεραστιος καδος...μα οχι ... απο κοντύτερα διακρίνεις οτι ειναι μια γλαστρα.... εχοντας ήδη απαλλαγει απο το φυτο που φιλοξενούσε, ταξιδευει σκορπίζοντας το λιγοστο χωμα που της απέμεινε.....
το συντομο διαλειμμα τελειωνει... η γλαστρα χανεται στον πανικο μαζι με τα υπόλοιπα (δεν λες παλι καλα που την απεφυγες με το αυτοκινητο , αλλιως θα ετρεχες για τζαμια τωρα)....ξανα στο γκριζο , σκουρο πια, του τοπιου...
λειτουργουν οι φανοστατες αριστερα και δεξια της οδου...κατι γινεται τωρα... και οι πρωτοι οδηγοι που σκανε στον οριζοντα μολις αναψαν την χαμηλη σκαλα στα αμαξια τους...
χαθηκε το χειμερινο ονειρο... στον ερχομο της εσπερινης ωρας... σκοταδι πια με την τεχνητή φωταγωγία.....
ολα τωρα ειναι το ιδιο.... βροχη, ανεμος,συννεφα,μαγεια...ολα μια μουντζουρα με ακαθοριστα φωτακια.....
καλό βραδυ

ευχες....

αυτο ήταν το πιο ωραιο μου δωρο Χριστουγεννων φετος...


ευχομαι σε ολους χαρα.....
χαμογελο ζεστο ... να το βλεπετε παντα σε αγαπημενα προσωπα... και να το αφηνετε να σχηματιζεται και στην δικη σας μουριτσα...

......... από τις μέρες της απουσίας μου....

Στένεψαν οι ορίζοντες... πολύ...εκεί ανάμεσα στους φοίνικες...πόσο ειναι ?
δεκαπέντε μέτρα? είκοσι? θα το μετρήσω με βήματα...θαρρώ 30 είναι...

και το φόντο? χορτάρι...άγριο καλοκαιρινό δαμασμένο από το λιοπύρι και την παραίτηση...
παραμέσα? το ποτάμι...που μόνο το ακούς να βρυχάται αργόσκολο κατά την θερινή του σιέστα.....δεν το βλέπεις εκτός μόνο από τις κορυφές των καλαμιώνων και τις ιτιές που το κατακλύζουν... δεν το βλέπεις...μόνο το ακούς... μαρτυρία η βοή του και πότε ποτε ενόχληση...
και ακόμα πιο πίσω στο στενό σου ορίζοντα οι αντικρυνοί λόφοι... πράσινοι!!! Ω! τι θέαμα! πράσινοι με μικρά ελατάκια και πευκα σπαρμένοι... λάμπουν στο πρωτο φως της αυγής καθώς σκάει ο ήλιος στις κορυφές τους...

και κει πέρα από ολα...πάνω απ΄όλα... πίσω απ΄ολα... το απέραντο γαλάζιο του ουρανού.... αυτού του ουρανού που έρχεται να σμίξει με τον ορίζοντά σου... σε καλοδέχεται ...σου γελάει παιχνιδιάρικα... σε καθησυχάζει.... και ξάφνου αυτός ο δικός σου ορίζοντας, ω!τι χαρά δεν είναι πια τόσο στενός...τόσο ασφυχτικά περιορισμένος σαν πιεστικός δακτύλιο...
ξάφνου αυτος ο ορίζοντας ειναι γαλάζιος... ειναι φωτεινός , είναι απέραντος...
χαμογέλα!!!!!!!!!!

τι διαβασα.....

το καλοκαιρι που μας περασε???
για να δουμε ... ευτυχως και μερικά καλά...
οπως αυτο που βλεπετε......
πάλι δωρο ήταν, πάλι πολυδιαφημισμενο , οπότε το εβλεπα με δυσπιστία και έμεινε κάμποσο αδιάβαστο.... τελικά με εντυπωσίασε...

"...ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος,...ένα πολύ πολύ σιγανό σσσσσ...ήταν ενα μπουμπούκι τριαντάφυλλου με τον μίσχο σπασμένο στην άκρη, που έπεφτε στον πάγκο ης κουζίνας....έμεινα με το κουταλάκι στον αέρα συνεπαρμένη.΄Ηταν υπέροχο. Μα τι ακριβώς ήταν υπέροχο; Δεν μπορούσα να συνέλθω..ήταν απλώς ενα μπουμπούκι τριαντάφυλλου στην άκρη ενός σπασμένου μίσχου, που είχε πέσει πάνω στον πάγκο. Και λοιπόν;
Kατάλαβα όταν πλησίασα και κοίταξα το ακίνητο μπουμπούκι του τριαντάφυλλου, που είχε ολοκληρώσει την πτώση του. Ηταν κάτι το οποιο εχει να κανει με τον χρόνο, όχι με τον χώρο. Ασφαλώς ειναι πάντα όμορφο, ένα μπουμπούκι τριαντάφυλλου που πέφτει με χάρη. Είναι τόσο καλλιτεχνικό: ευχαρίστως θα το ζωγράφιζα! Αλλά τούτο δεν εξηγεί THE movement.H κίνηση , αυτό που νομίζουμε πως έχει σχέση με το χώρο...

Καθώς έβλεπα τούτο τονν μίσχο και αυτο το μπουμπούκι να πέφτει διαισθάνθηκα , εγώ η ίδια , για ένα χιλιοστο του δευτερολέπτου , την ουσία της ομορφιάς. Ναι , εγώ, μια πιτσιρίκα δωδεκάμισι χρονών, είχα σήμερα το πρωί αυτή την ανήκουστη τύχη, ενώ πληρούνταν όλες οι προυποθέσεις: άδειο μυαλό, ήσυχο σπίτι, όμορφα τριαντάφυλλα, πτώση ενός μπουμπουκιού.....ωραίο ειναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε τη στιγμή που συμβαίνει. Είναι ο εφήμερος σχηματισμός των πραγμάτων, ενώ ατικρίζουμε συνάμα και την ομορφιά και τον θάνατο.
Ω, είπα μεσα μου, αυτό σημαίει πως έτσι πρέπει να περάσουμε τη ζωή μας; Πάντα σε ισορροπία ανάμεσα στην ομορφιά και τον θάνατο, στην κίνηση και την εξαφάνισή της;

΄Ισως αυτό σημαίνει να είσαι ζωντανός: να κυνηγάς τις στιγμές που πεθαίνουν."

Μιριέλ Μπαρμπερί
Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ